tag:blogger.com,1999:blog-65490640639861603972012-01-28T00:14:07.381+03:30Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.comBlogger2061100tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-4034907526485873372012-01-19T12:29:00.003+03:302012-01-19T12:34:35.966+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">از هرودوت نقل است که کالاتيان‌ها اجساد پدرانشان را مى‌خوردند! اين‌را که مى‌نوشتم خواستم - بنا به رسم هميشه‌ام - به مدخل Callatians در wiki ارجاع دهم که ديدم به نشانه اعتراض به قانونى که در کنگره آمريکا تحت بررسى است، امروز را تعطيل کرده است. جزئيات اين دعوا را - که يک سوى‌اش غول‌هاى اينترنتى مثل وى‌کى و فيس‌بوک و گوگل و ياهو و توييتر هستند و ديگر سوى‌اش غول هاليود - حتما در اخبار ديده‌ايد … اينجا در ايران <span class="text_exposed_show">هم حتما داستان اينترنت ملى را شنيده‌ايد و بازى موش و گربه حاکميت و ملت در فيلتر کردن و دور زدنش!<br /> به نظر من، چه طرح اينترنت ملى - و صرف نظر از چيستى‌اش، انتخاب چنين اسم بى‌مسمايى براى‌اش و چه دعوايى که اصحاب رسانه سنتى در برابر اينترنتى‌ها به راه انداخته‌اند، نشان از عدم درک صحيح ماهيت اين مخلوق جديد دارد. <br /> در سنت ايرانى - به گواهى شاهنامه - سنت با نماد رستم پدر بر نسل جديد با نماد سهراب پسر پيروز شده و هرچند خوش نداشته ولى موجبات مرگش را فراهم ساخته ولى به گمانم اينترنت - دير يا زود به‌سان سنت کالاتيانى جسد پدر هاليوود را خواهد خورد.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-403490752648587337?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-46113879315563282532011-10-01T00:17:00.003+03:302011-10-01T00:22:34.501+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">من با <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post_22.html">نقل ايراد پوپر به «موضعى بودن عليت»</a> که آن‌را ميراث دوران سلطه مکانيک بر فيزيک مى‌دانست، يک‌راست رفتم سراغ <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post_30.html">نظريه‌ى سيستم‌هاى پيچيده</a>. تعريف‌ها و اصطلاح‌هاى اين نظريه را از کتاب «نظريه‌ى سيستم‌هاى پيچيده» نوشته دکتر شروين وکيلى آوردم (گو‌اين‌که با بعضى ديدگاه‌هاى نويسنده در اين کتاب مخالفم‌) تا بيشتر اين پارادايم زمانه را - که بى‌شک من هم از آن پيروى مى‌کنم - نشان دهم که حيات و آگاهى را از جنس انباشت اطلاعات مى‌داند. به همان عبارت پوپرى هم که برگرديم که&nbsp; «خود» فيدبکى از جهان سه است، باز مى‌بينيم که صحبت از اطلاعات است. در ارتباط ذهن و بدن يا ماده و آگاهى شايد حق با دوگانه‌انگاران باشد، اگر به جوهر مستقل از ماده اطلاعات اعتقاد داشته باشيم! <br />در اينجا تنها مى‌خواهم اين تلنگر را دست کم به خودم زده باشم که ما در عصر ارتباط و بى‌شک تحت سيطره پاراديم اطلاعات به سر مى‌بريم و از اين‌رو دور از ذهن نيست که پيچيدگى روح را به اطلاعات تأويل کنيم، کما اين‌که در دوران سيطره مکانيک، مفاهيم پيچيده‌ - حتا خدا - را با ابعاد مکانيکى تبيين مى‌کردند:<br />«من مبرهن ساخته‌ام که اين بعد نامتناهى که مکان (فضا) مى‌نامندش، فى‌الحقيقه جوهر است، آن‌هم جوهرى غير جسمانى. يعنى موجودى است روحى، … اين وعاء باطنى، يا مکان متمايز از ماده که فاهمه‌ى ما متصور مى‌شود … ظهورى است مشوش و نارسا از ذات ربوبى يعنى تجلى ذات اوست … آن شيئ روحانى، که مکان مى‌ناميم‌اش، ظل زائلى بيش نيست، که براى عقل ضعيف ما حکايت از طبيعت واسع و دائم حضور ربوبى مى‌کند تا آنگاه که بتوانيم آن‌را با چشمانى باز و از فاصله‌اى نزديکتر، به نحو مستقيم ادراک کنيم» (مالبرانش - به نقل از مبادى مابعدالطبيعه علوم نوين نوشته ادوين آرتور برت ترجمه عبدالکريم سروش، صص ۱۳۹ و ۱۴۰)<br />شايد حق با ريچارد رورتى است که:<br />«<b>«طبيعت» هر آن چيزى است که چنان عادى، آشنا، و قابل مهار مى‌نمايد که ما در مورد آن به زبان خود بى‌چون‌وچرا اعتماد مى‌کنيم. «روح» هر آن‌چيزى است که چنان نا آشنا و غير قابل مهار مى‌نمايد که ما در شگفت مى‌مانيم از اين که آيا «زبان» ما براى توصيف آن «کفايت» مى‌کند.</b>» (نقل از مقدمه مترجم فارسى بر فلسفه و آينه طبيعت - مرتضى نورى)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4611387931556328253?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-20918492161498283952011-09-30T23:37:00.003+03:302011-09-30T23:37:46.361+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">سيستم‌ها را از دو زاويه‌ى متفاوت مى‌توان بررسى کرد: ريخت و کارکرد. ريخت يا ساختار، وضعيت سيستم و اجزاى تشکيل‌ دهنده‌ و نحوه‌ى ارتباط اجزاى آن‌را در لحظه‌ى بررسى نشان مى‌دهد. در مقابل کارکرد، چگونگى تحول سيستم در طول زمان را براى برآورد هدف و يا حل مسأله نشان مى‌دهد. همان‌طور که مى‌توان از فضاى حالت براى بررسى رفتار سيستم استفاده کرد، براى ساختار و کارکرد آن هم مى‌توان فضاى حالت‌ در نظر گرفت، و خط‌‌‌‌‌راهه‌ى‌ سيستم را در گذر آن‌ها&nbsp; مشخص کرد. از ترکيب اين دو خط‌راهه است که خط‌راهه‌ى رفتار سيستم در فضاى حالت‌ پديد مى‌آيد. <br />اهميت ساختار از جمله در اين است که سپر سيستم در برابر خطر هضم شدن در محيط است. سيستم با تفاوت ساختار درونى‌اش با محيط و البته کارکرد ويژه‌اش است که از محيط تفکيک مى‌شود. کارکرد اساسى سيستم را «بقا» مى‌ناميم: هر سيستمى پيش از برآورد هر کارکرد ديگرى بايد به «باشندگى‌»‌اش ادامه دهد. باشندگى يا بقا «حفظ ساختار» يا تداوم مرز آن با محيط است. بخش‌هاى مجاز و غير مجاز فضاى حالت در نسبت سيستم با بقا است که تشخيص‌داده مى‌شوند. منظور از يک جذب‌کننده (محلى - نسبى) در فضاى حالت، نقطه‌اى از آن است که پايدارى و بقاى سيستم را بيشتر تضمين کند و به عکس نقطه‌هايى که اين کارکرد را تضعيف مى‌کنند، نقطه‌‌ى گريز مى‌ناميم. البته جذب‌کننده‌ى عمومى و چاه ويل پتانسيل غايى‌اى براى هر سيستمى وجود دارد که - از اتفاق خطر سقوط سيستم به آن کم هم نيست - در آن‌ سيستم با محيط به تعادل مى‌رسد: اين حالت تعادل نهايى را «مرگ» مى‌ناميم.<br />در واقع فشار محيط براى در هم شکستن ساختار سيستم است که به ظهور کارکرد، به عنوان تلاش سيستم براى حل مسأله بقا مى‌انجامد. سيستم هميشه در لبه‌ى پرتگاه تعادل با محيط آويزان است؛ اين وضعيت موجود است. وضعيت مطلوب، دور شدن از اين لبه‌ى پرتگاه و دست‌يابى به نظمى متمايز از محيط است. شکاف بين وضعيت موجود و مطلوب تنشى است که سيستم در تمام طول عمرش دست به گريبان آن است. سيستم در برابر فشار اين تنش بايد به گونه‌اى شکاف بين وضعيت موجود و مطلوب را پر کند. راه ساده‌تر البته صرف نظر از وضعيت مطلوب و محافظه‌کارى است. در مقابل، سيستم مى‌تواند از جذب‌کننده فعلى دل بکند تا به جذب‌کننده ديگرى برسد؛ اين همان سازگارى است. سيستم سازگار شونده تسليم سرنوشت محتوم تعادل با محيط نمى‌شود. سيستم خودسازمان‌ده يا زاينده با تبادل دايمى اجزا با محيط، روابط خود را پاى‌دار نگه مى‌دارد …<br />سيستم براى مقاومت در برابر فشار محيط به شناخت محيط و جاى‌گاه خود در آن - وضعيت موجود - و موقعيت پاى‌دارتر - وضعيت مطلوب - نياز دارد. تصويرى که سيستم به اين‌منظور براى خود دست و پا مى‌کند را بازنمايى مى‌ناميم. بازنمايى از راه رده‌بندى تقارن‌ها و شکست تقارن‌ها انجام مى‌شود. پديده‌هايى که در بازنمايى توليد مى‌شوند، رمزگذارى مى‌شوند. اين رمز‌‌ها را نماد مى‌ناميم. نماد علامتى درون سيستم است که براى ساده‌ کردن پردازش اطلاعات به کار مى‌رود. رابطه‌ى ميان نمادها با پديده‌‌هاى بازنمايى شده را ارجاع مى‌ناميم. سيستم به اندازه کافى پيچيده، علاوه بر ارجاع دادن به محيط، به خودش هم ارجاع مى‌دهد. سيستم خود‌ارجاع، تنش‌هاى بيرونى را به فرآيندهاى درونى تبديل مى‌کند. در اين سيستم‌ها، زنجيره‌اى از رابطه‌ها هست که مانند چرخه‌اى به روى خود باز مى‌گردد. سيستم خودزاينده، در هر سطحى که نگريسته شود، مجموعه‌‌ى پيچيده و بزرگى از عناصر است که با رابطه‌هاى خودارجاعى از اين دست به هم متصل شده است.<br />با دو تعريف ادامه مى‌دهيم: عنصرى با مجموعه‌اى از رابطه‌هاى‌اش را که يک واحد ساختارى را تشکيل دهند رخداد مى‌ناميم. رفتارى سنجيده از سيستم را که در ارتباط با ساير رفتارهاى سيستم قرار دارد و در راستارى کارکرد سيستم است، کنش مى‌ناميم. و با اين توضيح که اطلاعات سيستم - که در بخش پيشين تعريف کرده‌ايم - نيز به دو نوع ساختارى و کارکردى تقسيم مى‌شود. (اطلاعات کارکردى موضوع نظريه اطلاعات شانون است) سيستم، مجموعه‌اى بسته از جريان‌‌ها و نوسان‌هاست، که رخدادهاى ورودى را به کنش‌هاى خروجى تبديل مى‌کند. فرآيندهايى که تبديل ماده، انرژى، يا اطلاعات را از وضعيت رخدادها به حالت کنش‌ها هدايت مى‌کنند، پردازش مى‌ناميم. پردازش اطلاعاتى که ارزش زيادى داشته باشند - اهميت زيادى در فرآيندهاى سيستم داشته باشند - معنا توليد مى‌کند. معنا از راه پردازش نمادها ظهور مى‌يابند، اما همان ارجاع نمادها نيستند. ايجاد معنا از راه بازنمايى وضعيت موجود و رخدادها را مشاهده مى‌ناميم. ايجاد معنا از راه بازنمايى وضعيت مطلوب را انتظار مى‌ناميم. سيستم براى گذار از وضع موجود به وضع مطلوب، به گامى بلند نياز دارد و براى پيش‌بينى آينده به تصويرهايى از وضعيت‌هاى موجود پيشين نياز دارد. اين همه به بايگانى‌اى از اطلاعات کارکردى و ساختارى سيستم نياز دارد. ساختار فعلى در واقع آرشيو اطلاعات ساختارى سيستم است، اما نگه‌دارى اطلاعات کارکردى مشکل اساسى سيستم‌هاى پيچيده است که آن‌را با ابداع حافظه حل کرده‌اند. حافظه بخشى از ساختار است که براى نگه‌داشتن اطلاعات کارکردى تخصص يافته. سيستمى که حافظه داشته باشد مى‌تواند مشاهده را براى شکل‌ دادن انتظارها از راه تعميم به کار گيرد.&nbsp; سيستم مى‌تواند بر مبناى مشاهده و مقايسه‌ى ساختار سيستم‌هايى که در محيط قرار دارند دست به تعميم بزند. در اين حالت با تأکيد بر شباهت‌ها و چشم‌پوشى از تفاوت‌ها، شکلى از تقارن را در ميان سيستم‌ها تشخيص مى‌دهد. اين شباهت را isomorphism مى‌ناميم.<br />سيستمى که محيط خارج را بازنمايى مى‌کند، بر مبناى isomorfismهاى تشخيص داده در ميان مشاهده‌هاى‌اش، دست به تعميم بزند و بر مبناى اين تعميم‌ها انتظارهاى‌اش را تنظيم کند. برخى از سيستم‌هاى خودزاينده، چنان پيچيده شده‌اند که برخى زيرواحدهاى‌شان به صورت نوعى سيستم مستقل و خودمختار عمل مى‌کنند. روابط بازگشتى در اين زيرواحدها به قدرى انبوه و تراکم اطلاعات آن‌ها به قدرى بالاست که رفتار زير سيستم را از کل سيستم جدا مى‌کند. در صورتى که اين اتفاق براى نظام نماد/معنايى سيستم رخ دهد، زير واحدى خودسازمانده و مستقل وظيفه‌ى بازنمايى محيط و درون سيستم را بر عهده مى‌گيرد. چنين سيستم‌هايى علاوه بر بازنمايى نمادين محيط، خود را نيز بازنمايى نمادين مى‌کنند و با تراکم روابط خود ارجاع، سيستم خود را هم‌چون محيط مى‌بيند. چنين سيستمى را «خودآگاه» مى‌ناميم:<br /><span style="font-size: x-large;"><b>خودآگاهى، شکلى از پردازش اطلاعات است که در جريان آن سيستم بازنمايى خودش از خودش را هم‌چون بازنمايى‌اش از محيط رمزگذارى مى‌کند.</b></span></span><br /><span style="font-size: large;">اين بحث ادامه دارد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-2091849216149828395?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-28315853219715754132011-09-22T11:07:00.001+03:302011-09-22T11:07:40.828+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post_12.html">تا اينجا ديديم</a> که علامه و پوپر «روح» را از جهان ۳ مى‌دانند و شايد اين‌طور به نظر رسد که همه از کنار جهان ۲ به سادگى گذشته‌ايم؛ در حالى‌که خواننده به احتمال بيشتر به دنبال اين جهان يعنى حالت‌هاى ذهنى است. در واقع مسأله جسم و ذهن از بحث‌هاى کلاسيک فلسفى است و من اينجا قصد پرداختن به آن را ندارم، جز اين‌که تنها يادآور اين باشم که سه ديدگاه در اين زمينه هست: يک ديدگاه موسوم به ثنوى يا دوگانه‌انگارى که ذهن را جوهرى جدا از جسم و ماده مى‌انگارد (جهان ۲ در برابر جهان ۱) و دو ديدگاه فروکاهنده که يکى را از جنس ديگرى مى‌داند: ايده‌آليسم جسم و ماده را يک‌سر ذهنى مى‌داند و ماترياليسم که به عکس ذهن را نيز مادى صرف مى‌شمارد. ضرورى مى‌دانم باز تأکيد کنم که موضع در برابر «خود» يا همان نفس و روح جداى از مواضع سه‌گانه در مسأله جسم و ذهن است. بدون اين‌که وارد بحث در ايده‌آليسم و فيزيکاليسم شويم، مى‌خواهم توجه خواننده را به اين نکته جلب کنم که در صورت پذيرش دوگانه‌انگارى بايد توضيح مناسبى براى چگونگى برهم کنش دو چيز تا اين حد متفاوت داشته باشد. پرسش اين است که اگر انديشه و احساس و عاطفه و به طور کلى ذهن، بنا به موضع دکارت نامکان‌مند هستند، چه‌گونه و کجا مى‌توانند بر جسم (و مغز) اثر بگذارند يا اثر بگيرند. جوابى که متأخرانى مثل پوپر به اين ايراد مى‌گيرند اين‌که ايده «<b>موضعى بودن عليت</b>» مربوط به <b>دوران سلطه مکانيک بر فيزيک</b> است و پس از اضافه شدن الکترومغناطيس به فيزيک و پذيرش امکان «کنش از راه دور» کنار گذاشته شده است. همان‌گونه که پيش‌تر نوشته‌ام، بنا ندارم اينجا به اين بحث ادامه دهم - دوستان علاقه‌مند مى‌توانند به متن‌هاى زيادى که در اين زمينه هست چه در فلسفه کلاسيک و چه در فلسفه ذهن و خوشبختانه هنوز ترجمه‌هاى آن‌ها را مى‌توان از کتاب‌فروشى‌ها تهيه کرد؛ مراجعه کنند. به جاش من مى‌خواهم به موضوعى بپردازم که دست‌کم خودم در متن‌هاى متداول نديده‌ام و آن‌ اين‌که آيا در سيستم پيچيده‌اى مثل «انسان» مى‌توان از «عليت» صحبت کرد؟ منظور از سيستم شبکه‌اى از اجزا است که نحوه ارتباط بين آن‌ها در شکل‌دهى کل مجموعه مهم است و در واقع نمى‌توان کليت سيستم را به اجزاى مجزاى‌اش تحويل کرد. درک اين موضوع براى ما که مغز را به صورت يک شبکه عصبى مدل مى‌کنيم، سخت نيست که آن واحد يادگيرنده را نمى‌توان به صرف نورون‌هاى مادى و حتا انرژى الکتروشيميايى جابه‌جا شده در سيناپس‌ها فروکاست! در واقع ضريب‌ يال‌ها در شبکه عصبى که نشانگر اطلاعات هستند نيز نقش تعيين‌کننده در شبکه دارند. نکته اين‌جاست که <b>«عليت» دست‌کم «عليت خطى» محصول نگاه مکانيکى به سيستم و فروکاهش روابط بين اجزا به روابط خطى و يک‌سويه است</b>. <br />به نظرم يک روى‌کرد مناسب براى تبيين ذهن و کارکرد آن در نظر گرفتن‌ آن به عنوان يک سيستم پيچيده است. براى سيستم پيچيده مى‌توان يک فضاى حالت در نظر گرفت که سيستم با درجه معينى از آزادى مسيرهايى را در طول زمان در بين حالت‌هاى آن طى مى‌کند. در اين مسيرها مينيمم لوکال‌هايى وجود دارند که سيستم جذب آن‌ها مى‌شود. در طول مسير نقاط تقارن زيادى هست که تعيين مسير سيستم در آن‌ها به عوامل خارجى بستگى ندارد. انگار که سيستم اختيار دارد يکى از چند مسير پيش رو را انتخاب کند. سيستم نمى‌تواند بر سر چندراهه تقارن بايستد و بايد از آن خارج شود. اين شکست تقارن سيستم را حاوى «اطلاعات» مى‌کند. البته هر اطلاعاتى لزوما مفيد نيست و چه بسا وضعيت جديد تکرارى باشد. حتا ممکن است وضعيت سيستم پس از شکست تقارن را آشوب‌ناک کند؛ اين اطلاعات را نويز مى‌ناميم و پس از اين منظور ما از اطلاعات تنها تغييراتى است که کارکرد سيستم را بهبود ببخشد. مقدار بيشينه تقارن - معادل اطلاعات صفر - در خلأ و البته ناکارآمد است. در ترموديناميک وضعيت تقارن - بى‌نظمى - را با آنتروپى نشان مى‌دهند. بنا بر قانون دوم ترموديناميک، در گذر زمان، اطلاعات يک سيستم بسته کاهش يافته و آنتروپى آن زياد مى‌شود. اين به ظاهر خلاف چيزى است که در موجود زنده مشاهده مى‌شود؛ اما بايد در نظر گرفت که آنتروپى نشان‌دهنده بخشى از فضاى حالت است که توسط سيستم پيموده نشده و اطلاعات متناظر آن بخشى است که توسط سيستم پويش شده. از اين‌رو مقدار بيشينه آنتروپى با گسترش ابعاد سيستم افزايش مى‌يابد. بنابر اين <b>گرچه با گذشت زمان اطلاعات بيشترى در موجود زنده انباشته مى‌شود، اما در عوض با گسترش فضاى حالت پيش روى‌اش، مقدار بيشينه آنتروپى آن نيز افزايش مى‌يابد.</b> سيستم تکاملى نمى‌تواند با سرعتى که فضاى حالتش گسترش مى‌يابد، منبسط شود. <br />دو گونه سيستم را در نظر بگيريد: يکى سيستم‌هايى با تعداد عناصر زياد ولى با روابط ساده و تکرارى - مثل بلور - و ديگرى سيستم‌هايى که از تعداد کمى عناصر بسيار متفاوت و با ارتباط کمى بين‌شان تشکيل شده‌اند، مثل مصنوعات مکانيکى. اين هر دو نوع سيستم از اطلاعات کم‌ترى به نسبت ماده و انرژى درونشان برخوردارند. در عوض سيستم‌هاى پيچيده که از شمار زيادى عناصرى متفاوت با روابط متراکم و ناهم‌سان تشکيل شده‌اند از اطلاعات بيشترى نسبت به ماده و انرژى برخوردار هستند. از نظر رفتارى، هرچه درجه آزادى سيستم بيشتر باشد، نقاط تقارن آن بيشتر و لذا شانس انباشت اطلاعات در سيستم بيشتر است. چنان‌چه مسير سيستم در فضاى حالت را بتوان با معادلات ديفرانسيلى ساده صورت‌بندى کرد، آن‌را ساده و در غير اين‌صورت پيچيده مى‌ناميم. مسير گردش سياره به دور خورشيد يا ماهواره به دور زمين را با معادلات ساده‌ترى مى‌توان صورت‌بندى و لذا پيش‌بينى کرد ولى <b>مسير گردش مگس گرد شيرينى را به اين سادگى‌ها نمى‌توان با معادلات رياضى تبيين کرد!!</b><br />حتا اگر قرار بود اينجا کلاس درس هم باشد، ديگه زنگ خورده و بقيه بحث مى‌ماند براى جلسه‌هاى بعد …</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-2831585321971575413?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-87026912602699702932011-09-12T01:20:00.000+04:302011-09-12T10:15:07.492+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">من تا اينجا در ۱۰ نوشته به بررسى «روح» پرداخته‌ام:<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">و يسألونك عن الروح … (۱)</a> در بيان «جان»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/06/blog-post.html">و يسألونك عن الروح … (۲)</a> در بيان «هوش»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_10.html">و يسألونك عن الروح … (۳)</a> در بيان «آگاهى»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html">و يسألونك عن الروح … (۴)</a> در نسبت «آگاهى و زبان»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_22.html">و يسألونك عن الروح … (۵)</a> در ناپيوستگى «آگاهى»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">… قل الروح من امر ربى (۱)</a> در بيان «عالم امر»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_5928.html">… قل الروح من امر ربى (۲)</a> در بيان «خود»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_31.html">… قل الروح من امر ربى (۳)</a> در بيان «جهان ۳»<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post.html">… قل الروح من امر ربى (۴)</a> در تفاوت جهان ۳ پوپر و افلاطونى<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html">… قل الروح من امر ربى (۵)</a> در اين‌که روح فيدبکى از جهان ۳ به جهان ۲ است<br />و در ادامه مى‌خواهم اشاره‌اى هرچند گذرا به پيدايش روح داشته باشم:<br /><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wernicke%27s_area">ورنيکه</a> در نيم‌کره غالب و مسؤول عمده زبان و درک آن است. نقش ناحيه قرينه آن در نيم‌کره ديگر در توهم‌هاى اسکيزوفرنيک شناسايى شده. به نظر مى‌رسد اين ناحيه در هزاره‌هاى پيشين و در پى تکامل زبان، منشأ توهمات صوتيى بوده که عامل کنترل جمعيت‌هاى انسانى متمرکز و رشد‌ يافته بعد از کشاورزى بوده است. به احتمال، علت توهم انسان نخستين به مانند توهم انسان‌هاى اسکيزوفرن امروزى، فشار عصبى بوده و به تعبير جوليان جينز مى‌توان مطمئن بود که فشار عصبى ناشى از مرگ يک فرد بيش از آن بوده که سبب توهم صداى او نشود:</span><br /><span style="font-size: large;"><br />«شايد به اين دليل است که در بسيارى از فرهنگ‌هاى ابتدايى، سرهاى مردگان را از بدن جدا مى‌کردند يا پاهاى‌شان را مى‌شکستند يا مى‌بستند، در بسيارى از مقبره‌ها غذا يافت مى‌شود و در بسيارى موارد شواهدى هست که نشان مى‌دهد جسد را دوباره دفن کرده‌اند و بار دوم هنگامى بوده است که صداى (توهمى) او خاموش مى‌شد و جسد را در گورستان عمومى دفن مى‌کردند.<br />اگر افراد عادى چنين سرنوشتى داشتند، فشار عصبى منبعث از مرگ شاه که حتا به هنگام زنده بودن از طريق توهم (صدايش) حکومت مى‌کرد، بسيار بيش‌تر بوده است … به گمانم، پادشاه مرده … هنوز در توهمات مردمش بود و فرامينش را صادر مى‌کرد … <b>پادشاه مرده، خدايى زنده</b> است. مقبره پادشاه خانه خداست و اين آغاز شکل‌گيرى خانه خدا يا معابد است …» <span style="font-size: small;">[۱]</span><br />«اصل مطلب اين است که <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Osiris">اُزيريس</a>، آن‌طور که مفسران جديد گفته‌اند، «خداى در حال مرگ»، «حيات گرفتار در طلسم مرگ» يا «خدايى مرده» نبود. او صداى توهمى پادشاهى مرده بود که هشدارهايش هنوز معتبر بودند. و از آن‌جا که هنوز امکان شنيدن صدايش بود، در ين واقعيت تناقضى نيست که بدنى که زمانى صدا از آن مى‌آمد، بايد موميايى شود و همراه با تمام لوازم ضرورى زندگى نظير غذا، نوشيدنى، بردگان، زنان و بسيارى ديگر دفن شود. هيچ نيروى مرموزى نبود که از او حلول کند، مگر صداى به ياد آمده‌اش که در توهم بر کسانى که او را مى‌شناختند، ظاهر مى‌شد و مى‌توانست هشدار بدهد يا سخن بگويد درست مثل زمانى که جان داشت و نفس مى‌کشيد …<br />اين که صدا و بنابر اين قدرت خدا-پادشاه بعد از اين‌که بدنش از حرکت و تنفس مى‌ايستاد به زندگى ادامه مى‌دهد، از نحوه دفن آن پيداست. ولى دفن کلمه غلطى است. اين پادشاه الهى را با حزن و اندوه به خاک نسپرده‌اند، بلکه آنان را شادمانه در قصرى نهادند …» <span style="font-size: small;">[۲]</span><br />&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">شايد اين آيه‌ى قرآن نيز اشاره به همين موضوع داشته باشد که فَلَمَّا قَضَيْنا عَلَيْهِ الْمَوْتَ ما دَلَّهُمْ عَلى‏ مَوْتِهِ إِلاَّ دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ ما لَبِثُوا فِي الْعَذابِ الْمُهِين (سبا 14) داستان از اين قرار است که گويا حيوان‌ و جن (!) تحت تأثير هيبت سليمان مُسَخّر او بودند و در قصر بلورين‌اش براى او کار مى‌کردند. روزى در حالى‌که سليمان در سرسراى قصر بر عصا تکيه زده بود مرگ‌اش فرا مى‌رسد ولى اجنه و حيوانات متوجه مرگ او نمى‌شوند و به کار طاقت‌فرسايى که به آن مشغول بودند ادامه مى‌دهند، تا اين‌که بالاخره موريانه‌اى عصاى حضرت را مى‌خورد و ديگران متوجه مرگ‌اش مى‌شوند … </span><br /><br /><span style="font-size: large;">به نظرم اين توضيح مناسبى براى پيدايى شبح و روح و باور عاميانه به جان‌مندى انسان پس از مرگ است. البته فيلسوفان و عارفان استدلال‌هاى درخورى در اثبات مجرد - و لذا ناميرا - بودن روح و نَفْس دارند و البته در بخش‌هاى پيشين هرچند به اختصار نشان دادم که منظور از روح در ادبيات عرفانى و فلسفى،شبح سرگردان نيست! بارى به هر حال آگاهى به مرور زمان جاى‌گزين توهم ناشى از ناحيه قرينه ورنيکه شده است. جينز هفت عامل را براى اين جاى‌گزينى بر مى‌شمرد:</span><br /><span style="font-size: large;"><br />«۱. تضعيف [توهمات] شنيدارى با پيشرفت خط؛<br />۲. ضعف ذاتى کنترل توهمى؛<br />۳. ناکارآمدى خدايان در هرج و مرج برخاسته از آشوب‌هاى تاريخ؛<br />۴. فرض علت درونى در مشاهده تفاوت در ديگران؛<br />۵. فراگيرى روايتگرى از حماسه‌ها؛<br />۶. ارزش حياتى فريب؛<br />۷. اندکى انتخاب طبيعى.» <span style="font-size: small;">[۳]</span><br />&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">درک اين‌که فشار طبيعى در فرآيند تکامل باعث پيدايش توهم‌هاى شنيدارى شده، پيچيده نيست؛ البته اگر بپذيريم زبان هم در طول تکامل به گونه بشر اضافه شده و از دو ميليون سال پيش به طور ذاتى همراهش نبوده. ولى اين ميان نقش «آگاهى» (که خود در آن بروز مى‌يابد) چيست؟ شايد به سادگى پاسخ دهيد که آگاهى اندامى است براى شناسايى و درک پيرامون. اين پاسخ پذيرفتنى نيست، چون در واقع اين چشم و ديگر حس‌هاى بدن است که چنين نقشى را دارند! آگاهى عضوى است براى جست‌وجو و شناخت جهان ۳ و نه جهان ۱. به يک توضيح کلى مى‌توان اشاره کرد که با ساختن جهان ۳، حذف خطا جاى‌گزين حذف حامل خطا و در نتيجه شانس بقاى بيشتر براى گونه شد. شايد اولين فيدبکى که ذهن (به عنوان جهان ۲) به واسطه آگاهى از جهان ۳ مى‌گيرد، «خود» است، که با فيزيولوژى فعلى بشر بسيار کم‌دوام است. شايد در ادامه تکامل، تعادلى که به پيدايش روح مى‌انجامد، بسيار پاى‌دارتر شود. شايد هم گونه بشر مسؤوليت بقاى‌اش را يک‌جا برون‌سپارى کند و از خير آگاهى بگذرد. شايد هوش مصنوعى جاى‌گزين روح بشر در آينده باشد …&nbsp; </span><br /><span style="font-size: small;"><br />[۱] جوليان جينز، منشأ آگاهى در فروپاشى ذهن دو ساحتى، ترجمه سعيد همايونى، نشر نى، صص ۱۴۰ و ۱۴۱<br />[۲] همان، ص ۱۹۰<br />[۳] همان، ص ۲۲۵</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-8702691260269970293?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-84098213314011607642011-09-09T02:24:00.000+04:302011-09-13T18:53:16.407+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.tahoordanesh.com/page.php?pid=9589">حيّ‌بن يقظان</a><span id="goog_761232193"></span><span id="goog_761232194"></span> در يکى از جزيره‌هاى هند نزديک خط استوا از قطعه گلى بزرگ مخمّر شده به دنيا آمد … (گويا آدم که از بهشت رانده شد به جايى در سرزمين هند فرو افتاده و نسل بشر از آن‌جا آغاز شده است!) بنا به روايتى ديگر، خواهر پادشاه جزيره‌اى در برابر جزيره بالا، پنهانى با مردى که دوست مى‌داشت - و بدون رضايت برادر - ازدواج کرد و باردار شد. بچه که به دنيا آمد از بيم برادر او را در صندوقى گذاشت و به دريا انداخت (چه داستان آشنايى!) آب دريا صندوق را به جزيره اول برد. در هر دو روايت ماده آهويى که بچه‌اش را عقاب ربوده بود، ناله طفل را شنيد و شيرش داد … طفل رشد کرد و بزرگ شد و به تنهايى مدارج کمال را تا بالاترين مراحل سلوک طى کرد …<br />اين خلاصه‌ى داستان «<a href="http://www.tahoordanesh.com/page.php?pid=9589">حيّ‌بن يقظان</a>» نوشته «<a href="http://www.sharghian.com/mag/archive/005731.html">ابن طفيل</a>» است، که ابن سينا و سهروردى نيز هر يک روايت‌هاى خود را از آن نوشته‌اند. اين داستان در مغرب‌زمين نيز مورد توجه بوده، از جمله مى‌گويند داستان «<a href="http://wyeth.artpassions.net/">رابینسون کروزوئه</a>» برگرفته از اين داستان نوافلاطونى است. <br />اين داستان، سرگذشت انسان تنهايى است كه در يك جزيره‌ى دور افتاده، بدون ارتباط با هرگونه فكر و فرهنگ، و بدون تماس و معاشرت با جنس بشر، مراحل تكامل و تعالى را طى مى‌كند. اين انسان تنها، سرانجام حتا به نبوت و رسالت پيغمبران اعتراف كرده و احكام الهى را با جان و دل مى‌پذيرد! اين خلاف ديدگاه ما است که «خود» را فيدبکى از جهان ۳ بولتسانويى (فرگه‌اى - پوپرى) مى‌دانيم. حتا <a href="http://arraarra.blogfa.com/post-160.aspx">اگزاستيانسياليست‌ها</a> هم ارتباط‌هاى بين اشخاص را تنها راه شناخت خويش‌تن مى‌دانند:<br />«به رغم ويژگى ذاتى دازاين در داشتن «گشودگى» و لوازم آن، دازاين اغلب در وضعيت «فرد منتشر يا کس» (das Man) قرار دارد. در اين حالت، دازاين حتا وجود خود را به واسطه ديگران مى‌فهمد؛ يعنى در وضعيت متوسط و مشغول به روزمرگى مى‌ماند.» <span style="font-size: small;">[۱]</span> </span><br /><span style="font-size: large;">برهان «انسان معلق در فضا»ى ابن سينا به عنوان يک فيلسوف نوافلاطونى، ديدگاه مخالف را به خوبى نشان مى‌دهد: مضمون اين برهان اين است که هر انسانى در بيدارى و حتا در حالت خواب و بي­هوشى و مستى، خود را مى‌شناسد و از واقعيت خويش غافل نيست. اگر انسان را به صورت " معلق در فضا" در نظر بگيريم – به گونه‌اى که به هيچ وجه ، توجه او به بدنش امکان نداشته باشد- باز هم از خود و "من" خويش غافل نخواهد بود.<span style="font-size: small;">[۲]</span> ابن سينا در واقع يک <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Thought_experiment">آزمايش فکرى</a> طرح مى‌کند که در آن يک انسان از نظر جسمى و عقلى سالم که به تنهايى و دور از هرگونه فرهنگ و انسان ديگرى رشد کرده (مثل حيّ‌بن يقظان) با چشم و گوش بسته و به طور معلق در فضا قرار گيرد (به گونه‌اى که هيچ چيزى را لمس و حس نکند) گرچه اثبات وجود هر چيزى براى اين چنين شخصى سخت است، اما نمى‌تواند منکر وجود خودش شود. اين به نظر من بسيار شبيه <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cogito_ergo_sum">کوژيتوى دکارت</a> است.</span><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Athanasius_Kircher%27s_Atlantis.gif/280px-Athanasius_Kircher%27s_Atlantis.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Athanasius_Kircher%27s_Atlantis.gif/280px-Athanasius_Kircher%27s_Atlantis.gif" /></a></div><span style="font-size: large;">حالا ببينيد ديدگاهى را که بر خلاف معتقد است«<b>مشاهده تفاوت ممکن است منشأ فضاى تمثيلى آگاهى باشد.</b>» <span style="font-size: small;">[۳]</span> جينز با کنار هم چيدن واقعيت‌هاى تاريخى مثل فروپاشى <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Assyria">آشور</a> در ۱۷۰۰ پيش از ميلاد پس از يک دوره پر رونق داد و ستد از حدود ۱۹۵۰ميلادى و فوران آتش‌فشان‌ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Thera">ترا</a> و زير آب رفتن بخش حاصل‌خيز سرزمين مردم اطراف درياى اژه (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Atlantis">قاره گم‌شده آتلانتيس</a>)&nbsp; و مهاجرت‌ها و آشوب‌ها و جنگ‌هايى که پس از آن پديد آمد، چنين نتيجه‌گيرى مى‌کند که «در ادغام اجبارى و خشونت‌بار مردمان ملل مختلف و خدايان مختلف، مشاهده اين‌که غريبه‌ها، اگر چه شبيه خود شخص بودند، طور ديگرى حرف مى‌زنند، عقايده متفاوت دارند و به گونه‌اى متفاوت رفتار مى‌کنند، ممکن بود به اين عقيده که چيزى در درون آن‌هاست که متفاوت است، منجر شده باشد. عملا اين عقيده‌ى اخير به شکل سنن فلسفى به ما رسيده است؛ به اين شکل که افکار، اعتقادات و پندارها پديده هاى ذهنى درون انسان‌اند، زيرا جايى براى آن‌ها در دنياى «واقعى عينى» وجود ندارد. بنابر اين احتمال دارد که قبل از اين‌که هر انسانى خودى درونى داشته باشد، نا‌آگاهانه نخست آن‌را در ديگران به ويژه در غريبه‌هاى مخالف قرار داده است، چونان چيزى که سبب رفتار متفاوت و گيج‌کننده‌ى آن‌هاست. به عبارت ديگر، اين سنت فلسفى که مسأله را منطق <a href="http://plato.stanford.edu/entries/other-minds/">استنباط ذهن ديگران</a> از ذهن خود مى‌داند، از زاويه‌اى غلط به مسأله نگاه مى‌کند. <b>ما نخست نا‌آگاهانه آگاهى ديگران را فرض مى‌کنيم و بعد با تعميم، آگاهى خودمان را نتيجه مى‌گيريم</b>» <span style="font-size: small;">[۴]</span> اگر خواسته باشيم مثل دکارت بگوييم بايد بگوييم «ديگران هستند، پس هستم!»<br />اجازه دهيد از اين پس با به کارگيرى دو عنوان «خود نو‌افلاطونى» و «خود نو بولتسانويى» <span style="font-size: small;">[۵]</span> به تفاوت اين دو ديگاه اشاره کنم. حيّ‌بن يقظان لابد مثل دکارت حتا در خلأ پى به خود نو‌افلاطنى‌اش مى‌برد ، در حالى‌که گويا مردمان قاره گم‌شده آتلانتيس تنها در مواجهه با غريبه‌ها پى به خود نو بولتسانويى برده‌اند!<br />از اين‌رو ما مى‌گوييم «خود» (که گه‌گاهى در لحظه‌هاى ناب آگاهى پيداى‌اش مى‌شود</span><span style="font-size: large;">)</span><span style="font-size: large;"> <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post.html">فيدبکى از جهان ۳ است</a>، در حالى‌که ابن سينا خود (نَفْس) را متعلق به عالمى مجرد از ماده مى‌داند. در هر صورت خود به جهان ۳ تعلق دارد، همان‌ که قرآن آن را عالم امر مى‌نامد …<br /><b>&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>اين بحث ادامه دارد</b></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><span style="font-size: large;">پى‌نوشت: بعد از انتشار نوشته بالا، <a href="http://phil-mind.blogfa.com/post-149.aspx">اين نوشته را از وبلاگ ياسر پور‌اسماعيل</a> ديدم. جالب است استدلالى درست بر خلاف استدلال شيخ‌الرئيس از مايکل‌ تاى: <br />«به‌سختی می‌توان در مورد اهمیت احساسات پس‌زمینه‌ای در حیات ذهنی ما مبالغه کرد. فرض کنید که بی‌حرکت در تاریکی روی تخت دراز کشیده‌اید و به‌طور منظمی نفس می‌کشید و در عین حال، نمی‌توانید بخوابید. تصور کنید که روی نفس‌کشیدن خود تمرکز می‌کنید. هنوز می‌توانید همۀ جوارح خود و جای خود را در تخت احساس کنید. حال تصور کنید که این احساسات در بدن شما وجود نداشته باشند و به‌کلی بی‌حس شوید. آیا هنوز درک واضحی از خود خواهید داشت؟ تصور کنید که حتی هر گونه احساسی را در مورد سر خود، تنفس خود و فشار بالش به سرتان را از دست می‌دهید. به نظرم می‌رسد که اگر این موقعیت ادامه پیدا کند،درک شما از خودتان در بهترین حالت شدیداً به خطر می‌افتد.» <br /><br /><span style="font-size: small;">[۱] کونتسمن به نقل از پرسش از حقيقت انسان، مطالعه‌اى تقطيبيقى در آراء ابن عربى و هايدگر، نوشته على اصغر مصلحى - ص ۲۰۹<br />[۲] ابن سينا، حسين؛ الاشارات و التنبيهات‏، ص ۸۰ به نقل از صفحه پژوه<a href="http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&amp;UID=40475">http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&amp;UID=40475</a>شکده باقرالعلوم<br />[۳] و [۴] جولين جينز، منشأ آگاهى در فروپاشى ذهن دو ساحتى، ترجمه سعيد همايونى - ص ۲۲۱<br />[۵] عبارت «نو بولتسانويى» را خودم درست کرده‌ام و منظورم گنجاندن اصلاحات و اضافات فرگه و پوپر به نظريه بولتسانو است.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-8409821331401160764?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-77834811430848171642011-09-03T01:15:00.003+04:302011-09-09T02:57:50.930+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">« …<b> مسأله ظهور «من» را به نظر من نمى‌توان حل کرد مگر اين‌که اشياء زبان و اشياء دنياى ۳ و پيوستگى «من» را با اينها در نظر بگيريم.</b> آگاهى بر «من» ضمن چيز‌هاى ديگر مستلزم تمايزى است که بايد بين اجسام جاندار و بى‌جان قائل شد و به کمک آن نظريه ابتدايى را در باره مشخصات اساسى حيات پايه‌ريزى کرد.&nbsp; <br />علاوه بر اين مستلزم آن است که به صورتى بين اجسام دارنده آگاهى و ديگر اجسام نيز تفاوت قائل شويم و باز مستلزم آن است که بتوانيم وضع «من» را در آينده تصور کنيم …<br /><b>اما همه اينها ممکن نيست مگر اينکه به يک زبان پيشرفته دسترسى داشته باشيم، زبانى که نه تنها موجب ايجاد دنياى ۳ مى‌شود بلکه در اثر فيدبک با دنياى ۳ تغيير مى‌يابد …</b> هرچند آگاهى کامل بر «من» هميشه به شکل بالقوه در بزرگسالان حضور دارد ولى هميشه فعال نيست، بر عکس اغلب پيش مى‌آيد که فرد در حالت </span><span style="font-size: large;">ذهن</span><span style="font-size: large;"> بسيار فعالى است و در عين حال کاملا از خود فارغ است گرچه هميشه ممکن است براى لحظاتى به خود بازگردد.<br />اين حالت فعال ذهنى، که خود آگاه نيست، بالاخص وقتى پيش مى‌آيد که ذهن ما مستغرق يک کار فکرى يا هنرى باشد، يعنى زمانى که مى‌کوشيم مسئله‌اى يا نظريه‌‌اى را بفهميم و در کمال لذت مجذوب مطالعه داستانى خيالى و حتا وقتى مشغول نواختن پيانو يا بازى شطرنج هستيم.<br />چنين حالاتى اغلب باعث مى‌شود که ما اصلا نفهميم در کجا هستيم و اين بهترين نشانه آن است که ما آگاهى به خويش را از دست داده‌ايم. در اين لحظاتى که به شدت در چيزى فرو رفته‌ايم، ذهن ما با جريانى درگير است که مى‌خواهد چيزى از دنياى ۳ را به دست آورد يا توليد کند.» <span style="font-size: small;">[۱]</span><br />پوپر دنياى رو‌يدادهاى فيزيکى (مادى) را «جهان ۱» و دنياى</span><span style="font-size: large;"> روى‌دادهاى ذهنى و روندهاى آگاهى انسانى را «جهان ۲» مى‌نامد. به تعبير خودش اين نام‌گذارى سرراست است و مشکل با «جهان ۳» شروع مى‌شود:<br />«از يک ديدگاه گسترده‌تر، «جهان ۳»، جهان فرآورده‌هاى ذهن انسانى است، و از يک ديدگاه بسته‌تر جهان نظريه‌ها است، از جمله نظريه‌هاى کاذب، و جهان مسائل علمى، از جمله مسائلى که با صدق يا کذب نظريه‌هاى گوناگون سروکار دارد. از يک ديدگاه گسترده، آثار ادبى و هنرى مثل اپراها و کنسرتوهاى موتزارت به جهان ۳ تعلق دارد. اما اگر بخواهيد، جهان آثار هنرى را مى‌توان جهان ۴ ناميد. اين يک مسئله‌ى اصطلاح‌شناختى است.<br />نکته‌ى مهم، جداسازى نظريه‌هاى علمى جهان ۳ از مسائل روان‌شناختى جهان ۲ است. اين جداسازى به روشن‌ترين شکل توسط برنارد بولتسانو و بعدها <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_31.html">گتلب فرگه</a> انجام گرفت. اما همچنان که توضيح خواهم داد، من از هر دوى اينها فراتر مى‌روم.» <span style="font-size: small;">[۲]</span><br />آن‌چه پوپر «جهان ۳» مى‌نامد به تعبير خودش اشتراک‌هاى فراوانى با نظريه افلاطون درباره «صُوَر و مُثُل» دارد:<br />«ما همه مى‌دانيم که افلاطون مکتشف جهان سوم بوده است … افلاطون اشياء جهان سوم را همچون چيزى شبيه چيز‌هاى غير مادى يا، شايد، ستارگان يا صور فلکى در نظر مى‌گرفت، که بايد به آنها خيره شد و آنها را با فراست دريافت، هرچند نمى‌توان با عقل و ذهن به آنها دسترس پيدا کرد. و همين دليل آن است که چرا ساکنان جهان سوم - صور يا مثل - مفاهيم چيز‌ها يا جوهرهاى طبايع چيز‌ها مى‌شود، نه نظريه‌ها يا برهان‌ها يا مسائل … » <span style="font-size: small;">[۳]</span><br />دنياى ۳ افلاطونى (و نو افلاطونى) ابدى است. پيش از حتا حدوث حيات بوده است و پس از خاموشى حيات هم خواهد بود. ما چيزى در آن اختراع نمى‌کنيم، تنها گه‌گاهى شايد تکه‌اى از آن‌را کشف کنيم؛ اما برخلاف، دنياى ۳ پوپر (بولتسانويى، فرگه‌اى) حاصل فعاليت بشرى است - <b>چيزى شبيه تار عنکبوت</b> - و البته به صورت عمده بسيار خودمختار است و به رغم اين واقعيت که فرآورده ما است، پس‌خوراندى نيرومند بر ما به عنوان ساکنان جهان ۲ و ۱ دارد:<br />«<b>يک لانه زنبور ، حتا پس از آن‌که زنبورها آن‌را ترک کنند باز لانه زنبور است، حتا اگر پس از آن هرگز زنبورانى در آن، به عنوان لانه، جاى‌گزين نشوند. لانه مرغ لانه مرغ است حتا اگر هرگز مرغى در آن مقيم نشود.</b> به همين گونه يک کتاب يک کتاب باقى مى‌ماند - گونه خاصى از فرآورده - حتا اگر هرگز خوانده نشود (که اين روز‌ها به آسانى مى‌تواند چنين شود)<br />علاوه بر اين، يک کتاب، يا حتا کتاب‌هاى يک کتاب‌خانه، حتا محتاج به آن نيست که به توسط کسى نوشته شده باشد … يک کتاب، براى آن‌که متعلق به جهان سوم شناخت عينى باشد - بايد قابل آن باشد که - على‌الاصول يا بالقوه - به توسط کسى فهميده (يا رمز گشوده يا «شناخته») شود.» <span style="font-size: small;">[۴]</span><br />بنابر اين گونه‌اى جهان سوم افلاطونى يا پوپرى مشتمل بر کتاب‌ها و نظريه‌ها و … وجود دارد که بسيارى از نظريه‌ها و مسأله‌هاى آن هرگز توسط انسان فهميده نشده و نخواهد شد. به عنوان مثال اعداد طبيعى مخلوق انسان - و از اعضاى جهان ۳ - هستند. جمع و ضرب نيز اختراع بشر هستند ولى نه ديگر قوانين جمع و ضرب و يا اعداد اول. اعداد اول کشف شدند و به عنوان مثال اقليدس (لابد از راه جهان ۲) اين را کشف کرد که بزرگ‌ترين عدد اول وجود ندارد و البته ما هنوز نمى‌دانيم - يا دست کم نمى‌توانيم ثابت کنيم - که آيا بزرگ‌ترين اعداد اول دو قلو (مثل ۳ و ۵، ۵ و ۷، ۱۱ و ۱۳و ۱۷ و ۱۹) وجود دارند يا نه!<br />تا اينجا از استقلال جهان ۳ و اثر گذارى آن بر جهان ۲ (و از آن طريق بر جهان ۱) نوشتيم. آن‌چه به بحث ما در باره روح ربط دارد اين‌که <b>آگاهى به «من» محصول پس‌خوراند جهان ۳ بر جهان ۲ است</b>. از اين نظر تا حدى به نظر عارفان و فيلسوفان اشراقى نزديک است که روح و نفس را از عالم مثال - جهان ۳ افلاطونى يا درست‌تر نوافلاطونى - مى‌دانند. <u><b>بنابر اين در هر دو نظريه روح از جهان ۳ و غير فيزيکى است</b></u> و اگر اختلافى هست - که هست، در اختلاف دو جهان ۳ است که تا اينجا در حد حوصله بحث به آن اشاره داشته‌ايم. اجازه دهيد اين بخش را با توضيحاتى در باره نوافلاطونى‌گرى به پايان بريم:<br />«چنان به نظر مى‌رسد که محتواها و موضوع‌هاى فکر سهم مهمى در واقعى‌گرى و نوافلاطونى‌‌گرى داشته است. فلوطين (پلوتينوس) جدايى افلاطونى ميان جهان اختبارى و جهان افلاطونى صور يا مثل را حفظ کرد. با وجود اين، همچون ارسطو، تمامى جهان افلاطونى را با قرار دادن آن در خودآگاهى خدا از ميان برد.» <span style="font-size: small;">[۵]</span><br />حال که صحبت از روح است، بد نيست روح هگل را نيز بررسى کنيم:<br />«هگل … يک افلاطونى بود که جهان مثل او تغيير و تکامل پيدا مى‌کرد. «صور» يا «مُثُل» افلاطون عينى بود، و ارتباطى با مثل به معنى يک عقل ذهنى و شخصى نداشت، آن‌ها از ساکنان يک جهان الهى و تغيير ناپذير و آسمانى (بنا به تعبير ارسطو، بالاى فلک ماه) بودند. در مقابل آن، مُثُل هگل، همچون نظير فلوطينى آنها، نمودهايى خودآگاه بود: انديشه‌هايى که خود را مى‌انديشيدند، و در گونه‌اى از خودآگاهى و گونه‌اى از ذهن يا «روان» سکونت داشتند؛ و همراه با اين «روح» يا «روان» يا «نفس» در حال تغيير پيدا کردن يا تکامل بودند.» <span style="font-size: small;">[۶]</span><br />و ببينيم از <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">عالم امر</a>:<br />«پس موجودات عالم امر انوارى پاکند و از هم‌اين‌جاست که خداوند سبحان روح را - که از عالم امر است - به طهارت و قدس وصف نموده: و ايدناه بروح‌القدس و قل نزله روح‌القدس (نحل: ۱۰۲). و در آيه ديگر خداوند سبحان اين معنى را از زبان ملائکه حکايت مى‌فرمايد: و اذ قال ربک للملائکة انى جاعل فى‌الارض خليفة قالوا اتجعل فيها من يفسد فيها و يسفک الدماء و نحن نسبح بحمدک و نقدس لک (بقره: ۳۰) و مراد از «نقدس لک» يعنى از آنجا که ذوات ما و افعال ما به امر توست، قدس و طهارت حضرتت از نواقص را، به ذوات و افعال خويش ظاهر مى‌سازيم. و آيه بل عباد مکرمون لايسبقونه بالقول و هم بامره يعملون (انبياء: ۲۶ و ۲۷) خالى از اشاره به هر دو مرحله نيست و چون آيه دوم يعنى «لايسبقونه» فرع آيه اول است پس مفاد آن اکرامى ذاتى براى آنهاست و نکته قابل توجه آنکه مراد از «هم بامره يعملون» بيان اشتمال اعمال اين «عباد مکرمون» بر خصوص جهت امرى و خلو از جهت خلقى است … خلاصه اين‌که عالم امر عالم قدس و طهارت است و تسميه به امر از اين جهت است که در وجودش زائد بر کلمه کن به مقدمه ديگرى نياز ندارد و لذا حق سبحان گاهى از امر به کلمه تعبير مى‌کند مثل وکلمة القاها الى مريم و روح منه (نساء: ۱۷۱) …» <span style="font-size: small;">[۷]</span><br /><br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html">اين بحث ادامه دارد.</a><br /><br /><span style="font-size: small;">[۱] کارل پوپر، جستجوى ناتمام، ترجمه ايرج على‌آبادى، صص ۲۳۴ و ۲۳۵<br />[۲] کارل پوپر، زندگى سراسر حل مسئله است، ترجمه شهريار خواجيان، ص ۴۶<br />[۳] کارل پوپر، شناخت عينى، ترجمه احمد آرام، صص ۱۳۷ و&nbsp; ۱۳۸<br />[۴] همان، صص ۱۲۹ و ۱۳۰<br />[۵] همان، ص ۱۳۹<br />[۶] همان، صص ۱۳۹ و ۱۴۰<br />[۷] محمد حسين طباطبايى، انسان از آغاز تا انجام، ترجمه&nbsp; صادق لاريجانى آملى، صص ۱۵ و ۱۷</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7783481143084817164?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-71123878966702197402011-08-31T17:33:00.004+04:302011-09-09T19:43:48.994+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">خوب يک ماه رمضان ديگر هم گذشت و دست کم يک سريال از ژانر «<a href="http://www.hawzah.net/FA/NewsView.html?NewsID=83263">سياحت غرب</a>» ديگر هم تمام شد. البته اين منحصر به تلويزيون و سينماى ايران هم نيست، که عوامل فيلم قصد دارند با ترفندهاى ويژه، روح‌ يا «تن مثالى» آدم‌ها را نشان‌تان دهند که چه‌طور از در و ديوار رد مى‌شوند و شما را مى‌بينند، بدون اين‌که ديده شوند. جالب اين‌که همين شب‌هاى آخر مى‌تونستى روح مر‌اديت و جان‌باختگان بيمارستان سريال آمريکايى <a href="http://abc.go.com/shows/greys-anatomy"><span style="font-size: small;">Gray's Anatomy</span></a> رو ببينى که با دوبله فارسى هم صحبت مى‌کردند. اونجا تازه روح (؟) سگ مراديت رو هم مى‌شد ديد! اين در حالى‌است که کوچک‌ترين اِن و مِن در مورد محتواى چنين فيلم‌‌هايى با انگ ناباورى به «ماوراء‌الطبيعه» مواجه‌ات مى‌کنند …&nbsp;</span><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1nV0A1fEo-w/Tl4xCpdSjyI/AAAAAAAAAPc/MJDaOJao7mk/s1600/L6336335150310.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-1nV0A1fEo-w/Tl4xCpdSjyI/AAAAAAAAAPc/MJDaOJao7mk/s1600/L6336335150310.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;">من در ادامه <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_5928.html">وب‌نوشته‌هاى‌ام پيرامون «مسأله روح»</a> اينبار قصد دارم با گريزى کوتاه با پرانتزى به نسبت بزرگ، نشان دهم مى‌توان به «ماوراى طبيعت» باور داشت ولى در اصالت روح‌هايى که در فيلم‌هاى اشاره شده اين‌سو و آن‌سو مى‌روند شک کرد! البته به جاى و گاه خود در بخش‌هاى پسين تلاش خواهم کرد که ريشه‌هاى عصب‌شناسيک اين روح‌هاى سرگردان را هم نشان دهم.<br />اجازه دهيد با اين فقره از مقاله معروف «انديشه» از فرگه - پدر يا دست کم پدرخوانده فلسفه تحليلى - شروع کنيم:<br />«<b>حتا کسى هم که آموزش فلسفى نديده باشد متوجه اين مسأله هست که ناگزير بايدبه جهانى درونى متمايز از جهان خارجى قائل باشد؛ جهانى فراهم آمده از انطباعات حسى، آفريده‌هاى خيال، احساسات، خلق و خوها، جهانى از تمايلات، خواسته‌ها و تصميم‌ها. براى رعايت اختصار من همه اين‌ها، به جز عزم و تصميم، را ايده مى‌نامم.</b>» <span style="font-size: small;">[۱]</span><br />فرگه اين مقاله را با بررسى «صدق» و واژه «صادق» در منطق شروع مى‌کند و با اين توضيح که «صدق» بر تصاوير، ايده‌ها، جمله‌ها و انديشه‌ها حمل مى‌شود؛ به اين بررسى مى‌پردازد که منظور از صدق يک تصوير چيست:<br />« … واضح است که نمى‌توان هيچ تصويرى را صادق دانست مگر آن‌که مقصودى مورد نظر باشد. غرض از تصوير آن است که چيزى را نشان دهد. … اگر من ندانم که تابلويى مى‌خواهد کليساى بزرگ کلن را نشان دهد، نمى‌دانم که بايد آن‌را با چه چيزى مقايسه کنم تا درباره صدقش داورى کنم. علاوه بر اين، تطابق در صورتى کامل است که چيز‌هاى مطابق، با يک‌ديگر هماهنگ بوده مغاير هم نباشند. بر حسب فرض مى‌توان براى تبيين اصل بودن اسکناس آن‌را به روش استريوسکوپى با يک اسکناس اصل مقايسه کرد. اما خنده‌دار است که بخواهيم&nbsp; يک سکه طلا رابه اين روش با يک اسکناس بيست مارکى مقايسه کنيم. ايده را تنها در صورتى مى‌توان با چيزى مقايسه کرد که آن نيز خود ايده باشد. وبعد از آن اگر اولى با دومى به طورکامل مطابق بود، آن دو با يکديگر همسان‌اند. ولى وقتى صدق را به معناى انطباق ايده با يک امر واقعى مى‌دانند، اصلا مرادشان چنين چيزى نيست. زيرا مغايرت واقعيت و ايده با يکديگر امرى جوهرى و ذاتى است … بنابر اين تلاش براى تعريف صدق به مطابقت به شکست مى‌انجامد. چنانکه هر تلاش ديگرى هم براى تعريف صدق چنين است …<br />وقتى صفت صدق را به تصويرى نسبت مى‌دهيم، نمى‌خواهيم وصفى را به آن نسبت دهيم که کاملا مستقل از چيز‌هاى ديگر به اين تصوير تعلق دارد. در اين موارد همواره شيئ را که کاملا غير از اين تصوير است در نظر داريم و مى‌خواهيم بگوييم که اين تصوير از جهتى مطابق با اين شيئ است. «ايده [تصور] من با کليساى بزرگ کلن مطابقت دارد» يک جمله است و مسأله صدق هم مربوط به همين جمله [نه تصور من] است. پس آنچه به غلط صدق تصاوير يا ايده‌ها [تصورات] خوانده شده بود به صدق جملات در مى‌آيد …» <span style="font-size: small;">[۲]</span><br />با اين توضيح، با تأکيد بر اين‌که در صدد ارايه تعريف نيست، مى‌نويسد که منظورش از «انديشه» هر چيزى است که مسأله صدق درباره آن مطرح شود:<br />« … <b>انديشه چيزى است غير محسوس: آنچه که مدرک حواس است خارج از حوزه امورى است که متعلق صدق قرار مى‌گيرند. صدق امرى مطابق با هيچ‌يک از انطباعات حسى نيست</b> … اين معنا که خورشيد طلوع کرده، چيزى نيست که با پرتو افشانى به چشم ما برسد. اين معنا يک امر مرئى مثل خورشيد نيست؛ هرچند که درک و دريافت صدق اين معنا که خورشيد طلوع کرده، مبتنى بر انطباعات حسى است، ولى صادق بودن، کيفيتى محسوس نيست … » <span style="font-size: small;">[۳]</span><br />فرگه در ادامه از وجه‌ تمايز‌ ايده‌ها از اشياء جهان خارج مى‌پرسد:<br />«اولا: ايده‌ها ديده نمى‌شوند، لمس نمى‌شوند، بوييده، چشيده يا شنيده نمى‌شوند.<br />با کسى براى قدم زدن بيرون مى‌روم. فضاى سبزى را مى‌بينم و از آن يک صورت ارتسامى بصرى در من ايجاد مى‌شود. من دارنده اين صورت هستم ولى خود آن را نمى‌بينم.<br />ثانيا: ايده‌ها چيز‌هايى هستند که ما دارنده آن‌ها هستيم. ما دارنده احساسات، عواطف، خلق وخوها، تمايلات و خواسته‌هايمان هستيم. ايده‌هايى را که شخص دارد، متعلق به محتواى آگاهى اوست.<br />فضاى سبز و قورباغه‌ها و خورشيده که بر آنها پرتو مى‌افشاند، اعم از اينکه آنها را ببينيم يا نه وجود دارند، ولى آن ارتسام&nbsp; حسى از سبز که در من است، تنها به دليل وجود من موجود است. من دارنده آن هستم …<br />ثالثا: ايده‌ها نيازمند کسى هستند که دارنده آنها باشد، بر عکس اشياء جهان خارچ که مستقل‌اند.<br />من و همراهم قبول داريم که هر دو سطح سبز واحدى را ديده‌ايم، ولى از رنگ سبز آن هر کدام صورت حسى خاصى داريم … مقايسه انطباعات حسى من با انطباعات حسى شخص ديگر، ناممکن است. از اين‌رو بايد در قلمرو آگاهى يک فرد انطباع حسى خاص متعلق به او را با انطباع حسى خاص متعلق به قلمرو آگاهى فرد ديگرى يک‌جا جمع آورد. حتا اگر ممکن باشد که ايده‌اى را از قلمرو آگاهى کسى محو کرد و در همان زمان ايده‌اى را در قلمرو آگاهى کسى ديگرى ايجاد کرد، اين پرسش که آيا اين دو ايده يکى هستند، همچنان بى‌پاسخ مى‌ماند … <br />رابعا: هر ايده‌اى تنها متعلق به يک شخص است؛ هرگز دو نفر دارنده يک ايده نيستند زيرا در غير اين صورت ايده‌ها به صورت مستقل از اين يا آن شخص وجود خواهند داشت …» <span style="font-size: small;">[۴]</span><br />فرگه اين‌جا از کنار يک فرض به راحتى مى‌گذرد، اين‌که به قول خودش آنچه متعلق به قلمرو آگاهى ما است در واقع متعلق به يک حوزه آگاهى وسيع‌تر و محيط بر همه اين قلمروهاى آگاهى باشد. در اين صورت معيار صدق يک ايده تطابق آن با ايده‌اى در آن حوزه آگاهى وسيع‌تر خواهد بود. به نظر من «عالم مثال افلاطون» چنين جاى‌گاهى دارد:<br />« … <b>صورت يا مثال به رغم نامى که بر آن گذاشته شده، صرفا «تصورى در ذهن ما» نيست، وهم و رؤيا نيست</b>، بلکه چيزى حقيقى است، حقيقتى‌تر از تمام چيز‌هاى عادى در سيلان که ، به رغم سختى و جسامت ظاهرى، به انحطاط و تباهى محکومند. صورت يا مثال چيزى است کامل که نمى‌ميرد.<br />نبايد فکر کرد که صور يا مثل نيز مانند چيز‌هاى ميرنده در زمان و مکان جاى‌دارند. بيرون از زمان و بيرون از مکان‌اند (زيرا جاودانند) … بنابر اين، نمى‌توانند به توسط حواس ما ادراک شوند …» <span style="font-size: small;">[۵]</span><br />اين توصيف پوپر بود از مُثُل افلاطونى که بنا بر نظر افلاطون، ايده‌هاى ما - و البته خود ما و تمام جهان خارج - رونوشت‌هاى آن هستند. اجازه‌ دهيد همچون فرگه اين فرض افلاطونى را - دست کم براى مدتى - کنار بگذاريم و به اين پرسش بينادين مقاله بپردازيم که «آيا انديشه يک ايده‌ است؟»<br />«اگر ديگران هم بتوانند همان انديشه‌اى را که من به صورت قضيه فيثاغورث بيان مى‌کنم ادراک کنند و درست همان‌طور که من ادراک مى‌کنم، در اين صورت چنين چيزى تعلق خاص به قلمرو آگاهى من نخواهد داشت. يعنى من دارنده آن نيستم، اگر چه مى‌توانم صدق آن‌را مورد شناسايى قرار دهم …<br />به نظر مى‌رسد نتيجه اين باشد: <b>انديشه‌ها نه از نوع اشياء جهان خارج‌اند و نه از نوع ايده‌ها. بايد به قلمرو سومى قائل شد.</b> در اين‌که متعلقات اين قلمرو با حواس ادراک نمى‌شوند با ايده‌ها مشترک‌اند، با اشياء جهان خارج هم از اين جهت که هر دو نيازمند به يک دارنده نيستند تا متعلق به محتواى آگاهى او باشند مشترک‌اند. …» <span style="font-size: small;">[۶]</span><br />ببينيد: مى‌توان به جهانى ماوراى طبيعت باور داشت، بى‌آن‌که پاى روح‌هاى سرگردان و جن‌ها و پريان به ميان کشيده شود! حتا اگر تسليم رأى ماترياليست‌ها بشويم و جهان درون را ازجنس طبيعت بشماريم، هنوز دو گزينه غير مادى براى جهان سه داريم: ايده‌هاى افلاطونى و انديشه‌هاى فرگه! <br />من ضمن اين‌که مطالعه ادامه مقاله انديشه فرگه را به دوستان علاقه‌مند به آشنايى با فلسفه تحليلى توصيه مى‌کنم، هم‌اينجا پرانتز بزرگى را که در ميانه بحث از روح باز کرده بودم مى‌بندم و با درانداختن اين پرسش که روح - <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">که از عالم امر است</a> - چه نسبتى به جهان ۳ (افلاطونى يا فرگه‌اى) دارد، وجه اين گريز کوتاه را گوش‌زد مى‌کنم؛ تا در بخش‌هاى پسين آن‌را بررسى کنيم. <br /><br /><span style="font-size: small;">[۱]، [۲]، [۳]، [۴]، [۶] گوتلوب فرگه، انديشه، ترجمه محمود يوسف ثانى - فصل‌نامه ارغنون شماره ۷ و ۸ <br />[۵]&nbsp; کارل پوپر، جامعه باز و دشمنانش، ترجمه عزت‌الله فولادوند، ص ۵۵</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7112387896670219740?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-66199815082055406122011-08-27T01:33:00.002+04:302011-08-28T20:02:54.431+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">در بررسى «روح» ابتدا سعى کردم چند جنبه را از هم جدا کنم: جان، هوش و آگاهى:<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">در بخش نخست به بررسى «جان» و حيات</a> پرداختم و به خصوص به اين‌که حيات يک تعادل ترموديناميک ناپايدار و البته يادگيرنده است. <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/06/blog-post.html">در بخش دوم با بررسى «هوش»</a> تلاش کردم&nbsp; نقش يادگيرى را که در واقع ويژگى حيات بود در آن نشان دهم. در اين بخش همچنين به وجه مشخصه انسان - زبان - که به جهان ۳ انجاميده اشاره کردم. <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_10.html">در بخش سوم به بررسى «آگاهى» و فرار بودن آن پرداختم</a> و اين تز را مطرح کردم که «<b>من تماشاگر و راوى که در لحظه‌هاى کم‌ياب آگاهى خودنمايى مى‌کند همان روح است</b>» <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html">در بخش‌ ۴ با پيش کشيدن نقش‌هاى متفاوت دو نيم‌کره مغز</a> از تز ارتباط آگاهى با نيم‌کره غالب که در عين‌ حال مسؤول زبان هم هست، دفاع کردم و <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_22.html">در بخش ۵ به شواهدى اشاره کردم که فرض پيوستگى آگاهى را به شدت زير سؤال مى‌برد.</a> با اين توصيف دو گزينه در پيش داريم:<br />۱ - «خود» تنها در لحظه‌هاى کم‌ياب و زودگذر «آگاهى» بروز مى‌کند و تنها به اين دليل که به گنجينه «حافظه» دست‌رسى دارد، خود را صاحب آگاهى‌هاى قبلى نيز مى‌داند.<br />۲ - «خود» يا همان روح در عالمى ديگر حضور هميشگى دارد و تنها در لحظه‌هاى ناب آگاهى سراغ ما مى‌آيد!<br />در هر دو صورت بسته به نقش و کارکرد آگاهى دو فرض قابل تصور است:<br />۱ - آگاهى محصول جانبى تکامل باشد و در ادامه آن حذف شود و نسل‌هاى آينده مثل زامبى‌هاى بسيار هوشمند رفتار کنند.<br />۲ - آگاهى يک تعادل ناپايدارى باشد که با تکامل گونه بشر بر تداوم آن افزوده خواهد شد و ما در آينده شاهد نسل‌هايى خواهيم بود که زمان بيشترى و چه بسا تمام طول عمرشان را در آگاهى به سر خواهند برد. لابد اين گونه به اندازه کافى هوشمند شده که بدون نياز به آگاهى، نياز‌هاى حياتى‌اش را تأمين کند. پس در اين صورت چه نيازى به آگاهى خواهد بود؟ آگاهى در واقع چشم انسان در جهان ۳ است. اين موضوعى است که بنا دارم در نوشته‌هاى بعدى به آن بپردازم.<br />پيش از ادامه بحث اجازه دهيد دو مسأله را از هم جدا کنم: اعتقاد به «خود» و اعتقاد به غير مادى بودن «خود». در حالى‌که اولى - يعنى اعتقاد به خود يا روح - از ويژگى‌هاى دين‌هاى ابراهيمى است، اما دوگانه‌انگارى روح از ماده بيش و پيش از آن‌كه جنبه دينى داشته باشد، بيشتر يک باور فلسفى است که گرچه با دکارت در غرب شروع شده ولى در فلسفه اسلامى سنتى ديرپاست. در مقابل در مذهب بودا اصل اعتقاد به «خود» زير سؤال مى‌رود! بنابر اين مى‌توان منکر دوگانگى خود از ماده شد و به شرط آن‌که اصل وجود آن و معادش را منکر نشد، همچنان در زمره دين‌مداران ابراهيمى‌ باقى ماند. و هستند کسانى که منکر غير مادى بودن روح هستند ولى همچنان «خود»باور شمرده مى‌شوند.<br />در ادامه و پيش از پرداختن به ارتباط <b>«آگاهى» با «جهان ۳»</b> که صورت مدرن بحث در مورد روح است <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html">به ادبيات عرفانى و فلسفه اسلامى در اين زمينه پرداختم و اين‌که در اين ديدگاه «روح» هويتى مستقل - و غير مادى - دارد.</a> غير مادى بودن اين عالم در واقع به عالم مثل افلاطونى بر مى‌گردد که البته شکل اصلاح شده آن توسط فلوطين؛ موسوم به نو افلاطونى وارد ادبيات عرفانى مسيحيت و اسلام شده است. گرچه با توجه به نفوذ فلسفه يونانى در دنياى سه دين بزرگ ابراهيمى - يهودى، مسيحيت و اسلام، دست کم امروزه جدا انگاشتن روح غير مادى از بدن يک ضرور</span><span style="font-size: large;">ى‌</span><span style="font-size: large;"> دينى فرض مى‌شود اما حتا در حکمت متعاليه که سرآمد فلسفه اسلامى است، روح گرچه غير مادى، اما بر آمده از جسم مادى است، در حالى‌که بنا بر باور دينى روح بايد موجوديتى مستقل از بدن مى‌داشت تا بعدها توسط خداوند در آن دميده شود.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-6619981508205540612?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-48419194807838425202011-08-27T00:02:00.003+04:302011-08-27T17:21:25.282+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">«بدين جا نزديک ميا نعلين خود را از پاهايت بيرون کن زيرا مکانى که در آن ايستاده‌اى زمين مقدس است. و گفت من هستم خداى پدرت، خداى ابراهيم و خداى اسحاق و خداى يعقوب. آن‌گاه موسا روى خود را پوشانيد زيرا ترسيد که به خدا بنگرد.» [<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Exodus">Exodus</a> 3:5-6]</span></span></div><span style="font-size: large;">به خلاف تأکيد نخست، که يهوه مطمئنا خداى ابراهيم است، او با خدايى که دوستانه در کنار ابراهيم نشسته و با او هم غذا شده بود، فرق مى‌کند. او خوف‌انگيز و دورى‌گزين است. موسا که اسم و رسم‌اش را جويا مى‌شود، يهوه با جناسى پاسخ مى‌گويد که، چنان که خواهيم ديد، تک‌خدا باوران قرن‌ها به کارش برده‌اند. او بى‌آن‌که سرراست نام‌اش را آشکار کند، جواب مى‌دهد: «هستم آن‌که هستم» (اح يح ا‌شر اح يح)[<span style="font-size: small;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Exodus">Exodus</a> 3:14</span>] راستى منظور او چيست؟ حتما، آن‌جور که پسان فيلسوفان تعبير کرده‌اند، او نمى‌خواهد بگويد وجودى به خود باشنده است. زبان عبرى، در آن مرحله، از چنين بعد متافيزيکى برخوردار نبوده و بايد دو هزار سالى مى‌گذشت تا به اين مايه دست يابد. نه! خدا مى‌بايست منظورى سرراست‌تر از اين داشته باشد. اح يح اشر اح يح عبارتى عبرى براى بيان منظورى نامشخص است. کتاب مقدس که مى‌گويد: «رفتند جايى که رفتند» مقصود اين است که: هيچ نمى‌دانم کجا رفتند.» پس وقتى موسا از او مى‌پرسد که کيست، <b>خدا در واقع پاسخ مى‌دهد: «کاريت نباشد من کى هستم!» يا «به تو ربطى ندارد!» يعنى که قرار نبوده از چيستى خدا سخنى به ميان آيد</b> … <span style="font-size: small;">[۱]</span><br /><br />با اين تفسير شايد اين برداشت از آيه «وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلا قَلِيلا» [اسراء:۸۵] پذيرفتنى باشد که خدا باز با جناسى از پاسخ گفتن طفره مى‌رود؛ اين‌که دانستن از «روح» به شما نيامده! اما علامه در الميزان تفسير ديگرى دارد. ايشان به ديگر مواردى که «امر» در قرآن به کار رفته اشاره مى‌کند، از جمله: <br />«يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا أَنَا فَاتَّقُون» [نحل:۲]<br />«وَكَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا» [شورى:۵۲]<br />«يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ » [غافر:۱۵]<br />«يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِه» [نحل:۲]<br />«تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ» [قدر:۴]<br />و در ادامه سراغ اين آيه‌ها مى‌آيد :<br />«إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ *فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُون» [يس:۸۲و ۸۳]<br />«وَمَا أَمْرُنَا إِلا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَر» [قمر:۵۰]<br /><br />علامه در اين مورد مى‌نويسد: «… ظاهرا مراد از كلمه «امر» در آيه مورد بحث ، شأن باشد، يعنى مى‌خواهد بفرمايد: شأن خداى تعالى در هنگام اراده خلقت موجودى از موجودات چنين است، نه اينكه مراد از آن، امر در مقابل نهى باشد، هر چند كه آيه سوره نحل تأييد مى‌كند كه به اين معنا باشد، و ليكن تدبر و دقت در آيات اين معنا را افاده مى‌كند كه غرض در سه آيه مزبور وصف شأن الهى در هنگام اراده خلقت است … براى اين كه اراده از صفات فعل و خارج از ذات خداى تعالى است، و از مقام فعل او انتزاع مى‌ر‌ود، و معنايش اين است كه: هر چيز موجود را كه در رابطه با اراده خداى سبحان فرض كنيم طورى است كه هيچ چاره‌اى جز هست شدن ندارد. پس معناى جمله «اذا اردناه» اين است كه: وقتى چيزى در موقف تعلق اراده خدا قرار بگيرد، شأن خدا اين است كه به آن چيز بگويد باش و آن هم موجود شود … <br />و از اينجا روشن مى‌گردد كه: كلمه «ايجاد» يعنى كلمه «كن» عبارت است از همان وجود چيزى كه خدا ايجادش كرده البته بدان اعتبار كه وجود منسوب به خدا و قائم به وجود خداست، و اما به اين اعتبار كه وجودش وجود خود اوست، موجود است نه ايجاد. و مخلوق است نه خلق .<br />و نيز روشن مى‌شود كه: آنچه از ناحيه خد اى تعالى افاضه مى‌شود، قابل درنگ و مهلت نيست، و تبدل و دگرگونى را هم تحمل نمى‌كند، و تدريجيت نمى‌پذيرد، و آنچه تدريجيت و مهلت و درنگ كه از موجودات مشاهده مى‌كنيم، از ناحيه خود آنها است نه از آن ناحيه كه رو به خدايند، و اين خود بابى است كه هزار باب از آن باز مى‌شود …» <span style="font-size: small;">[۲]</span><br /><br />علامه در ادامه با توجه به آيه‌هايى که مراحل مختلف خلقت - از جمله انسان - را توضيح مى‌دهد به پيروى از عارفانى چون سهروردى و ابن عربى به دو جنبه «خلق» و «امر» در جهان اشاره مى‌کند. «خلق» اشاره به سلسله علل و اسباب دارد و «امر» هر چیز عبارت است از ملکوت آن چیز - با توجه به آيه «فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ» که پس از آيه مورد بحث يعنى «إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُون» آمده است:<br /><br />«كلمه ملكوت مبالغه در معناى ملک است ، مانند كلمه «رحموت» و كلمه «رهبوت» كه مبالغه در معناى رحمت و وحشت‌اند. با انضمام اين آيه به ما قبلش اين معنا به دست مى‌آيد كه: مراد از «ملكوت» آن جهت از هر چيزى است كه رو به خداست، چون هر موجودى دو جهت دارد، يكى رو به خدا، و يكى ديگر رو به خلق. ملكوت هر چيز آن جهتى است كه رو به خدا است، و ملک آن سمت رو به خلق است» <span style="font-size: small;">[۳]</span><br /><br />دوستانى که با ادبيات عرفانى و فلسفه اسلامى آشنايى دارند، لابد با عوالم سه گانه «ناسوت» يا طبيعت، «ملکوت» يا مثال و «جبروت» يا عقل آشنايى دارند: <br />«در فلسفه به برهان ثابت است که عليت مقتضى قيام معلول به علت است چه از جهت وجود و چه از جهت کمالات اوليه و ثانويه؛ و آنچه از مقام علت تنزل و تعين مى‌يابد همين امور است نه نواقص و جهات عدميه. و نيز ثابت است که عالم ماده از جهت وجود مسبوق به عالم ديگرى است که مادى نيست اگر چه احکام ماده در آن يافت مى‌شود، و در واقع اين عالم، علت عالم مادى است. و نيز عالم ماده مسبق به عالم ديگرى است که از ماده و احکام آن هر دو مجرد است که در حقيقت علت علت عالم مادى است. اين دو عالم، عالم مثال و عقل يا علام برزخ و روح ناميده مى‌شوند. از اين بيان نتيجه مى‌شود که انسان با جميع خصوصيات ذات و صفات و افعالش در عالم مثال موجود است …» <span style="font-size: small;">[۴]</span><br /><br />«… خداى تعالى مى‌فرمايد: الا له‌الخلق و الامر تبارک الله رب العالمين (اعراف: ۵۴) و با اين بيان ميان «خلق» و «امر» فرق مى‌نهد، پس مى‌يابيم که خلق به وجهى غير از امر است … از آيه شريفه انما امره اذا اراد شيئا ان يقول له کن فيکون (يس:۸۲) استفاده مى‌شود که امر خداى سبحان همان ايجاد به کلمه «کن» است … و چون وجود شيئ همان نفس شيئ است پس ثابت مى‌شود در هر شيئ «امرى» الهى وجود دارد … نکته ديگر اين‌که از بعضى آيات … مى‌توان استفاده نمود که خلق به تدريج صورت مى‌گيرد در حاليکه … امر تدريجى نيست.<br />از مجموع اين آيات ظاهر شد که امر حقيقتى است غير تدريجى، به خلاف خلق … خلاصه، همه موجودات جسمانيه و آثار آنها که به تدريج متکون مى‌شوند در وجودشان که از حضرت حق افاضه مى‌شود داراى دو وجه هستند: وجه امرى غير تدريجى و وجه خلقى تدريجى …» <span style="font-size: small;">[۵]</span><br /><br /><b>به تعبير ايشان روح از وجودات عالم امر يا همان مثال است. صرف‌نظر از ويژگى‌هاى اين عالم که محل بحث است، اين در واقع به عالم مثل افلاطونى بر مى‌گردد که در آينده به بررسى آن خواهيم پرداخت.</b> <br /><br /><span style="font-size: small;">[۱] کرن آرمسترانگ، خداشناسى از ابراهيم تا کنون، ترجمه محسن سپهر، صص ۳۰ و ۳۱<br />[۲] محمد حسين طباطبايى، تفسير الميزان، ترجمه موسوى همدانى، جلد ۱۷ صص ۱۷۱ و ۱۷۲<br />[۳] </span></span><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">همان</span></span><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">، جلد ۱۷ ص ۱۷۴<br />[۴] محمد حسين طباطبايى، انسان از آغاز تا انجام، ترجمه صادق لاريجانى، ص ۹<br />[۵] همان، صص ۱۱ و ۱۲</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4841919480783842520?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-55043563385662734792011-08-22T19:35:00.003+04:302011-08-22T19:39:11.918+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">اگر در دوره‌هاى تندخوانى شرکت کرده باشيد حتما از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Saccade">حرکت‌هاى جهشى چشم</a> در هنگام خواند يک متن براى‌تان گفته‌اند؛ و لابد تمرين‌هايى هم براى بزرگ‌ کردن گام‌هاى اين پرش‌ها بهتان داده‌اند. و البته که من قصد ندارم <a href="http://www.nosratco.com/tondkhani.htm">تبليغ تند‌خوانى نصرت</a> را بکنم، و تنها مى‌خواهم به اين خطاى ذهنى اشاره کنم که چشم خواننده به طور يک‌نواخت روى سطرها حرکت مى‌کند! ديديم که انسان در مورد آگاهى هم چنين برداشت(اشتباهى) دارد و گمان مى‌کند واقعيت‌ها در برابر چشمان آن خود نشسته در برابر پرده سينماى آگاهى به طور پيوسته در سيلان هستند (شايد اين‌که به روح، روان هم مى‌گويند از هم‌اين‌جا آمده باشد!) توجه به استعاره‌هاى مرتبط با چشم و بينايى در مورد آگاهى مى‌تواند اين‌جا نيز کارساز باشد. در واقع همان‌طور که ما متوجه جهش‌هاى چشم روى متن نمى‌شويم، متوجه غفلت‌هاى مابين لحظه‌هاى آگاهى هنگام تماشاى ذهنى نمى‌شويم. در هر صورت ما با اين پديده‌اى مواجه‌ايم که از درک بعضى واقعيت‌هاى فيزيکى (جهش‌هاى چشم روى متن) غافل مى‌مانيم. پديده‌هايى لابد از نظر زمانى بسيار کوتاه.</span><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wkDcdNrnv10/TlJtK4ppBsI/AAAAAAAAAPQ/xoNaEHt9wVM/s1600/F0R-03-S2958.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-wkDcdNrnv10/TlJtK4ppBsI/AAAAAAAAAPQ/xoNaEHt9wVM/s1600/F0R-03-S2958.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;">انسان هنگامى قادر است فاصله زمانى دو روى‌داد صوتى را درست تشخيص دهد که فاصله آن دو از چند ده ميلى ثانيه بيشتر باشد. اين آستانه در مورد دو محرک بينايى حدود ۲۰ تا ۳۰ ميلى‌ثانيه است. با اين‌ وجود، اين‌که دو محرک از لحاظ زمانى به طور جداگانه درک شوند، به اين معنى نيست که آن‌ها يک توالى زمانى را مشخص مى‌کنند. در واقع در کمتر از ۳۰ تا ۴۰ ميلى‌ثانيه نمى‌توان توالى زمانى دو محرک به طور جداگانه درک شده را تشخيص داد و گفت که کدام يکى جلوتر از ديگرى بوده است. در مورد حس لمس و بينايى نيز چنين نسبتى وجود دارد و اصولا در کمتر از يک آستانه معين که براى هر سيستم حسى مختلف است، مى‌توان از «هم‌زمانى ذهنى کامل» صحبت کرد. در بالاتر از اين آستانه ولى کمتر از آستانه توالى، که ميان ۳۰ تا ۴۰ ميلى‌ثانيه است، فاصله‌اى قرار دارد که در آن چيزى مانند هم‌زمانى غير کامل وجود دارد. تازه در فراسوى اين مرز است که محرک‌هاى نامشخص براى ما به صورت روى‌دادهاى مستقل و در توالى زمانى مشخص قابل شناسايى خواهند بود. جالب توجه اين‌که با اين وجود که توانايى تفکيک زمانى براى سيستم‌هاى حسى مختلف متفاوت است، آستانه توالى در تمام موارد يکسان است. در واقع توانايى تفکيک حسى به ويژگى‌هاى اندام حسى مربوط است و از جمله اين‌که سيستم بينايى به نسبت شنوايى کند است؛ اما تشخيص روى‌دادها که با آستانه توالى قابل اندازه‌گيرى است به روندهايى بستگى دارد که در مغز جريان دارند.<br />تا اين‌جا فقط به مرز ادراک بستگى داشت. در مورد زمان واکنش هم محدوديت وجود دارد. نسبت به يک علامت معين مى‌توان به طور دل‌خواه آهسته واکنش نشان داد ولى نمى‌توان به طور دل‌خواه سريع جواب داد؛ اين‌جا يک مرز مطلق بيولوژيک وجود دارد که در مورد علامت‌هاى صوتى حدود يک دهم ثانيه است. واکنش به سيگنال‌هاى بينايى تا چند صدم ثانيه از اين هم کندتر است. اگر از يک شيئ يک صدا و نور صادر شود، در صورتى‌که آن شيئ خيلى دورتر از ما نباشد که سرعت امواج نقش تعيين کننده داشته باشند، علامت صوتى زودتر از علامت نورى به ما خواهد رسيد. در واقع تفسير بصرى ما از جهان پيرامون هميشه با اختلاف چند صدم ثانيه از تفسير شنيدارى‌مان عقب‌تر است. با توجه به سرعت نور و صوت مى‌توانيم فاصله‌اى را محاسبه کنيم که در آن سيگنال‌هاى صوتى و تصويرى به طور هم‌زمان در مغز شناسايى شوند؛ اين فاصله حدود ۱۰ متر است که آن را «افق هم‌زمانى» مى‌ناميم. اين افق اگر چه به عوامل مختلفى از جمله دما بستگى دارد ولى براى تمام مهره‌داران وجود دارد. در اين فاصله به نفع حيوان است که به صداها توجه کند تا شانس بقاى بيشترى داشته باشد و بر عکس در آن‌ سوى افق اين سود به آن‌چه مى‌بيند جابه‌جا مى‌شود.</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kytzd2hYB8M/TlJtoqtyqzI/AAAAAAAAAPU/f3pENXfi5uE/s1600/300px-B.Libet.experiment.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-kytzd2hYB8M/TlJtoqtyqzI/AAAAAAAAAPU/f3pENXfi5uE/s1600/300px-B.Libet.experiment.gif" /></a></div><span style="font-size: large;">آزمايش‌هايى که اوايل دهه ۱۹۶۰ توسط <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Libet">ليبت</a> انجام شد - و بنا به توضيحى که <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html">اينجا</a> داده‌ايم بعيد است ديگر تکرار شود -&nbsp; منجر به نظريه‌اى شد موسوم به «<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Neuroscience_of_free_will">تأخير نيم‌ثانيه‌اى</a>». اين آزمايش‌ها با تحريک الکتريکى سطح مغز بيمارانى انجام مى‌شد که روى آن‌را براى جراحى باز کرده بودند. از مدت‌ها پيش مى‌دانستند که بخشى از مغز به نام کورتکس بدنى -حسى شامل نقشه کاملى از بدن است، و تحريک هر قسمت از آن موجب نوعى حس يا حرکت اندام خواهد شد. ليبت با تحريک الکتريکى پياپى با پالس‌هايى که مدت‌شان از چند ميلى‌ثانيه تا چند ثانيه تغيير مى‌کرد، به اين نتيجه جالب رسيد که «نيم‌ثانيه» تحريک پيوسته الکتريکى براى ايجاد «احساس» لازم است، انگار که نيم‌ثانيه فعاليت عصبى لازم است تا آگاهى به بار بيايد!<br />ليبت در سال ۱۹۸۵، آزمايش ديگرى را گزارش کرد که هنوز بحث‌بر انگيز است. او پرسيد: هنگامى که شخصى خودش عمدا مچش را مى‌تاباند، چه چيزى اين عمل را شروع مى‌کند؟ تصميم آگاهانه به عمل، يا نوعى فرآيند مغزى نا آگاهانه؟ ليبت براى فهميدن اين موضوع از آزمودنى‌ها خواست عمل تاباندن مچ را دست کم ۴۰ بار انجام دهند، هر بار هر موقعى که خودشان انتخاب مى‌کنند. ليبت اين سه چيز را اندازه گرفت: زمانى که عمل رخ مى‌داد، زمان آغاز فعاليت مغزى در کورتکس حرکتى، و زمانى که آزمودنى‌ها آگاهانه تصميم به عمل مى‌گرفتند. در مورد روش و اعتبار اندازه‌گيرى اين سه پارامتر به خصوص سومى به متن‌هاى کلاسيک در اين زمينه مراجعه کنيد.<span style="font-size: small;">[*]</span> ليبت دريافت که تصميم به عمل حدود ۲۰۰ ميلى‌ثانيه پيش از عمل بوده، اما آغاز فعاليت مغزى در کورتکس حرکتى حدود ۳۵۰ ميلى‌ثانيه پيش از تصميم بوده است. يعنى پيش از آن‌که مغز آگاهانه تصميم به حرکت بگيرد، پردازش عصبى لازم را انجام داده است! <b>اگر تا اينجا ويژگى‌هاى شناختى روح و آگاهى زير سؤال مى‌رفت اينبار اين مفهوم اخلاقى «اختيار» است که در معرض شک و ترديد قرار مى‌گيرد!!</b></span><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0006uxjG7iA/TlJtzcswDFI/AAAAAAAAAPY/B9o9zLTT7U8/s1600/libet+experiment.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="205" src="http://1.bp.blogspot.com/-0006uxjG7iA/TlJtzcswDFI/AAAAAAAAAPY/B9o9zLTT7U8/s320/libet+experiment.gif" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">تا اين‌جا از ناپيوستگى و تأخير در آگاهى گفتيم، اجازه دهيد ببينيم بيشترين زمان آگاهى (حضور آن خود کذايى) چقدر است. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_von_Vierordt">کارل فير ارت</a> با آزمايشى در سال ۱۸۶۸ که در رساله دکترى‌اش توصيف کرده اين پرسش را مورد بررسى قرار داده است. در اين آزمايش محرک‌هاى صوتى يا بصرى با طول زمانى‌آى متفاوت پخش مى‌شود و از آزمودنى مى‌خواهند مدت زمان تخمينى‌اش را تا جايى که مى‌تواند به طور دقيق بازسازى کند. در نتيجه مشخص شد که تا مرز تقريبا ۳ ثانيه بازسازى محرک کمى طولانى‌تر و بالاتر از آن به طور واضحى کوتاه‌تر مى‌شود. اين مرز را که در آن زمان محرک و بازسازى يکسان است، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Vierordt%27s_law">indifference interval</a> مى‌ناميم. به نظر مى‌رسد تنها تا اين مرز، اطلاعات به صورت بسته‌اى و در آگاهى نگه‌دارى مى‌شود خارج از آنز چارچوب زمانى موجود خارج مى‌شود. حتا اگر محرک‌ها در کم‌تر از اين زمان بگنجند، دوباره سعى مى‌شود که در اين چارچوب وارد شوند. انگار که آگاهى تنها در چارچوب‌هاى چند ثانيه‌اى وجود دارد!<br /><b>براى جمع‌بندى تا اين‌جا بايد بگوييم: روح آن منى‌ است که فکر مى‌کند واقعيت‌ها را پيوسته مى‌بيند در حالى‌که گسست‌هاى چند ده ميلى‌ثانيه‌اى را نمى‌بيند. «خود» بعد از اين‌که پردازش‌هاى عصبى لازم براى انجام کارى در مغز انجام شد تازه سر و کله‌اش پيدا مى‌شود تا به خيال خود تصميم به اجراى آن کار بگيرد. «خود» خيلى وقت‌ها غيبش مى‌زند و بيشترين زمان حضور پيوسته‌اش تنها چند ثانيه است.</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">[*] گزارش‌هاى اين نوشته از دو کتاب زير ذکر شده:<br />- ارنست پوپل، مرز‌هاى آگاهى، ترجمه دکتر مهرنوش خاشابى، نشر آگه<br />- سوزان بلکمور، آگاهى، ترجمه رضا رضايى، نشر فرهنگ معاصر</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5504356338566273479?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-71635518044764434232011-08-19T21:32:00.002+04:302011-09-13T18:57:31.471+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">« <a href="http://www.amvaj.ir/Movafaghiat-Pirozi/8694.asp?q=%D8%AA%D8%B5%D9%88%D9%8A%D8%B1+%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%8A+%D8%B0%D9%87%D9%86%D9%8A">… مغز ما به دو نيم‌كره راست و چپ تقسيم مى‌شود كه نيم‌كره چپ امور مربوط به استدلال و منطق و تجزيه وتحليل و تفكر عمودى را كنترل مى‌نمايد و نيم‌كره راست مسائل مربوط به تخيل و سليقه و هنر و احساس و ... را شامل مى‌شود …</a>»<br />چنين عبارت‌هايى را اين‌روز‌ها در ادبيات عرفانى جديد زياد مى‌بينيم ولى من نمى‌خوام شما را دنبال تصويرسازى ذهنى بفرستم!<br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Split-brain">تقسيم مغز به دو نيمه فقط يک آزمايش ذهنى نيست</a>. در دهه‌هاى ۵۰ و ۶۰ عمل جدا سازى دو نيمه مغز در مرحله‌هاى پيش‌رفته بيمارى صرع تنها درمان بود - اين روز‌ها البته دارو درمانى جاى‌گزين چنين عملى شده است ولى نتيجه‌هاى آزمايش‌هاى بعد از عمل جدا سازى دو نيمه مغز در آن دوران، از لحاظ علمى از اعتبار کافى برخوردار است …<br />نکته جالب توجه اين‌كه بعد از چنين عملى اتفاق چندان مهمى نمى‌افتاد (جز اين‌كه جلوى گسترش حمله‌هاى صرعى گرفته مى‌شد.) بيمار معالجه شده با دو نيمه مغز جدا به زندگى عادى بر مى‌گشت با همان شخصيت و بهره هوشى سابق! در واقع بيشتر کارکردهاى مهم مغز به طور redundant در هر دو نيمه تقسيم شده‌اند. اين در واقع يک مزيت بيولوژيک در پستانداران است که اگر يک طرف مغز آسيب ببيند، طرف ديگر بتواند آن‌را جبران کند.&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-wknwa7pwr7w/Tk6UZS31x0I/AAAAAAAAAOw/rxbAJvZCBZU/s1600/brain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-wknwa7pwr7w/Tk6UZS31x0I/AAAAAAAAAOw/rxbAJvZCBZU/s1600/brain.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;">بد نيست در اين‌جا اشاره‌اى داشته باشيم به اين‌که اندام‌هاى حسى چه‌گونه به مغز وصل شده‌اند و اين‌که مغز چگونه اندام مختلف بدن را کنترل مى‌کند. اطلاعات از گوش راست به نيم‌کره راست مى‌رود و از گوش چپ به نيم‌کره چپ. اما در بينايى اطلاعات سمت چپ ميدان ديد به نيم‌کره راست مى‌رود و بر عکس آن‌چه در سمت راست ميدان ديد قرار داشته باشد به نيم‌کره چپ مى‌رود. از طرفى نيم‌کره چپ مغز است که سمت راست بدن را کنترل مى‌کند و بر عکس نيم‌کره راست مغز، سمت چپ بدن را کنترل مى‌کند. تا اينجا بايد تفاوتى بين اين دو نيم‌كره باشد چون بيشتر ما با دست راست بهتر کار مى‌کنيم (راست دست هستيم!) مى‌توان انتظار داشت که عمل‌کرد نيم‌كره سمت راست براى بيشتر چپ‌دست‌ها عمل‌کردى شبيه نيم‌کره چپ براى ما راست‌دست‌ها داشته باشد. از اين پس از عنوان نيم‌کره غالب براى نيم‌کره‌اى که مسؤول نيم‌تنه غالب‌مان هست استفاده مى‌کنيم. جالب اين‌که نيم‌کره غالب مسؤول گفتار است.</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0mbWYr6xNpQ/Tk6U2scWeFI/AAAAAAAAAO0/mJwSMN3wUWA/s1600/split_brain.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-0mbWYr6xNpQ/Tk6U2scWeFI/AAAAAAAAAO0/mJwSMN3wUWA/s320/split_brain.gif" width="279" /></a></div><span style="font-size: large;">در آزمايش‌هاى نمونه‌اى که در دهه ۶۰ پس از عمل جدا سازى دو نيمه مغز بر روى بيماران انجام مى‌شد تصويرى را به سمت راست ميدان ديد مى‌انداختند، که چون تکلم در بيشتر آدم‌ها (راست‌دست‌ها) منحصر به نيم‌کره چپ است، بيمار مى‌توانست آن تصوير را توصيف کند. اما اگر تصوير را به سمت چپ مى‌انداختند، گرچه بيمار نمى‌توانست آن‌را توصيف کند، اما در قبال آن واکنش احساسى يا حرکتى مناسب انجام مى‌داد. در آزمايش معروف روى بيمارى به نام پى‌.اس. يک صحنه برف در سمت چپ و يک پنجه مرغ در سمت راست نشان دادند و از او خواستند از تصاويرى که مقابلش چيده بودند تصويرهاى جورشدنى را بردارد. بيمار با دست چپش يک پارو (براى برف) و با دست راستش يک جوجه را انتخاب کرد. وقتى از او خواستند که دليل انتخاب‌هاى‌اش را بگويد گفت پنجه مرغ براى مرغ، و براى پاک کردن مرغ‌دانى هم پارو لازم است. يعنى نيم‌کره غالب‌ سخن‌گو براى دانسته نيم‌کره ديگر هم دليل‌تراشى مى‌کند! در اين آزمايش‌ها وقتى به نيم‌کره سمت راست عکس دختر لختى را نشان داده‌اند، بيمار عکس‌العمل هيجانى نشان داده بدون آن‌که دليل آن‌ را بداند!!<span style="font-size: small;">[*]</span><br />شايد بتوان نيم‌کره غالب سخن‌گو را مسؤول آگاهى شمرد و از اين‌رو به correlation بين زبان و آگاهى قايل شد. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wernicke%27s_area">منطقه ورنيکه</a> در نيم‌کره غالب مهم‌ترين نقش را در تکلم دارد. در حالى‌که بيشتر کارکردهاى مغز بين دو نيم‌کره متقارن است، منطقه قرينه ورنيکه در نيم‌کره غير غالب - دست کم امروزه - هيچ کاربردى ندارد. البته اگر در بچگى به ورنيکه غالب آسيبى برسد، قرينه غير غالب کار کرد آن‌را بدون هيچ مشکلى به عهده مى‌گيرد. آزمايش‌ نشان داده که تحريک قرينه ورنيکه مى‌تواند تجربه‌هاى اسکيزوفرنيک ايجاد کند. جوليان جينز معتقد است اين قسمت در هزاره‌هاى پيشين به جاى آگاهى مسؤول کنترل رفتار آدميان بوده است.<br /><b>بياييم نظريه‌مان را تا اين‌جا جمع‌بندى کنيم:</b> <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/08/blog-post_10.html">روح آن منى است که در لحظه‌هاى ناب آگاهى خودنمايى مى‌کند</a> و خود را صاحب تجربه‌هاى تمام طول زندگى‌مان مى‌داند و از دو مشخصه بارز برخوردار است، يک اين‌که انگار در سالن سينمايى نشسته و سيلان آگاهى را بر پرده سينما تماشا مى‌کند و ديگر اين‌که اين سيلان را روايت مى‌کند. آزمايش‌هايى که در بالا اشاره شد و بسيارى شواهد و آزمايش‌هاى ديگرى که در کتاب‌هاى آگاهى پژوهى گزارش آن‌ها ثبت شده، نشان مى‌دهد که آگاهى هرچه هست، با بسيارى از واکنش‌هاى حياتى و رفتارى ما متفاوت است و البته پيوستگى هم ندارد و از قضا بسيار هم ناپايدار است. <b>اينجا پرسشى فکرم را سخت مشغول خود کرده</b>: آيا اين ناپايدارى مثل همان تعادل ناپايدارى که در توصيف حيات مى‌گفتم نيست؟! آيا آگاهى امروز که اين‌چنين کم‌ياب است مثل همان <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">حيات مصنوعى داخل لوله آزمايش</a> نيست که حالا حالاها بايد تکامل پيدا مى‌کرد تا دوام بيشترى پيدا کند؟!<br />پرسش ديگر اين‌که اين منى که در آگاهى خودنمايى مى‌كند در زمان نا‌آگاهى کجاست؟ آيا پيوستگى «من» را نمى‌توان اين‌گونه توجيه کرد که هر بار که ما به آگاهى مى‌رسيم، حافظه خود را مى‌بينيم و گمان مى‌کنيم در تمام اين مدت ما بالاى سرش بوده‌ايم! شايد هم اين «من» اصلا متعلق به عالمى ديگر است که تنها گه‌گاهى سرى به ما و اين دنيا مى‌زند، عالمى موسوم به <a href="http://wikifeqh.ir/%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86">عالم امر</a> …</span><br /><br /><span style="font-size: large;">پى‌نوشت: يکى ديگر از پديده‌هايى که مى‌تواند جدا بودن آگاهى از رفتار هوشمندانه را نشان دهد، <a href="http://phil-mind.blogfa.com/post-147.aspx">کوربينى</a> است. </span><br /><br />[*] براى اطلاعات بيشتر در اين زمينه مى‌توانيد به متن‌هاى آگاهى پژوهى از جمله <a href="https://eee.uci.edu/wiki/index.php/University_Studies_15:_Consciousness_%28Fall_2008%29">اين درس</a> مراجعه کنيد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7163551804476443423?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-61796946407667156892011-08-10T20:52:00.005+04:302011-08-10T21:03:44.148+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">شايد براى ما که به زندگى در آپارتمان و کار در اداره و رفت و آمد در ميان خيابان‌ها و بزرگ‌راه‌هاى پر ترافيک عادت کرده‌ايم تصور «مطالعه يک متن فلسفى» کنار پنجره يک ويلا در وسط يک مزرعه آرام و زيبا، چندان آسان نباشد … با اين حال سعى خودتان را بکنيد:<br />شما سخت مشغول مطالعه هستيد که نا گهان پرنده‌اى از بوته‌زار جلوى پنجره بيرون مى‌پرد و جيغ‌زنان به سوى افق پر مى‌گشايد؛ شما سرتان را بر مى‌گردانيد، تماشا</span><span style="font-size: large;">ى‌</span><span style="font-size: large;">اش مى‌کنيد و صداى‌اش را مى‌شنويد و باز سرتان را به کتاب برمى‌گردانيد … بى آن‌که از آنچه کرده‌ايد «آگاه» باشيد!<br />اجازه‌ دهيد مثالى امروزی‌تر بزنم: صبح از خواب بر مى‌خيزيد، دوش مى‌گيريد، صبحانه‌اى مى‌خوريد و سوار ماشين‌تان مى‌شويد. از پارکينگ خارج مى‌شويد و از چندتا کوچه و فرعى مى‌گذريد تا به بزرگراه برسيد و ترافيک صبح‌گاهى را پشت سر مى‌گذاريد. شايد راديو يا ضبط ماشين‌تان هم روشن باشد … و بالاخره به سر کارتان مى‌رسيد. شما تمام مسير را رانندگى کرده‌ايد با مهارت زياد ولى هيچ در طول مسير از آن‌چه مى‌کرديد آگاهى نداشتيد. مگر اين‌که آن‌روز جايى از مسير که خلوت‌تر بوده و شما تازه سرعت گرفته بوديد، ناگهان تصادف وحشتناکى جلوى شما رخ داده باشد. شما ناگهان ترمز گرفته‌ايد و با يک خط ترمز طولانى فقط چند ده سانت مانده به ماشين‌هاى تصادفى متوقف شده‌ايد. شانس آورده‌ايد که بلايى سر شما و ماشين‌تان نيامده …<br />ما پيوسته نسبت به امور واکنش نشان مى‌دهيم (اين نشانه هوش‌يارى ماست) بى‌آن‌که در لحظه از آن‌ها آگاه باشيم. همين الآن که اين نوشته را پشت کامپيوتر مى‌خوانيد به احتمال زياد روى صندلى نشسته‌ايد؛ اگر حوصله‌تان از نوشته‌ام سر رفته باشد، مى‌خواهيد بلند شويد (ولى اين‌کار را نکنيد!) در اين صورت کاملا نا آگاهانه بلند مى‌شويد و قدم مى‌زنيد.</span><br /><span style="font-size: large;">در واقع ما نسبت به بسیاری از جزئیات اطراف‌مان آگاه نیستیم ولی اگر تغییری در آن ایجاد شود از آن آگاه می‌شویم، این یعنی آن جزئیات را می‌دانستیم، ولی نه آگاهانه!<br />ما بيشتر وقت‌ها مثل يک </span><span style="font-size: large;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Philosophical_zombie">زامبى</a></span><span style="font-size: large;"> رفتار مى‌کنيم و فقط ‌گه‌گاهى از آن‌چه نسبت به آن واکنش نشان مى‌دهيم، آگاهيم! آگاهی غالبا نه تنها لازم نیست، بلکه ممکن است زیان‌آور هم باشد؛ مثل پسر بچه‌ای که مشغول دوچرخه‌سواری است. همه‌چیز خوب پیش می‌رود تا زمانی‌که از او بخواهیم پدال‌زدنش را آگاهانه کنترل کند یا از دید یک ره‌گذر پیاده ببیند که دارد چه می‌کند. <br />آگاهی حتا توانایی یادگیری را کاهش می‌دهد. در موقعیت‌های روزمره، یادگیری مبتنی بر تداعی، بی‌آن‌که از وقوع آن آگاه باشیم تداوم دارد. بله، هنگام جست‌وجوی راه حل مسأله یا راهی برای رسیدن به هدف، آگاهی سهم به‌سزایی در تنظیم مسأله دارد - گرچه لازم نیست- با این‌ حال معمولا پیدا کردن حل مسأله آگاهانه نیست. در واقع برای حل مسأله باید آن‌را فراموش کرد!<br />آری ادراک آگاهی مشکل است، زیرا در تجربه بی‌واسطه ما چیزی مانند خود تجربه بی‌واسطه وجود ندارد، لذا آگاهی را نمی‌توان به همان‌گونه درک کرد که چیز‌هایی را که از آن‌ها آگاهیم، درک می‌کنیم. فهمش سخت است ولى ما نمى‌توانيم از آن‌چه آگاه نيستيم، آگاه باشيم؛ این به آن می‌ماند که کسی با چراغ قوه دنبال تاریکی بگردد!!<br />ما در آگاهی چیزی «مثل من» را تصور می‌کنیم که به جای ما در تخیل‌مان از این سو به آن سو می‌رود. هنگامی که خود را سرگرم پیمودن مسیری طولانی تصور می‌کنیم، در واقع «تصاویری اجمالی» از«خود» می‌گیریم. این «خود» را شخصیت اصلی داستان زندگی‌مان تصور می‌کنیم. داستانی که تنها صحنه‌هایی از آن‌را برای تماشا برگزیده‌ایم. تصاویر گزینش شده ویژگی مهم آگاهی است، در واقع در آگاهی هرگز تمام چیزی را نمی‌بینیم. در رفتار فیزیولوژیک هم تنها می‌توانیم در یک لحظه بخشی از یک چیز را ببینیم و به آن توجه کنیم، در آگاهی نیز همین‌طور است. و مهم‌ترین جنبه آگاهی ازفرآیند رفتاری مشترک میان بیشتر پستانداران سرمشق می‌گیرد: بازشناسی ساده از طریق سازگاری درکی نه چندان مبهم با طرحی از پیش آموخته، درست مثل عمل دیدن که در آن ذهن نقش روی شبکیه را با یک تصویر شبیه از پیش خود تطبیق می‌دهد. جالب این‌که خیلی از ویژگی‌های آگاهی شبیه دیدن است؛ حتا چیز‌هایی که در جهان فیزیکی دارای ویژگی مکانی (که قابل شناسایی توسط چشم است) نیستند، در آگاهی از این ویژگی برخوردار می‌شوند. ما حتا سر خود و دیگران -جایی پشت چشم‌های‌مان را جای‌گاه آگاهی می‌دانیم …<br />بیاییم چشم‌ها را ببندیم، ولی حتا اگر سعی کنیم که نیاندیشیم، آگاهی به سان رودی بزرگ از آموخته‌ها، تفکرات و تخیلات و خاطره‌ها و احساسات و … در جریان خواهد بود؛ جریانی انگار پیوسته که خواهیم دید این پیوستگی در حقیقت توهمی بیش نیست. اصولا آگاهی پیوسته نیست و برعکس مثل ماهی لیزی است که اگرهم لحظه‌ای به چنگ آید خیلی زود از دست خواهد گریخت … <br />«خود» ما لابد جسم بی‌جان ما نیست، <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">حیات</a> و <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/06/blog-post.html">هوشیاری</a> ما هم نیست. پس آیا آن «منی» که در آن لحظه‌های کم‌یاب آگاهی خودنمایی می‌کند، «خود» ماست؟! «روح» همین خود فرار است که قرآن در باره‌اش می‌گوید «من امر ربی»<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-6179694640766715689?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-63356204250298815962011-08-06T19:04:00.001+04:302011-08-09T19:40:07.016+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">هر گونه آميزش بين «انسان‌هاى تراريخته» با «انسان‌هاى حفاظت شده در منطقه ژنوم انسانى» ممنوع است. اين ممنوعيت از سال ۲۳۲۳ در اجلاس جهانى «هوشمندان زمين» به قوانين «مناطق حفاظت از ژنوم انسانى» که در سال ۲۳۱۲ به تصويب نمايندگان «روبات‌هاى فوق هوش‌مند» و «انسان‌هاى تراريخته» رسيده بود اضافه شد. بر اساس مصوبه اول ورود فيزيکى روبات‌هاى فوق هوش‌مند به اين مناطق (واقع در شمال آفريقا، غرب آسيا و جنوب آمريکا) ممنوع است. البته ورود روبات‌ها صرفا به منظور پايش و نه هيچ‌گونه کنترلى از طريق شبکه‌هاى بى‌سيم و تحت نظارت انسان‌هاى تراريخته بلامانع است.<br /><br />روبات‌هاى فوق هوش‌مند و انسان‌هاى تراريخته دو گونه هوشمند روى زمين هستند که بر سر تصاحب منابع محدود منظومه شمسى با يک‌ديگر رقابت دارند. اوج اين رقابت‌ها که به بزرگ‌ترين جنگ سايبرى در سال ۲۳۱۰ انجاميد باعث از بين رفتن سه چهارم هوش زمين در آن سال شد. اين جنگ تلفات طبيعى زيادى به همراه نداشت ولى باعث مرگ نيمى از انسان‌ها و ديگر موجودات زنده آن‌روز زمين شد. انسان‌ها قصد داشتند در اين جنگ از سلاح‌هاى اتمى خود استفاده کنند ولى تمام روبات‌هاى آن‌ها در همان ثانيه‌هاى اول از کار افتادند و جنگ بدون حضور فعال آن‌ها بين دو گونه ديگر براى چند ماه ادامه پيدا کرد. پس از پايان جنگ که در واقع به خاطر کم‌بود هوش پديد آمد، سازمانى جهانى براى محافظت از هوش تشکيل شد و نمايندگان دو گونه تصميم گرفتند ضمن باز توليد هوش از دست رفته، مسير آينده هوش را به گونه‌اى طرح‌ريزى کنند که ديگر به اين ددلاک‌ها منتهى نشود. راه‌کار به کار گرفته شده تاکنون براى صدها سال جواب داده است.<br /><br />يکى از دست‌آوردهاى جانبى اجلاس جهانى «محافظت از هوش برتر» حفاظت از «هوش انسانى» بود که همگى آن‌را پايه و اساس هوش برتر مى‌دانستند. به اين منظور چند منطقه روى زمين براى حفاظت از «ژنوم انسانى» تشکيل شد و قرار شد هرگونه دست‌کارى ژنتيک از بيرون و به خصوص توسط انسان‌هاى تراريخته (ولو از طريق آميزش جنسى) در اين مناطق ممنوع باشد. لازم به توضيح است که گونه «انسان تراريخته» نتيجه دست‌کارى انسان‌هاى هزار سال پيش در ژنوم خودشان است. آن‌ها حتا ساختار ارگانيک سلولى را تغيير دادند و به عنوان مثال با جاى‌گزينى نانوباترى‌ به جاى ميتوکندرى مکانيسم مصرف انرژى را تغيير دادند. از همان موقع تعدادى از انسان‌ها در برابر اين دست‌کارى‌ها مقاومت مى‌کردند و چيزى نگذشت که انسان‌ها با ظاهرى مشابه به دو دسته تقسيم مى‌شدند، انسان‌هاى طبيعى و انسان‌هاى تراريخته. انسان‌هاى تراريخته به تدريج پيشرفت کرده و کنترل زمين را به دست گرفتند و انسان‌هاى طبيعى را همچون برده به خدمت گرفتند. <br /><br />انسان‌هاى طبيعى از ديرباز به گسترش هوش مصنوعى علاقه داشتند و براى رهايى از سلطه انسان‌هاى تراريخته انگيزه بيشترى نيز براى سرعت بخشيدن به پروژه‌هاى اين بخش داشتند. البته انسان‌هاى تراريخته نيز در اين پروژه‌ها سهيم بودند. نتيجه گرچه براى انسان‌هاى تراريخته عجيب نبود ولى دور از انتظار انسان‌هاى معمولى بود: روبات‌هاى فوق هوش‌مند! موجودات مصنوعى با هوش برتر از انسان طبيعى و البته شانه به شانه انسان‌هاى تراريخته. بقيه داستان را مى‌توانيد حدس بزنيد. اين پسر عموهاى صاحب هوش برتر بر سر تصاحب منابع منظومه شمسى از جمله انسان‌ها رقابت کردند و آن جنگ سايبرى بزرگ رخ داد …<br /><br />امروزه پس از نزديک نه‌صد سال که از آغاز پيدايش هوش برتر مى‌گذرد، انسان‌ها نيز در مناطق حفاظت شده به زندگى هوشمندانه خود مشغول هستند. بديهى است که فرآيند توليد هوش برتر در مناطق حفاظت شده نيز بارها و بارها تکرار مى‌شود ولى با هم‌آهنگى نمايندگا</span><span style="font-size: large;">ن</span><span style="font-size: large;"> سازمان جهانى هوش برتر، همچنان سعى در حفاظت اصالت ژنوم طبيعى انسان چند هزار سال پيش وجود دارد. اين‌ها به آداب و رسوم چند هزار ساله خود پاى‌بند هستند، نماز مى‌خوانند، روزه مى‌گيرند و با هم مى‌جنگند و … ولى هيچ يک از&nbsp; فعاليت‌‌هاشان از ديد روبات‌هاى پايش‌گر دور نيست. سازمان حفاظت از ژنوم انسانى تنها زمانى اجازه اعمال کنترل به روبات‌هاى فوق هوش‌مند داده که خطر انقراض گونه در اثر جنگ آن‌ها را تهديد کرده باشد.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-6335620425029881596?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-42709962290098570002011-07-22T19:45:00.003+04:302011-07-22T21:45:43.112+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" dir="ltr" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">مسير بانه به سقز از آخرين <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post_259.html">زيبايى‌هاى کردستان</a> بود که بايد از آن دل مى‌کنديم تا با گذر از آذربايجان به خلخال برويم. ميان راه در بناب کباب بناب خورديم و سرى به <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%B5%D8%AF%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%BA%D9%87">رصدخانه مراغه</a> زديم.</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LpcNnnp_Ioc/TimDth845tI/AAAAAAAAAN8/Yj79xEDq2KQ/s1600/IMG_0412.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-LpcNnnp_Ioc/TimDth845tI/AAAAAAAAAN8/Yj79xEDq2KQ/s320/IMG_0412.JPG" width="240" /></a></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SQEnt91P3YY/TimGIDbGtwI/AAAAAAAAAOE/gqMnhso_aXk/s1600/IMG_0478.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-SQEnt91P3YY/TimGIDbGtwI/AAAAAAAAAOE/gqMnhso_aXk/s320/IMG_0478.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">من و حسن - راهنماى بى‌چشم‌داشت</span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">&nbsp;پيش از هشترود براى گرفتن آب جوش کنار جاده ايستاده بوديم که يک راننده وانت به ما پيشنهاد کرد ما را تا <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D9%84%D8%B9%D9%87_%D8%B6%D8%AD%D8%A7%DA%A9">قلعه زهاک</a> ببرد. حسن بى هيچ چشمداشتى در نقش يک راهنماى محلى ما را تا قلعه برد و منطقه را معرفى کرد. حيف اين منطقه که ما وقت کافى براى گشتنش نداشتيم. قرار شد يک بار ديگه با امکانات کوهنوردى بياييم اينجا:</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9O3_Uwkam7Y/TimEvtI2P9I/AAAAAAAAAOA/iIB6GRNlwYo/s1600/IMG_04482_stitch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="224" src="http://4.bp.blogspot.com/-9O3_Uwkam7Y/TimEvtI2P9I/AAAAAAAAAOA/iIB6GRNlwYo/s320/IMG_04482_stitch.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;">بعد از هشترود رفتيم تا سرعين و شب را در يک هتل خوابيديم و صبح راهى اردبيل شديم. پيش از اردبيل براى خريد عسل وايساديم که با يک ميلياردر - دست کم بنا به ادعاى خودش و مرد عسل فروش - آشنا شديم ولى بر خلاف حسن و قادر حاضر نشد تلفنش را به ما بدهد ولى توصيه کرد <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%86%D9%87_%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%84">درياچه شورابيل</a> را حتما ببينيم.</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-7sOl_Ruwj0A/TimJJEwrqUI/AAAAAAAAAOI/fF-ntpI5qv4/s1600/IMG_0515.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-7sOl_Ruwj0A/TimJJEwrqUI/AAAAAAAAAOI/fF-ntpI5qv4/s320/IMG_0515.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">محسن در حال مذاکره تجارى با کارآفرين اردبيلى!</span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">ما هم چنين کرديم و به <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%85%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D8%B5%D9%81%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C">بقعه شيخ صفى</a> هم سر زديم:</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B-WOeh2Fuiw/TimKaZwpILI/AAAAAAAAAOM/fVtmCHmfQ3w/s1600/IMG_0541.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-B-WOeh2Fuiw/TimKaZwpILI/AAAAAAAAAOM/fVtmCHmfQ3w/s320/IMG_0541.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">قبر شاه اسماعيل - محسن مى‌پرسيد چه طوره که قبر رضا شاه رو خراب کرده‌اند ولى قبر شاه اسماعيل کم از زيارتگاه نداره؟!</span></td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IsHRGYi6EnA/TimLYwiEYWI/AAAAAAAAAOQ/Rol_N_wq_Sk/s1600/IMG_0550.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-IsHRGYi6EnA/TimLYwiEYWI/AAAAAAAAAOQ/Rol_N_wq_Sk/s320/IMG_0550.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">تکيه بر جاى بزرگان زدن به گزاف - چله نشينى جاى شيخ صفى‌ </span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">سر راه خلخال رفتيم به درياچه نئور و باز فرصت کافى نداشتيم و باز قرار شد که يک بار ديگه بياييم:</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qpoFKkmhKwo/TimNMd_92tI/AAAAAAAAAOU/vAPR5tMuilM/s1600/IMG_05933_stitch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="101" src="http://1.bp.blogspot.com/-qpoFKkmhKwo/TimNMd_92tI/AAAAAAAAAOU/vAPR5tMuilM/s320/IMG_05933_stitch.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YsAQGPXM8Yk/TimO2sxFt3I/AAAAAAAAAOY/s3gDBH0C69Y/s1600/IMG_0631.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-YsAQGPXM8Yk/TimO2sxFt3I/AAAAAAAAAOY/s3gDBH0C69Y/s320/IMG_0631.JPG" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;">و بالاخره رسيديم به خلخال و جاده رؤيايى خلخال به اسالم:</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bqvHu0Rn_zs/TimwBbLes_I/AAAAAAAAAOs/eYvaZboCeqU/s1600/IMG_0649.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-bqvHu0Rn_zs/TimwBbLes_I/AAAAAAAAAOs/eYvaZboCeqU/s320/IMG_0649.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;">&nbsp;<a href="http://4.bp.blogspot.com/-lAEcT8d0SeU/TimQ4ZMNZ5I/AAAAAAAAAOc/Qzc8R3y1F5Y/s1600/IMG_06631_stitch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://4.bp.blogspot.com/-lAEcT8d0SeU/TimQ4ZMNZ5I/AAAAAAAAAOc/Qzc8R3y1F5Y/s320/IMG_06631_stitch.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Virk4Tyd81o/TimShp-NysI/AAAAAAAAAOg/NAb3AF0OCjs/s1600/IMG_0704.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://1.bp.blogspot.com/-Virk4Tyd81o/TimShp-NysI/AAAAAAAAAOg/NAb3AF0OCjs/s320/IMG_0704.JPG" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"> </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-rUlZIzG_AbM/TimSxtIDU9I/AAAAAAAAAOk/qDzeU3ZV_eI/s1600/IMG_0678.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://1.bp.blogspot.com/-rUlZIzG_AbM/TimSxtIDU9I/AAAAAAAAAOk/qDzeU3ZV_eI/s320/IMG_0678.JPG" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;">شب را در بندر انزلى سر کرديم و صبح تا ظهر تنى به آب دريا زديم:</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9g5CArFeIwg/TimTh1JvhyI/AAAAAAAAAOo/aOuAru22VY4/s1600/IMG_0788.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://2.bp.blogspot.com/-9g5CArFeIwg/TimTh1JvhyI/AAAAAAAAAOo/aOuAru22VY4/s320/IMG_0788.JPG" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;">سپس از مسير کپورچال - آب‌کنار به جاده بين‌الملل رفتيم و از آن‌جا براى خريد کلوچه رفتيم فومن و سپس سنگر و جاده قزوين و تهران و پايان يک هفته گشت و گذار پر ماجرا در غرب، شمال غرب و شمال کشور. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4270996229009857000?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-71686522499710560062011-07-22T15:36:00.001+04:302011-07-26T19:59:19.245+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">براى <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post_22.html">ادامه سفر</a> پرس و جويى کرديم و راهى سقز شديم. گفتند سه ساعتى راه است و بخشى از جاده خاکى است. چون نزديک غروب بود، براى عکس گرفتن از زيبايى‌هاى بى‌نظير جاده، توقف نداشتيم. هوا رو به تاريکى گذاشت و وارد جاده خاکى شديم. چون ديشب را در کوه و روز را کنار درياچه گذرانده بوديم، شارژ موبايل‌هامون رو به تمام شدن بود …<br />جاده کم کم تاريک و خلوت شد. يک موقعى فقط چارتا ماشين بوديم که در جاده خاکى مى‌رفتيم. دو تا ماشين جلوى ما بودند که براى در امان بودن از گرد و خاک پشت سرشان کمى از آن‌ها فاصله گرفته بوديم. بعد از آن‌ها من و محسن هم پشت سر من مى‌راند. جايى آن دو تا ماشين ايستادند. من از کنارشان رد شدم. جلوتر ديدم تنها شده‌ام و محسن هم نيامد. صبر کردم تا برسد. آن دو تا ماشين راه افتادند و باز از من جلو زدند. محسن گفت آن‌ها گفته‌اند که ما مسير را اشتباه آمده‌ايم و ده کليومترى پيش‌تر مسير سقز جدا مى‌شده و الآن ما در مسير بانه بوديم!! چيزى که ما در نقشه‌هاى مختلف ديده‌ بوديم يک جاده از مريوان به سقز و جاده‌اى ديگر از سقز به بانه بود ولى حالا در يک جايى شبيه جاده خاکى بوديم که دو نفر بهمان گفته بودند به بانه مى‌رود. - مى‌تونيد گوگل مپ رو چک کنيد؛ در زمان نوشتن اين پست هنوز خبرى از چنين جاده‌اى در آن نيست. موبايل‌هامون هم شارژ درست و حسابى نداشت که نقشه رو چک کنيم. در ضمن اينجا نه خبرى از اينترنت بود و نه حتا از سرويس موبايل. به گفته آن دو نفر اعتماد کرديم و کمى رانديم ولى يک‌هو هول برم داشت. <b>نکنه از مرز گذشته باشيم و تو عراق باشيم!</b> <b>ما با مرز خيلى فاصله نداشتيم، شايد اشتباهى وارد پنجوين شده باشيم!!</b><br />جى‌پى‌اس موبايل‌ها را روشن کرديم. محسن سيمبين داشت ولى روى نقشه آف‌لاين اون خبرى از جاده نبود. من هم که اندرويد داشتم بايد مى‌رفتم سراغ گوگل مپ که آن هم امکان نداشت. ولى خوش‌بختانه نقشه اقليم که چندى پيش خريده بودم به دردم خورد. نقشه اقليم نشون مى‌داد که ما در يک جاده فرعى به سمت بانه هستيم. مطمئن که شديم وارد عراق نشده‌ايم به مسيرمان ادامه داديم ولى چيزى که عجيب بود اين‌که ديگه خبرى از جاده نبود. درست مثل اين بود که داريم در دامنه کوه و از ميان سنگلاخ‌ها رانندگى مى‌کنيم. يک طرفمان دره بود و يک طرفمان کوه و تا چند متر جلوترمان را بيشتر نمى‌ديديم. همسر محسن اصرار داشت که برگرديم به دوراهى ولى من و محسن به عنوان دو متخصص الکترونيک به جى‌پى‌اس و اقليم اعتماد داشتيم. <b>کم</b></span><b><span style="font-size: large;">ى</span></b><span style="font-size: large;"><b> جلوتر يک گراز جلوى‌مان سبز شد!</b> خيلى دلم مى‌خواست مى‌تونستم ازش عکس بگيرم ولى از ما ترسيد و فرار کرد. <b>جلوتر يک کفتار نيز ديديم.</b> خانم‌ها ديگه اصرار داشتند که برگرديم. به ناچار قرار گذاشتيم که دو کيلومتر ديگه جلو بريم و اگر نشانه‌اى از جاده نديديم برگرديم. <br />پيش از اين‌که دو کيلومتر تمام شود، يک تابلو ديديم که روش نوشته بود «بانه ۳۷ کيلومتر» اين باعث شد که خانم‌ها هم دلگرم‌تر شوند ولى هنوز چيزى که بتوان اسمش را جاده حتا خاکى گذاشت نمى‌ديديم. جلوتر باز يک تابلو ديديم که روش نوشته بود «سفر به سلامت» با خودمون فکر کرديم «تو اين مسير؟!»<br />چند کليومتر بعد بالاخره به جاده آسفالت رسيديم و نفس راحتى کشيديم و <b>حالا مى‌شد از ديدن خرگوش کنار جاده و لاک‌پشتى که سلانه سلانه از عرض جاده مى‌گذشت لذت ببريم</b> ولى اون‌قدر از شب گذشته بود که ديگه براى عکس گرفتن نايستيم!<br />بالاخره بعد از ۱۲ شب به بانه رسيديم و سراغ هتل و خانه معلم و … را گرفتيم و دست آخر در يک مسافرخانه خوابيديم؛ تا کمى از هيجان فراموش نشدنى آن شب فروکش کند.<br />صبح روز بعد که دنبال بساط صبحانه بوديم، از صحبت ديگر مسافرمان تازه يادمان آمد که بانه بورس ال‌سى‌دى و اسپيلت است و البته کالاهاى ديگرى مثل ظروف آشپز‌خانه و لوازم و مواد آرايشى نيز به قيمت‌هايى بسيار پايين‌تر از تهران مى‌شد اونجا خريدارى کرد. گرچه خريد در برنامه‌مان نبود، <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post_4610.html">قرار شد يک شب ديگر هم در بانه بمانيم و فرداى‌اش راهى سقز شويم.</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7168652249971056006?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-38955839724518371952011-07-22T14:31:00.004+04:302011-07-26T19:58:09.590+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">در <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post.html">ادامه سفر</a> از پاوه به سمت نودشه ادامه مسير داديم. جاده کوهستانى و پر پيچ و خم با شيب‌هاى تند و البته زيبا و ديدنى بود. حالا ديگه وارد تفرج‌گاه <a href="http://www.shram.5u.com/html/kohha.htm#dalani">دالانى</a> <a href="http://www.hawrami.5u.com/hawraman.htm">هورامان</a> شده بوديم. اهالى منطقه گوشه و کنار براى تفريح و استراحت توقف کرده بودند. جا به جا هم کافه‌هاى کوهستانى بود که کباب و چاى سرو مى‌کردند ولى ما با اين‌که کم و بيش گرسنه‌مان بود، از کنارشان مى‌گذشتيم تا شب نشده به مريوان برسيم. برنامه‌مان (چيزى که اين سفر هيچ تن به آن نمى‌داد) اين بود که شام را کنار درياچه زريوار باشيم ولى سر يکى از پيچ‌هاى تند جاده رقص کردى کنار يکى از کافه‌ها توجه‌مان را جلب کرد.</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1j4Mt8ws3kw/TilAE-jeqzI/AAAAAAAAANk/-d851k1_ZaI/s1600/IMG_0279.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-1j4Mt8ws3kw/TilAE-jeqzI/AAAAAAAAANk/-d851k1_ZaI/s320/IMG_0279.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">رقص کردى در کوه‌هاى دالانى - هورامان</td></tr></tbody></table><br /><span style="font-size: large;">ايستاديم و <a href="http://www.youtube.com/watch?v=wTWrsH4-zSw">فيلم گرفتيم</a> و چاى و کباب خورديم و چون ديگه هوا رو به تاريکى داشت تصميم گرفتيم همان‌جا بخوابيم!&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-rDJnVgYzc6U/Tik-aBMMJ8I/AAAAAAAAANg/fWzcB3ZMKEU/s1600/IMG_0292.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-rDJnVgYzc6U/Tik-aBMMJ8I/AAAAAAAAANg/fWzcB3ZMKEU/s320/IMG_0292.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">حلبچه در شب از فراز کوه‌هاى دالانى - هوارامان</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">هوا که تاريک‌تر مى‌شد، مسافران غير محلى کم‌کم مى‌رفتند، تا اين‌که ما دو خانواده تنها فارس‌هايى بوديم که آن‌جا مانده بوديم و از همين‌رو کمى جلب توجه مى‌کرديم. وقتى مشغول گرفتن عکس از حلبچه بوديم، مرد جا افتاده‌اى نزديک آمد و از اصليت من پرسيد. همين که گفتم اصفهانى‌ام، کلى ابراز ارادت کرد و گفت به خاطر لطفى که اصفهانى‌ها به او و خانواده‌اش کرده‌اند، همه اصفهانى‌ها را دوست دارد. اسمش قادر و صاحب کافه بود. شماره‌اش را داد و شماره‌ام را گرفت. کلى از منطقه و فصل‌هايى که ديدنى‌تر است گفت. مى‌گفت اين کافه را ۱۴ ارديبهشت هم امسال راه انداخته است. اصرار داشت که شب را به خانه‌اش در دزلى برويم ولى ما گفتيم که خوابيدن روى کوه را ترجيح مى‌دهيم.</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-a9_JAw1IwQk/Tik97Q-hosI/AAAAAAAAANc/dQ1_xo0sdPs/s1600/IMG_0296.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-a9_JAw1IwQk/Tik97Q-hosI/AAAAAAAAANc/dQ1_xo0sdPs/s320/IMG_0296.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">من و قادر در کافه‌اش</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4VyfjjZAGXE/TilBfX0n8eI/AAAAAAAAANo/rTvcOkBkhgo/s1600/IMG_0306.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-4VyfjjZAGXE/TilBfX0n8eI/AAAAAAAAANo/rTvcOkBkhgo/s320/IMG_0306.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ما در کافه قادر</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">&nbsp;بساط رقص و آواز تا نيمه‌هاى شب ادامه داشت و قادر همه‌جوره مراقب بود که ما کم و کسر نداشته باشيم. شب که ديگه رقصنده‌ها و مسافران رفتند، دو تا از اتاق‌ها را براى خواب ما آماده کرد. سقف اتاق‌ها از تيرهاى چوبى با فاصله ساخته شده بود و ديوارها هم از پلاستيک رنگى. چادرهامان را باز کرديم و آماده خواب شديم. قادر گفت که حتما بايد به دزلى برگردد و همچنان اصرار داشت که دست کم فردا را مهمانش باشيم. ما را به برادرزاده‌اش که با چندتايى ديگر از کارکنان کافه آنجا مى‌ماندند سپرد و رفت. برادر زاده قادر ديگر به حرف آمد و گفت از اين‌که مثل ديگران بى‌اعتماد نبوديم و مانده‌ايم خوش‌حال است. گفت ما همه هم‌ميهن‌ايم کرد و فارس و شيعه و سنى … <br />موقع خواب براى من ديگه جايى داخل چادر و اتاق‌ها نبود، اين‌بود که با يک کيسه خواب بيرون در فضاى باز و زير آسمان خاطره‌انگيز کردستان خوابيدم. <b>اين پر ستاره‌ترين هتلى بود که تا کنون در آن خوابيده بودم!</b></span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PJBLokq_Q-k/TilDfMNc9KI/AAAAAAAAANs/GDDWy8kTV_M/s1600/IMG_0324.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-PJBLokq_Q-k/TilDfMNc9KI/AAAAAAAAANs/GDDWy8kTV_M/s320/IMG_0324.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">صبح پيش از ترک کافه</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">صبح از کافه‌چى‌ها سراغ صبحانه گرفتيم که تنها آپشن کباب جگر بود که خوب ما ترجيح داديم نون و پنير خودمان را بخوريم و به سمت مريوان برويم. سر راه سرى هم به دزلى و خانه قادر زديم ولى قادر نيم ساعتى پيش‌تر رفته بود سر کار. از همسرش خداحافظى کرديم و به راهمان تا مريوان ادامه داديم.&nbsp;</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7Dk5vXjkES4/TilFtaHsZYI/AAAAAAAAANw/dhPO78RpLiU/s1600/IMG_0328.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-7Dk5vXjkES4/TilFtaHsZYI/AAAAAAAAANw/dhPO78RpLiU/s320/IMG_0328.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">دزلى نزديک خانه قادر</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">ساعتى در بازار مريوان گشتيم و رفتيم کنار درياچه زريوار و تمام اين مدت از گرما کلافه بوديم. بعد از ناهار و قايق‌سوارى و باز‌هم برنامه‌ريزى به زعم خودمان قرار شد برويم سقز و از آن‌جا تا بانه برويم و باز برگرديم سقز، <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post_259.html">غافل از اين‌که چه ماجراى نفس‌گيرى آن شب در پيش داريم …</a></span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nfYcYXQJzLw/TilIM6pHCtI/AAAAAAAAAN4/1Yh-KDOgdnc/s1600/IMG_0368.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-nfYcYXQJzLw/TilIM6pHCtI/AAAAAAAAAN4/1Yh-KDOgdnc/s320/IMG_0368.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">على و رضا در حال پدال زدن</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JSY2Y2Oyz-4/TilG9xdWiXI/AAAAAAAAAN0/0xwWPw2AXR0/s1600/IMG_0371.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-JSY2Y2Oyz-4/TilG9xdWiXI/AAAAAAAAAN0/0xwWPw2AXR0/s320/IMG_0371.JPG" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">من و محسن در حال مديريت! </td></tr></tbody></table></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3895583972451837195?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-59022205823808394242011-07-22T01:43:00.003+04:302011-07-26T19:56:58.387+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">از مدت‌ها پيش دوست داشتم سفرى به استان کردستان داشته باشم. از طرفى به بهانه تعطيلى نيمه شعبان مى‌خواستم جاده اسالم به خلخال و درياچه نئور را هم ببينم. اين شد که با محسن دوست دوره‌ى تحصيل در دانشگاه شريف، يک سفر خانوادگى به غرب، شمال غرب و شمال کشور را برنامه‌ريزى کرديم. سفر ما صبح روز پنجشنبه بيست و سوم تيرماه نود از تهران شروع شد. چون کار بانکى عقب‌مانده داشتم مجبور بودم تا باز شدن بانک‌ها صبر کنم و تا از تهران خارج شويم ساعت ۱۰ صبح بود. ابتدا وارد جاده ساوه شديم و سپس از بزرگراه ساوه همدان به مسيرمان ادامه داديم. اوايل بزرگراه يکى از راديوهاى محلى را گرفتيم که خبر مى‌داد بزرگراهى که در آن مى‌رانديم همان روز به بهره‌بردارى رسيده و با اين کار مسير تهران - همدان ۴۰ دقيقه کوتاه‌تر شده. به نزديکى‌هاى روستاى چمران که رسيديم، معلوم شد اين بزرگراه هنوز تکميل نشده و ما مجبور شديم از جاده قديم به سمت همدان برويم… به خاطر تأخير صبح، بازديد از غار على‌صدر را از دست داديم ولى ناهار را در «گنج‌نامه» خورديم و طبق برنامه راهى کرمانشاه شديم. سر راه از <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B9%D8%A8%D8%AF_%D8%A2%D9%86%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%AA%D8%A7_%28%DA%A9%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%88%D8%B1%29">معبد آناهيتا</a>، <a href="http://www.portal-ks.ir/HomePage.aspx?TabID=5007&amp;Site=douranportal&amp;Lang=fa-IR">سرآب دربند</a> و <a href="http://www.aftabir.com/lifestyle/view/15495/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D9%88-%DA%A9%D8%AA%DB%8C%D8%A8%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%88%D9%86-%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%87">بيستون</a> ديدن کرديم و شب به کرمانشاه رسيديم و يک‌راست سراغ «پارک کوهستان» را گرفتيم و رفتيم تا «دنده کباب» کرمانشاه را امتحان کنيم!! بهراد دوست ديگر دوران دانشگاه آپارتمانى دربست براى ان شب در اختيارمان گذاشت.</span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DJInrwIwvH8/TiiHj_5EL4I/AAAAAAAAAMw/ka0w_40ytYc/s1600/IMG_0139.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-DJInrwIwvH8/TiiHj_5EL4I/AAAAAAAAAMw/ka0w_40ytYc/s320/IMG_0139.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">شکار مارمولک در معبد آناهيتا!</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9xA44YOav3k/TiiIP9vHqVI/AAAAAAAAAM0/4GGiiMNDolI/s1600/IMG_0142.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-9xA44YOav3k/TiiIP9vHqVI/AAAAAAAAAM0/4GGiiMNDolI/s320/IMG_0142.JPG" width="240" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">يکى از سر ستون‌هاى معبد</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yB2AQYtAyiU/TiiJ7OEwhTI/AAAAAAAAAM8/xwA6URnjC-0/s1600/IMG_0158.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-yB2AQYtAyiU/TiiJ7OEwhTI/AAAAAAAAAM8/xwA6URnjC-0/s320/IMG_0158.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">نقش‌ برجسته‌هاى بيستون</span></td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0hQkwVGBhOs/TiiKfvU116I/AAAAAAAAANA/OqXod0oansk/s1600/IMG_0147.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-0hQkwVGBhOs/TiiKfvU116I/AAAAAAAAANA/OqXod0oansk/s320/IMG_0147.JPG" width="240" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">کتيبه بيستون</span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;"> محسن و خانواده‌اش سفرشان را يک روز زودتر از شيراز شروع کرده بودند. آنها شب قبل را در چادگان سر کرده بودند و با گذر از استان لرستان به کرمانشاه مى‌آمدند و صبح جمعه در محوطه طاق بستان به هم پيوستيم. تا ظهر به خوش و بش و مرور خاطرات دانشگاه بين ما سه دوست گذشت و البته به زعم خود براى ادامه مسير برنامه‌ريزى کرديم. به هر حال پس از راى‌زنى‌هاى فراوان شهر پاوه به عنوان مقصد بعدى تعيين شد و به راه افتاديم. سر راه از <a href="http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=62302">غار قورى قلعه</a> در منطقه <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%86">اورامان </a>ديدن کرديم. شايد تنها نا‌ملايمتى که در اين مسير داشتيم گرماى سوزان آفتاب بود که در زمان بازديد از غار از آن در امان بوديم و گذشته از آن در کنار زيبايى طبيعت و رنگ‌هاى شاد و لباس‌هاى زيبا و از همه مهم‌تر <b>دخترهاى خوشگل</b> منطقه قابل اغماض بود!</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QvNRmRAvExQ/TiiM9aXAKRI/AAAAAAAAANE/w_gnAMiUB8M/s1600/IMG_0200.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-QvNRmRAvExQ/TiiM9aXAKRI/AAAAAAAAANE/w_gnAMiUB8M/s320/IMG_0200.JPG" width="320" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aopZpM5_Dds/TiiQHRhb_wI/AAAAAAAAANQ/o3PYx8vplsI/s1600/IMG_0229.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-aopZpM5_Dds/TiiQHRhb_wI/AAAAAAAAANQ/o3PYx8vplsI/s320/IMG_0229.JPG" width="320" /></a></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-rUmvmVRwyc0/TiiOg_gDGPI/AAAAAAAAANM/teLe7i0tJD4/s1600/IMG_0231.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-rUmvmVRwyc0/TiiOg_gDGPI/AAAAAAAAANM/teLe7i0tJD4/s320/IMG_0231.JPG" width="320" /></a></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PkxMz6Z2T8Q/TiiQ6j10lsI/AAAAAAAAANU/v4gMBrEsI2o/s1600/IMG_0251.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-PkxMz6Z2T8Q/TiiQ6j10lsI/AAAAAAAAANU/v4gMBrEsI2o/s320/IMG_0251.JPG" width="240" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">من و محسن در غار</span></td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;"> نام پاوه يا شهر هزار ماسوله براى هم‌سن و سال‌هاى ما نوستالژى دارد. در ورودى شهر ايستاديم و از تماشاى معمارى جالب شهر لذت برديم. برنامه‌اى که صبح ريخته‌ بوديم اين بود که جاده پاوه - نوسود را ببينيم و برگرديم به سمت سنندج ولى همينجا که مشغول تماشاى شهر بوديم و به پيشنهاد دو پسر بلال‌ فروش مسيرمان را به پاوه - نودشه عوض کرديم و فکر کرديم که تا شب خودمان را به درياچه زريوار برسانيم ولى برنامه‌گريزى سفر کم کم شروع به خودنمايى مى‌کرد تا <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/07/blog-post_22.html">يک شب فراموش‌نشدنى را براى ما رقم بزند …</a></span><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HOdCm5FHmUM/TiiVKaikN8I/AAAAAAAAANY/vs5UZ22GemQ/s1600/IMG_0270.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-HOdCm5FHmUM/TiiVKaikN8I/AAAAAAAAANY/vs5UZ22GemQ/s320/IMG_0270.JPG" width="320" /></a></span></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">من و محسن - ورودى شهر پاوه</span></td></tr></tbody></table><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5902220582380839424?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-74685897615942094462011-06-17T20:47:00.013+04:302011-06-18T14:08:20.830+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">زندگى تنها در صورتى ادامه مى‌يابد که تا حدى با محيط خود سازگارى پيدا کند</a>، اين لابد به اين معناست که موجود زنده بايد به محيط خود شناخت داشته باشد. البته حيوان‌ها لزوما به اين «شناخت»، «آگاهى» ندارند. ما نيز واجد شناخت‌هايى هستيم که به آن آگاهى نداريم. منظور از شناخت «ناخودآگاه»</span><span style="font-size: large;">،</span><span style="font-size: large;"> «<a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/01/blog-post_25.html">انتظار</a>» ناخودآگاه است که البته گاه ممکن است از داشتن چنين انتظارى آگاه شويم و اين زمانى است که معلوم شود انتظار اشتباهى داشته‌ايم!<br />اما آيا فقط حيوان‌ها مى‌توانند بدانند؟ چرا گياهان نتوانند؟! آرى، نه تنها حيوان‌ها و انسان‌ها انتظارها و لذا شناخت (ولو ناخودآگاه) دارند، بلکه گياهان و همه موجودهاى زنده از آن برخورداراند. درخت‌ها مى‌دانند که با فروبردن ريشه‌هايشان در لايه‌هاى عميق‌تر خاک ممکن است به آب برسند، چيزى که تشنه‌ى آن هستند!<br />درخت توتى که ميوه‌هاى شيرين و برگ‌هايش مى‌ريزد، مثال خوبى براى اين نکته است که گياه خود را با تغييرهاى فصلى سازگار مى‌کند. درخت، توانايى واکنش نشان دادن به تغييرهاى قانون‌مند و بلند مدت محيطى (مثل تغييرهاى فصلى) را طى تکامل بى‌شمار نسل‌ها آموخته است. از طرفى همين درخت در برابر وزش آنى باد، چه بسا مى‌افتد! شايد توانايى پاسخ به روى‌دادهاى کوتاه مدت محيطى</span><span style="font-size: large;">،</span><span style="font-size: large;"> در بررسى ما اهميت بيشترى داشته باشد؛ هرچند در جاى خود خواهيم ديد که اين دومى هم نتيجه سازگارى بلند مدتى است که طى نسل‌هاى بى‌شمار جريان داشته است. براى شرح بيشتر اين تفاوت اجازه دهيد به پيروى از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Popper">پوپر</a> <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2008/07/blog-post_27.html">سه تراز سازگارى با محيط</a> را از هم جدا کنيم: سازگارى ژنتيک، يادگيرى رفتارى و شناخت علمى. <br />در هر سه تراز سازگارى ژنتيک، رفتارى و علمى، سازوکار سازگارى به گونه‌اى بنيادى يکسان است: در هر سه تراز يک ساختار ذاتى اوليه داريم (ساختار ژنتيک ارگانيزم در اولى؛ مجموعه رفتار فطرى ارگانيزم در دومى؛ و فرضيه‌ها و نظريه‌هاى غالب در سومى که در واقع همان اسطوره‌هاست.) اين ساختارها در هر سه تراز، همواره به وسيله آموزش و گتره‌بردارى از نسلى به نسل بعد منتقل مى‌شوند (در تراز ژنتيک و رفتارى به وسيله تکثير و رونوشت بردارى؛ و در تراز رفتارى و علمى به وسيله سنت اجتماعى و تقليد.) <br />در هر سه تراز آموزه‌ها همواره از درون ساختار نشأت مى‌گيرند. اگر جهش، يا تغيير و يا خطايى رخ دهد، در آن صورت اين امور آموزه‌هاى جديد هستند که از درون ساختار پديد مى‌آيند، نه از بيرون و از محيط (به نظرم اين نشانه مهمى از زندگى است!) اين ساختارهاى ذاتى در معرض برخى فشارها و چالش‌ها قرار دارند (فشار گزينش طبيعى در تراز ژنتيک؛ چالش‌هاى محيطى در تراز رفتارى و مسأله‌‌هاى نظرى در تراز علمى.) در پاسخ به وسيله روش‌هايى شانسى variationهايى از آموزه‌هاى ذاتى ژنتيک يا سنتى توليد مى‌شوند (ژن‌هاى جهش‌يافته يا ترکيب شده در تراز ژنتيک؛ تغييرهاى موقت يا ترکيب‌ها و تأليف‌هايى درون مجموعه رفتار فطرى در تراز رفتارى؛ و نظريه‌هاى انقلابى جديد و موقتى در تراز علمى) ما در هر سه تراز با آموزه‌هاى جديد ناشى از آزمون و خطاها روبه‌رو هستيم که در مرحله بعد بايد از ميان جهش‌ها، خطاها را حذف کنيم … <br />مهندسان <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Artificial_intelligence">هوش مصنوعى</a> با سازوکارى که اينجا به اختصار و بسيار موجز شرح دادم، آشنايى دارند و ازجمله در <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Genetic_algorithm">الگوريتم ژنتيک</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Reinforcement_learning">يادگيرى تقويتى</a> سعى در الگو بردارى از آن دارند. به هر حال چنانچه ملاحظه مى‌کنيد شناخت و معرفت (دست کم به شکل ناخودآگاهش) هم‌پاى زندگى و حيات در جريان است و باز به قول پوپر <a href="http://www.amazon.com/Life-Problem-Solving-Karl-Popper/dp/0415174864">زندگى سراسر حل مسأله است</a>!<br />اما ما به طور عرفى چيزى بيش از «شناخت» از «هوش» انتظار داريم. براى درک اين جنبه، اجازه دهيد به تفاوت‌هاى سه تراز يادگيرى که در بالا اشاره کرديم بپردازيم: جهش‌هايى که در تراز ژنتيک رخ مى‌دهند نه تنها شانسى و random هستند که به دو معنا کاملا <a href="http://pespmc1.vub.ac.be/bvsr.html">کورکورانه‌اند</a>: اول اين‌که به هيچ‌ روى هدفى را دنبال نمى‌کنند؛ و دوم اين‌که بقاى يک جهش نمى‌تواند سبب جهش‌‌هاى بيشتر شود و بر آن‌ها يا حتا احتمال وقوع‌شان تأثير بگذارد. در تراز رفتارى، گرچه آزمون‌ها هم‌چنان شانسى هستند، اما ديگر به هيچ يک از دو معناى بالا کورکورانه نيستند.<br />از طرفى سازگارى رفتارى معمولا فراگردى بسيار پرتکاپو است. جانوران - به خصوص جوان‌ترهاى‌شان در هنگام بازى - به گونه‌اى فعال و پر جنب و جوش در تلاش شناسايى محيط هستند؛ بر خلاف کندى ذاتى يادگيرى ژنتيک. سازگارى ژنتيک تنها مى‌تواند در طول عمر چند نسل عمل کند. در ارگانيسم‌هايى که با سرعت زاد و ولد مى‌کنند، اين دوره زمانى ممکن است کوتاه باشد و عملا فرصتى براى سازگارى با محيط پيدا نشود. ارگانيزم‌هايى که با سرعت کم‌ترى به زاد و ولد مى‌پردازند، ناگزير هستند به منظور سازگارى با تغييرهاى سريع در محيط، از سازگارى رفتارى استفاده کنند؛ به اين منظور نياز به يک repertoire دربرگيرنده اطلاعات رفتارى هستند، که خود به گونه‌اى ژنتيک سازماندهى شده است … <br />در تراز علمى به موهبت زبان (و خط) نظريه‌هاى علمى از بدن ما جدا شده و چون شيئ جداگانه‌اى خارج از بدن ما قرار مى‌گيرند. نمونه‌هاى ساده‌ترى از اين اندام خارجى در بعضى حيوان‌ها ديده مى‌شود مثل کندوى زنبورها و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ant_colony">جامعه مورچه‌ها</a>. اما نکته جالب‌تر اين‌که اين اندام جدا شده از بدن، به مثابه يک ارگانيزم به زندگى خود ادامه مى‌دهد. ارگانيزمى که پوپر به آن <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Popperian_cosmology">جهان سه</a> مى‌گويد. اما سؤالى که از ما پرسيده‌اند از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Popper">جهان دو</a> است!<br />در واقع من تا اينجا با شرحى گذرا «هوش و شناخت» را به عنوان وجه مشخصه «زندگى و حيات» تصوير و جهان ۳ را به عنوان وجه مشخصه انسان معرفى کرده‌ام. خواننده ممکن است گمان کند که من از پاسخ به سؤال اصلى که از «روح» يا همان جهان </span><span style="font-size: large;">۲</span><span style="font-size: large;"> است، طفره رفته‌ام. آرى و نه! من از آغاز اين نوشته به نا‌آگاهانه بودن شناخت، به طور عموم تأکيد داشته‌ام و به نظرم وجه مشخصه جهان ۲ همين «آگاهى» است. من به خصوص اين مقدمه به نسبت طولانى را آوردم تا در ادامه که از «<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Consciousness">آگاهى</a>» خواهم نوشت آن‌را با «شناخت»، «دانش» و مثل آن اشتباه نگيريد.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7468589761594209446?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-3589549227300575312011-04-28T18:21:00.003+04:302011-09-09T19:45:48.873+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">روح چيست؟ جان چه طور؟ آيا حيوانات ديگر غير از انسان نيز روح دارند؟ سؤال‌هايى از اين دست که بارها شنيده‌ و ديده‌ايم و کم و بيش پاسخ‌هايى نيز به اين پرسش‌ها اين سو و آن سو ديده‌ايم، از جمله در فيس‌بوک! به دوستى در فيس‌بوک قول داده بودم در اين مورد بنويسم. گستردگى مطلبى که در ذهنم بود - براى نوشتن - مانع از نوشتن مى‌شد، از اين‌رو بر اين شدم که بحث را تکه تکه بنويسم. اميدوارم حوصله کنيد و همراهى …<br />واژه‌هايى که امروزه به روح و نفس اشاره مى‌کنند، از نظر ريشه‌شناسى معمولا به لوازم يا نشانه‌هاى حيات بر مى‌گردند. جوليان جينز در کتاب «منشأ آگاهى» با خوانش دوباره الياد به بررسى اين واژه‌ها در زبان يونانى مى‌پردازد، از جمله اين‌که Psuche که امروزه به معنى نفس يا ذهن آگاه است به لوازم حيات مثل خون و نفس بر مى‌گردد و يا Thumos به معنى نفس حساسه که به حرکت و بى‌قرارى بر مى‌گردد. noos&nbsp; از ريشه nous و noeein به معنى ذهن آگاه که به ديدن بر مى‌گردد و …<br />اصولا روح به چيزى گفته مى‌شده که با رفتنش بدن به&nbsp; Soma به معنى دست و پاى بى‌جان، تبديل مى‌شده. کاش يکى پيدا مى‌شد که همين کار را در مورد زبان فارسى و عربى مى‌کرد (من به <a href="http://atomology.blogspot.com/">خالقيان</a> پيشنهاد مى‌کنم) ولى به طور خلاصه مى‌شه اين‌طور گفت که براى عرب‌ها آن‌چه با رفتنش از بدن</span><span style="font-size: large;">،</span><span style="font-size: large;"> انسان مى‌ميرد «نَفَس» و از جنس باد و هوا است. بر عکس ايرانى‌هاى باستان به رفتن «گرما» از بدن توجه داشته‌اند. بى‌دليل هم نيست. براى عربى که در صحرا با گرماى سوزان آفتاب دست و پنجه نرم مى‌کند، آنچه مايه دوام و زندگى است از جنس باد و خنکى است ولى براى آريايى‌هايى که از سرماى سيبرى به دنبال آفتاب آمده‌اند، اين گرماست که مايه زندگى به شمار مى‌رود …<br />پس آيا روح به معنى جان و زندگى است؟ بى‌شک نه، اما هم‌اينجا مى‌توان از «جان» هم پرسيد! به راستى حيات چيست؟ تعريف‌هايى که براى حيات شده بر اساس پديده‌هايى چون متابوليسم و ژنتيک و يا ترموديناميک است. بى‌شک موجود زنده از نظر ترموديناميک يک سيستم باز است. ما در ادامه به اين تعريف باز خواهيم گشت اما اجازه دهيد به جنبه‌هاى ديگرى از حيات دست کم حيات روى زمين نيز بپردازيم. از نظر شيمى عناصر زيستى عبارتند از کربن، هيدورژن، ازت و اکسيژن. چرا؟ چون ما اين عناصر را در موجودات زنده مى‌بينيم! از نظر علمى بهتر است به جاى پرسش از چيستى حيات، از منشأ آن دست کم بر روى زمين بپرسيم و آن‌چه مسلم است اين‌که «حيات هرگز در يک لحظه خاص به وجود نيامده است»<br />حال بياييم به يک موضوع جانبى بپردازيم «حيات مصنوعى» آيا اين موضوع امکان‌پذير است؟ قطعا آرى و ما به زودى شاهد حيات مصنوعى خواهيم بود. حال فرض کنيد دانشمندى در آزمايشگاهش به آخرين مرحله‌هاى ساخت حيات مصنوعى رسيده، يک لوله آزمايش دارد و داخل آن سوپ اوليه حيات را حرارت داده و در يک لحظه باشکوه حيات شکل مى‌گيرد! اين يعنى چى؟ چه چيزى بايد شکل بگيرد که بگوييم حيات شکل گرفته؟!<br />فراموش کنيد. اجازه دهيد به فانتزى‌مان ادامه دهيم! چه بر سر اين حيات مى‌آيد؟ آن موجود لابد تک‌ياخته‌اى خيلى هم زياد که زنده بماند چند ثانيه‌اى بيشتر عمر نخواهد کرد. ولى اين مهم نيست. اين کشف - حيات مصنوعى چند ثانيه‌اى - به اندازه‌ کافى ارزشمند هست که حتا نامزد جايزه نوبل هم باشد ولى چرا عمر اين موجود زنده مصنوعى داخل لوله آزمايشگاه کوتاه است؟ چون آن موجود بدبخت غذا مى‌خواهد تا شکم لامسب‌‌اش را سير کند. دانشمند ما باز بايد کار کند و آزمايش کند تا غذاى مناسب اين موجود را تأمين کند. در دور بعدى آزمايش احتمالا موجود زنده ما چند ثانيه‌اى بيشتر زنده مى‌ماند ولى نه آنقدر که عاشق شود! دانشمند ما بايد فکرى براى مدفوع آن بکند و … دانشمند ما بايد کارش را ادامه دهد تا جايى که اين تک‌ياخته بتواند يکى مثل خودش را بسازد<br />مهم اينکه موجود زنده ما از همان آغاز محکوم به مردن است. زنده بودن - هر چه باشد - يک تعادل ناپايدار است. اين نقطه تعادل به مثابه يک تابع هدف است که موجود زنده بايد آن‌را حل کند. براى موجود بيشتر وقت‌ها حل اين مسأله - که در طبيعت با سعى و خطا صورت مى‌گيرد - اشتباه است و متأسفانه براى يک تک ياخته‌اى - از جمله اولين موجود زنده آزمايشگاهى ما اولين اشتباه مساوى مرگ است. زندگى مکانيسم کنترل اين تعادل ناپايدار است. ببينيد در اين‌جا ناپايدارى نقطه تعادل بسيار مهم است. براى توضيح به <a href="http://books.google.com/books?hl=en&amp;lr=&amp;id=28pEKDwy4l0C&amp;oi=fnd&amp;pg=PA100&amp;dq=%22karl+popper%22+%22of+clouds+and+clocks%22+full+text&amp;ots=GsXojVTlUU&amp;sig=6lEnGXNYg_0J1DdGdxjVT52B6jk#PPA100,M1Phili">مثال زير از پوپر</a> توجه کنيد. يک توده گاز - به عنوان يک سيستم ترموديناميک باز (تعريف اول نوشته يادتان آمد؟)&nbsp; به راحتى در معرض افزايش آنتروپى و از هم پاشيدن است، مگر اين‌که آن‌را داخل يک سيلندر چدنى محبوس کنيم. اين سيستم پايدار است ولى زنده نيست! حالا يک قطره محلول آب و صابون را هم در نظر بگيريد. اين سيستم هم از نظر ترموديناميک باز است ول</span><span style="font-size: large;">ى</span><span style="font-size: large;"> پايدارتر از توده گاز اوليه است و البته به پايدارى و سرسختى سيلندر چدنى هم نيست. مى‌توان آن توده گاز را توسط اين قطره آب و صابون کنترل کرد و به يک حباب رسيد. حباب صابون داراى تعادل ناپايدار و محکوم به فناست. شايد اين اولين لوکال مينيمم حيات باشد!<br />راه‌کار طبيعت اين است: يک تعادل ناپايدار شکل مى‌گيرد. اين تعادل يک لوکال مينيم است. جهش‌هايى صورت مى‌گيرد که در اکثر قريب به اتفاق آن‌ها تعادل از بين مى‌رود - کل من عليها فان! گاهى شايد بنا به شانسى به يک نقطه تعادل پاى‌دار ديگر مى‌رويد و به اين سان حيات شکل مى‌گيرد …</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-358954922730057531?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-32788922952916349762011-03-26T20:26:00.000+04:302011-03-26T20:26:13.070+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">دستگاه بينايى براى درک مکان نهادينه شده است؛ گو اين‌که حس‌هاى ديگرى چون شنوايى و پساوايى نيز به درک مکان کمک مى‌کنند. بخش مهمى از دستگاه عصبى مغز انسان و ديگر جانوران نيز به کار پردازش دروندادهاى حسى در ارتباط با مکان مشغول هستند. در انسان اين سيستم پيچيده به ايجاد تصويرى سه بعدى از جهان براى او انجاميده است. اين در حالى‌ است که درک زمان به يک ساعت مولکولى تشکيل شده تنها از دو هزار نورون در مغز پستانداران به نام <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Suprachiasmatic_nucleus">SCN</a> واگذار شده! پردازش زمان ساده‌تر ولى حياتى‌تر بوده، کما اين‌که رد آن‌را در تک‌ياخته‌اى‌ها نيز مى‌توان ديد (به صورت چرخه‌هاى تکرارى از واکنش‌هاى شيميايى) در حالى‌که تکامل چشم و سيستم عصبى پردازش اطلاعات مکانى همچنان ادامه داشته است. سادگى پردازش زمان مى‌تواند دليل بسندگى ما به يک بعد زمان در ازاى سه بعد مکان در شناخت محيط باشد. مى‌دانيم که فيزيک‌دان‌ها براى شناخت عجيب و غريب‌شان از جهان به اين چند تا بعد بسنده نکرده‌‌اند!!<br />بياييد فکر کنيم يک بعد زمان براى شناخت محيط کافى نبود، آن‌وقت چه بايد مى‌کرديم؟ شايد داشتن چند اسيلاتور با کلاک‌هاى متفاوت راه‌کار مناسبى بود. مهندس‌هاى برق - بر خلاف مهندس‌‌هاى کامپيوتر که عادت دارند مسأله‌ها را در حوزه زمان حل کنند، به حوزه فرکانس علاقه بيشترى دارند!! فکر مى‌کنم اگر طبيعت هم مى‌خواست چند بعد زمانى داشته باشد، دست کم براى بازشناخت آن خوب بود آن‌را در حوزه فرکانس بررسى مى‌کرديم. فکرش را بکنيد اگر مغز ما به جاى علاقه‌مندى به مکان به زمان علاقه مند بود، شايد خودش <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fourier_transform">تبديل فوريه</a> مى‌گرفت!<br />يک بعد مکانى ديگه خدايى‌اش خيلى کمه. دست کم فکر کنيم مثل مورچه دو بعد مکانى را تشخيص مى‌داديم و با مکانيسم بالا دست کم دو بعد زمانى هم تشخيص مى‌داديم. اون‌وقت دنيا چه شکلى بود؟ رابطه اين موجودهاى عجيب چه طورى بود؟ آيا به آگاهى مى‌رسيدند؟ اخلاق داشتند؟ هم‌ديگه رو مى‌کشتند؟ کهريزک داشتند؟!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3278892295291634976?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-92025347221208963832011-03-26T01:33:00.009+04:302011-03-26T20:29:06.099+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-ADu8VGJcjsE/TY0BBW9lPzI/AAAAAAAAAMA/Vq4bM7qBAZM/s1600/IMAG0006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="383" src="https://lh4.googleusercontent.com/-ADu8VGJcjsE/TY0BBW9lPzI/AAAAAAAAAMA/Vq4bM7qBAZM/s640/IMAG0006.jpg" width="640" /></a></div><i><span style="font-size: large;">«اين دبيرستان در طول ۸ سال دفاع مقدس بيش از ۲۳۰ شهيد دانش‌آموز تقديم اسلام و قرآن نموده و رتبه اول را از اين نظر در کشور دارا مى‌باشد»</span></i><br /><br /><span style="font-size: large;">بعد از بيش از بيست سال گفتم سرى به دبيرستان محل تحصيلم بزنم، اگرچه در يک روز تعطيل. ظاهر مدرسه که خيلى فرق کرده بود؛ نمى‌دونم، شايد حافظه من درست يارى نکرد … ولى مضمون اين پارچه نوشته را بى‌شک مى‌دانستم. آن سال‌ها در ورودى سالن مدرسه دو تابلو روبه روى هم بود، يکى هرکه شهيد مى‌شد عکسش را در آن مى‌زدند مثل ياسر رستم</span><span style="font-size: large;">ي</span><span style="font-size: large;"> نوه آيت‌الله منتظرى، احمد خيرى دوست مشترک من و ياسر، مهدى شاهسوند و … تابلوى روبه رو عکس ماها را در بر مى‌گرفت که دانشگاه قبول شده بوديم: مهدى زائرى - الکترونيک شريف! </span><br /><span style="font-size: large;">من سال ۶۸ از اين دبيرستان ديپلم گرفتم و دانشگاه قبول شدم، يک سال بعد از پايان جنگ. آن موقع هنوز تابلوى قبولى‌هاى دانشگاه عکس‌هاى کم‌ترى از تابلوى شهيدان مدرسه داشت!&nbsp; </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-9202534722120896383?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-70898640881378666402011-03-16T09:11:00.000+03:302011-03-16T09:11:23.582+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">کسی که هم آلت تناسلی مرد داشته باشد و هم آلت تناسلی زن، بر اساس آلتی که بول (ادرار) ابتدا از آن خارج می‌شود، ارث می‌برد؛ پس اگر بول ابتدا از آلت مردانه‌ی او بیرون می‌آید، نصیب مرد را می‌برد و اگر ابتدا از آلت زنانه‌ی او بیرون می‌آید نصیب زن را می‌برد و در صورتیکه بول از هر دو باهم خارج می‌شود بر اساس آلتی که دیرتر بول آن قطع می‌گردد ارث می‌برد.<br />و اگر از این جهت هم فرقی میان دو آلت نبود نیمی از نصیب مرد و نیمی از نصیب زن ارث می‌برد. <br />(لمعه دمشقیه نوشته‌ى شهید اول جلد دوم/ترجمه و تبیین علی شیروانی/ صفحه‌ى ۲۱۴).</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7089864088137866640?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-33833795543199667612011-03-14T18:53:00.008+03:302011-03-15T10:36:27.829+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><span style="font-size: x-large;">قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيم</span><br /><br /><span style="font-size: large;">در باور ايرانيان کهن، آتش ابزار آزمون‌های دشوار و وسیله برای اثبات حقانیت و بى‌گناهى افراد بود. داستان معروف گذشتن سیاوش از آتش برای اثبات بی‌گناهی خود به کیکاووس، پدرش بيانگر همين اعتقاد است. در واقع دو نوع آزمون ايزدى -<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%B1"> وَر (در پهلوی:وَر var؛ در اوستایی: ورنگه varangh) - از سوی داوران برای اثبات راست‌گویی یا حقانیت کسی برگزیده و به اجراگذاشته‌می‌شد. ور در میان زتشتیان بر دو گونه بوده‌است، ور سرد و ور گرم. </a></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-XweHG9bfots/TX4xnRoJ66I/AAAAAAAAAL4/jBMrd3Dim0s/s1600/358px-Siyavush_StPetersburg_Dorn333_f265v.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh5.googleusercontent.com/-XweHG9bfots/TX4xnRoJ66I/AAAAAAAAAL4/jBMrd3Dim0s/s320/358px-Siyavush_StPetersburg_Dorn333_f265v.jpg" width="191" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%D8%B1">ور گرم با آتش یا روی گداخته به انجام می‌رسیده است، برای نمونه گذر سیاوش از آتش برای نشان دادن بی‌گناهی گونه‌ای ور گرم با آتش بود. و نیز ریختن روی گداخته بر سینهٔ آذرپاد مهرسپندان برای اثبات ادعایش هم ور گرم بود. برپایهٔ متن‌های زرتشتی خود زرتشت نیز برای نشان دادن درستی ادعایش فرمان داد تا بر سینه‌اش روی گداخته بریزند. ور سرد نیز عبارت از غوط، ور شدن در آب و خفه شدن و نوشیدن زهر و چون آن است. دیگر شیوه‌های ور شامل بریدن اندام‌ها، سوراخ کردن تن و دریدن شکم بوده‌است.می‌بایست پس از انجام این آزمون آن کس تندرستیش را بازیابد تا ادعایش ثابت گردد.</a></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-rRLmOxWdAFc/TX41LCy4K-I/AAAAAAAAAL8/znOi2AE3lKM/s1600/chaharshanbesori_tehran_2006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-rRLmOxWdAFc/TX41LCy4K-I/AAAAAAAAAL8/znOi2AE3lKM/s320/chaharshanbesori_tehran_2006.jpg" width="236" /></a></div><span style="font-size: large;">به نظر، رسم از آتش پريدن در چارشنبه سورى به نوعى به آزمون آذر فروزان بر مى‌گردد و مى‌بينيم که قرآن هم به گذر ابراهيم از آتش به تندرستى، اشاره دارد!&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">در همين زمينه: <a href="http://www.shafighi.ir/forum/showthread.php?10358-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AA%D9%88-%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%DA%A9-%D9%88-%D8%AF%DA%AF%D8%B1-%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%A6%DB%8C%D9%86-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D8%AA%DB%8C">انگاره‌های میتولوژیک و دگر گشت‌ها در آئین چهارشنبه سوری - دکتر محمد علی الستی </a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3383379554319966761?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-80459219488299714102011-03-05T14:17:00.001+03:302011-03-05T14:19:35.130+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: x-large;"><a href="http://www.balagh.net/persian/feqh/resaleh/00/03/10.htm"><span style="color: black;"><span style="color: #339900;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #339900;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #339900;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #339900;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;"><span style="color: #6633ff;">كسيكه زوجه اى كمتر از نه سال دارد وطى او براى وى جايز نيست چه اينكه زوجه دائمى باشد، و چه منقطع ، و اما ساير كام گيريها از قبيل لمس بشهوت و آغوش گرفتن و تفخيذ اشكال ندارد هر چند شيرخواره باشد، و اگر قبل از نه سال او را وطى كند اگر افضاء نكرده باشد بغير از گناه چيزى بر او نيست ، و اگر كرده باشد يعنى مجراى بول و مجراى حيض او را يكى كرده باشد و يا مجراى حيض و غائط او را يكى كرده باشد تا ابد وطى او بر وى حرام مى شود...</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-8045921948829971410?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-73984416490807956252011-03-04T07:55:00.004+03:302011-03-05T14:03:17.292+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span style="font-size: x-large;"><span class="messageBody"> ارتش و سپاه باید پشت مردم باشند، باید بگویند جانم فدای مردم. اگر بگویند جانم فدای رهبر انحراف است. رهبر هم جانش فدای مردم است. ما همه برای مردمیم. اگر بگوید جانم فدای رهبر که می شود همان زمان شاه. پس مردم برای چی انقلاب کردند؟</span></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-9bekiVMJkkQ/TXIPv8adWeI/AAAAAAAAAL0/9KGWgJKRH28/s1600/154957_475721679527_685054527_5516497_2556984_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-9bekiVMJkkQ/TXIPv8adWeI/AAAAAAAAAL0/9KGWgJKRH28/s320/154957_475721679527_685054527_5516497_2556984_n.jpg" width="123" />&nbsp;</a></div><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">انجمن اسلامی دانشگاه شریف با انتشار مطلبی تحت عنوان «بدون شرحیات» در شماره اخیر نشریه سیاسی «راه نو» به تحریف آشکار سخنان امام خمینی(ره) پرداخت.</span></span> </div><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">این نشریه در مطلب «بدون شرحیات» و از قول امام خمینی(ره) آورده است:</span></span> </div><br /><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">«سپاه باید پشت مردم باشد.اصل مردمند. ارتش هم باید پشت مردم باشد. ارتش و سپاه باید بگویند: جانم فدای مردم. اگر بگویند جانم فدای رهبر انحراف است. اصل مردمند. رهبر هم جانش فدای مردم است. ما همه برای مردمیم. سپاه باید از حقوق مردم دفاع کند. پشتیبان مردم باشد. اگر بگوید جانم فدای رهبر که این می شود همان زمان شاه. پس مردم برای چه انقلاب کردند...»</span></span> </div><br /><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">نکته بسیار جالب اینکه ذیل مطلب «بدون شرحیات» در نشریه «راه نو» درج شده است که این سخنان امام در جلد سوم صحیفه امام و در پاراگراف 132 موجود می باشد.</span></span> </div><br /><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">پس از انتشار این نقل قول کذب در نشریه «راه نو» انجمن اسلامی، بسیج دانشجویی دانشگاه شریف در تماس با «موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره)» جویای صحت مطلب منتشره می شود که پس از ساعتی توسط اعضای این موسسه، کذب بودن مطلب نشریه «راه نو» مشخص می شود.</span></span> </div><br /><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">بسیج دانشجویی در ادامه در مکاتبه ای که در تاریخ 12 آبان ماه با «روابط عمومی موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره)» انجام می دهد، بررسی صحت این نقل قول را از خواستار می شود.</span></span> </div><br /><div align="JUSTIFY"><span style="font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: 10pt;">این موسسه پس از یک هفته، به نامه بسیج دانشجویی دانشگاه شریف پاسخ داد و به طور رسمی به عدم صحت مطلب مندرج در نشریه "راه نو" اذعان نموده و نتیجه را از طریق نمابر به دفتر بسیج دانشجویی دانشگاه ارسال کرد.</span></span> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7398441649080795625?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-51487262510479874332011-02-24T20:30:00.000+03:302011-02-24T20:30:31.022+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">دلم لک زده براى زمانى که در وبلاگى گمنام با خواننده‌هاى پروپاقرصى که هيچ‌وقت نديدمشان و با نامى ناشناس مى‌نوشتم. آنجا بى دغدغه قضاوت ديگران، به تخليه روزانه خودم مى‌پرداختم؛ دقيق بگويم همين را بر سر درش نوشته بودم: جايى براى تخليه خودم … </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5148726251047987433?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-10185972642881298062011-02-16T16:37:00.000+03:302011-02-16T16:37:16.560+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">سعدى در رفتن جان از بدن گفته بود: من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود. ولى من در خواب، جسدم را ديدم که بر دست‌ها مى‌رفت. فرياد زدم که من زنده‌ام! کسى نمى‌شنيد از بس نوحه و عزا در فضا موج مى‌زد، انگار مرده‌ام را بيشتر از من دوست داشتند …<br />مهم نيست، مى‌دانم به زودى صبح مى‌شود و اين کابوس هم به پايان خواهد رسيد!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1018597264288129806?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-48627021166302036462011-02-06T17:34:00.000+03:302011-02-06T17:34:36.180+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><a href="http://www.haaretz.com/print-edition/news/will-unrest-in-egypt-inspire-another-uprising-in-iran-1.341479">اين نوشته</a> به بررسى نگاه ايرانى‌ها به جنبش مردم مصر و تونس پرداخته ولى من مى‌خواهم توجهتون رو به يک نکته جانبى جلب کنم. به عکس و توضيح آن که در متن گزارش آمده توجه کنيد:<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.haaretz.com/polopoly_fs/1.341531.1296962980%21/image/646482538.jpg_gen/derivatives/landscape_295/646482538.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.haaretz.com/polopoly_fs/1.341531.1296962980%21/image/646482538.jpg_gen/derivatives/landscape_295/646482538.jpg" /></a></div><div dir="ltr" style="text-align: left;">&nbsp;Iranian women covering their faces with green niqabs in Noushabad, south of the capital Tehran, Iran, December 17, 2010.</div><div style="text-align: right;">حالا به توضيح اين عکس در <a href="http://photos.oregonlive.com/photo-essay/2010/12/photos_of_the_day_december_17.html#photo-9131897">منبع اصلى</a> توجه کنيد:</div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span class="mt-enclosure mt-enclosure-photo" style="display: inline;"><span class="adv-photo-large"><span class="photo-data"><span class="caption">Covering their faces with green niqabs, Iranian women perform Tazieh, a traditional theater scene about Imam Hussein, a grandson of Prophet Muhammad, as they mourn, in Noushabad, about 140 miles (233 kilometers) south of the capital Tehran, Iran, Friday, Dec. 17, 2010, marking the anniversary of his seventh-century death. Hussein, one of Shiite Islam's most beloved saints, was killed in a battle in 680 A.D. against the leader of what became the Sunni branch of Islam. The battle took place in Karbala 50 miles south of Baghdad, which is located in present day Iraq. Wearing green niqab women represent family and relatives of Imam Hussein. The headband writes a slogan in support of Hussein. (AP Photo/Vahid Salemi)</span></span></span></span> </div><div style="text-align: right;">همان‌طور که ملاحظه مى‌کنيد نويسنده مقاله، عکس‌هاى تعزيه را با عکس جنبش سبز اشتباه گرفته، حالا عمدى يا سهوى نمى‌دانم!&nbsp;</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">با تشکر از<a href="http://atomology.blogspot.com/"> مهدى خالقيان</a></div><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4862702116630203646?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-72631960950968105602011-02-02T16:56:00.002+03:302011-02-02T17:01:45.213+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">آب و هوا به نظر من نقش به سزايى در هوش جمعى دارد. با تئورى</span><span style="font-size: large;"> <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2009/12/blog-post_11.html">ذهن سبز</a>، هرچه ارتباط‌ها (به عنوان سيناپس‌ها) بين افراد (به عنوان نورون‌ها) گسترده‌تر باشد، جامعه از هوش جمعى بيشترى برخوردار است. قديم در آب و هواى کويرى، شهرها و آبادى‌ها دور از هم بودند و آمد و شد بين آن‌ها هم به سختى و کندى انجام مى‌شد؛ بر عکس در مناطق خوش‌ آب و هوا مثل اروپا که شهرها و روستاها نزديک هم هستند، رفت و آمد و گردش اطلاعات بين مردم سريع‌تر و راحت‌تر شکل مى‌گرفت. به گمانم اين تفاوت اقليمى خود يکى از مهم‌ترين عوامل پيشرفت اروپايى‌ها نسبت به ما بيابان نشين‌هاست. هوش جمعى اروپايى از نورون‌ها و سيناپس‌هاى بيشترى نسبت به هوش جمعى ما برخوردار بوده! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7263196095096810560?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-34669761656702545772011-01-29T15:03:00.001+03:302011-01-29T17:32:50.733+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">پوپر دموکراسى را نوعى از حکومت تعريف مى‌کنه که جابه‌جا کردنش نيازى به جنگ و خون‌ريزى نداشته باشه. واقعه‌هاى چند هفته گذشته نشون داد که ديکتاتورى‌هاى سرسپرده آمريکا با اين تعريف مى‌تونن نوعى دموکراسى باشند (پارادوکس؟!) شاه ايران، بن على و تا اينجا هم تا حدى مبارک. مردم که به طور جدى اعتراض کنند، آمريکا به نوکرش مى‌گه ول کن برو … ولى ديکتاتورهاى مستقل تا آخرين لحظه ول‌کن قدرت نيستند؛ تا مثل موش از سوراخ بکشن‌شون بيرون!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3466976165670254577?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-46395439156926988552011-01-23T19:56:00.011+03:302011-01-24T11:37:16.294+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">من خبرنگار نيستم و متأسفانه ساده‌ترين ابزار شهروند خبرنگارى يعنى يه گوشى دوربين‌دار و حافظه‌دار هم ندارم. يک ام‌پى‌ترى دارم که اون‌هم شارژ نداشت. با اين‌حال مى‌خواهم چند خطى از «<a href="http://aps.sharif.ir/">همايش تخصصى بررسى وضعيت آلودگى هوا و راه‌کارهاى مديريت و کنترل آن</a>» که روز يک‌شنبه ۳ بهمن سال ۸۹ در دانشگاه شريف برگزار شد، گزارش بدهم. البته من فقط به آخرين نشست از چهار نشست اين همايش رسيدم! البته دوستم از صبح تو همايش بود و نيز قرار شده مجموعه ارايه‌هاى همايش را برامون بفرستند. اگه اطلاعات بيشترى پيدا کردم اضافه مى‌کنم.<br />نکته مهم اين‌که در اين همايش نماينده‌هايى از خودروساز‌ها به عنوان يکى از متهمان اصلى آلودگى هوا، شهردارى و سازمان‌هاى وابسته مثل شرکت کنترل کيفيت هوا و نيز از وزارت بهداشت و سازمان حفاظت محيط زيست بودند، حتا سردار رويانيان هم از نيروى انتظامى تشريف داشتند ولى از نفتى‌ها کسى نيامده بود. از برگزارکننده همايش که دليلش را پرسيديم گفت: «وقت نداشتند!»<br />نکته ديگر اين‌که‌ مهندس ميرخانى قائم مقام دبير <a href="http://www.ivma.ir/fa/">انجمن خودروسازان</a> به خاطر دو سال حذف قطعه <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%B1">کنيستر</a> از خودروها رسما عذرخواهى کرد. ولى در جلسه رسمى حاضر نشد در مورد کيفيت بنزين مصرفى در کشور توضيحى بدهد. زمان پذيرايى البته دوستانه گفت که هيچ مشخصه فنى از بنزين توليدى پتروشيمى‌ها در دست نيست و چون فکر مى‌کرد ما خبرنگار هستيم، گفت اگه پتروشيمى‌ها مشخصه فنى‌ بنزين‌شون رو جايى بدن و دست شما بيفته بهشون گير مى‌دهيد.<br />دکتر رشيدى مدير عامل <a href="http://oldair.tehran.ir/">شرکت کنترل کيفيت هواى تهران</a> هم در زمان پذيرايى - باز هم دوستانه - گفتند که ميزان بنزن موجود در بنزين پتروشيمى‌ها ۳۰ درصد است و البته چون در مورد بنزين هيچ استانداردى جز اکتان آن در ايران وجود ندارد، کسى مقصر نيست و مسؤولان مى‌تونن به اين بسنده کنند که اکتان اين بنزين خيلى بالاست.<br />سخن‌ران‌ها، دست کم سه نفر نشست آخر همگى تأکيد داشتند که موضع‌شان سياسى نيست (آلودگى هوا و سياست!) ولى بعضى آمار جالب تا جايى که تو ذهنم مونده: <br />- در تهران ۴ ميليون خودروى نمره شده هست. از اين تعداد، ۲ ميليونش غير استاندارد هستند و با در نظر گرفتن اين‌که هميشه ۵۰ درصد ماشين‌ها بيرون هستند، هميشه دست کم يک ميليون ماشين غير استاندارد در خيابان‌هاى تهران تردد مى‌کنند و با توجه به اين‌که آلايندگى اين ماشين‌ها ۳۰ برابر استاندارد جهانى است، انگار روزانه ۳۰ ميليون ماشين در تهران تردد مى‌کنند!<br />- اگه همه ماشين‌هاى تهران با هم بيان بيرون فقط مى‌تونند تو گذرگاه‌هاى تهران پارک کنند. <br />- بنا به استانداردهاى جهانى، ۱۲ هزار اتوبوس براى تهران لازم است. در حال حاضر فقط ۶ هزار اتوبوس در تهران هست که از اين تعداد يک چهارمش هميشه در تعميرگاه است.<br />- هيچ استانداردى براى موتوسيکلت‌ها در ايران نيست؛ اين در حالى‌ است که ۳۰ درصد آلودگى هوا توسط همين موتوسيکلت‌ها ايجاد مى‌شود.<br />- مفهومى به عنوان از کار افتادن براى خودرو به معنى عام آن شامل هواپيما، اتومبيل و موتوسيکلت در ايران تعريف نشده. از جمله يادى هم از هواپيمايى شد که چندى پيش در اروميه سقوط کرد. در حالى که عمر مفيد هواپيما در دنيا ۳۰ سال است، اين هواپيما ۳۷ سال عمر داشت. فرودگاه مهرآباد با بيش از يکصدهزار پرواز در سال با هواپيماهاى فرسوده يکى از منبع‌هاى مهم آلودگى در تهران است. (صرف نظر از سقوط‌هاى گاه و بى‌گاه هواپيماها و کشته شدن انسان‌ها …)<br />- همه تهرانى‌ها بيمارى مزمن دارند، بدنى يا روحى که به خاطر کم‌بود اکسيژن است.<br />- بارش باران فقط ذرات معلق در هوا را پاک مى‌کند و احساس طراوت بعد از بارندگى به خاطر جابه‌جايى هواست، نه شسته شدن آلودگى‌ها. سخنران محترم اشاره‌اى به نمايش آب‌پاشى با سم‌پاش‌ها نکردند.</span><br /><span style="font-size: large;">- يک نکته مهم ديگه که در گراف‌ها نشان‌ داده شد رابطه خطى تعداد حمله‌هاى قلبى و تنفسى با ميزانالودگى هوا در تهران است.<br /><br />اگه دوستم مورد ديگرى برام فرستاد، اضافه مى‌کنم.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">پ.ن.۱. يادم رفت بنويسم يکى از عوامل آلودگى هواى تهران خيانت شاه بوده، چون در نقشه جامع تهران قرار بوده صنايع و کارخانه‌ها شرق تهران باشند، و پادگان‌ها غرب تهران. ولى از زمان همان شاه خائن، درست بر عکس شد، اينه که مى‌بينيم قطر جنوب غربى - شمال شرقى تهران (ميدان آزادى - ميدان فاطمى - قلهک - تجريش) آلوده‌ترين هواى تهران را دارد.&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;پ.ن.۲. همان‌طور که اروپايى‌ها ماليات آلودگى محيط زيست را نيز از مصرف‌کننده مى‌گيرند، سازمان بهزيستى نيز روى هر ليتر بنزين ايرانى ۲۳۰ هزار تومان ماليات مى‌خواهد. به اضافه ليترى ۹۰۰ که براى دولت در مى‌آد، بنزين مى‌ره بالاى&nbsp; ۱۱۰۰ تومان!</span><br /><br /><span style="font-size: large;">در همين زمينه:</span><br /><b><span style="font-size: large;"> <a href="http://dadna.ir/fa/pages/?cid=8882">مرگ‌ سالانه ۱۳هزار نفردرتهران‌ براثر آلودگی‌هوا</a></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">&nbsp;</span></b><span class="messageBody">قائم مقام پژوهشکده سل و بیماری‌های ریوی با بیان اینکه هیچ جای شهر تهران از نظر آلودگی هوا سالم نیست گفت: احساس خستگی مفرط ، ضعف ، تمرکز نداشتن، سرفه و بیماری‌ های مزین ریوی از عوارض مشهود آلودگی هواست.</span><br /><span style="font-size: large;"><b><a href="http://www.farheekhtegan.ir/content/view/6562/50/" rel="nofollow" target="_blank">سرطان در هوای تهران</a></b></span><span class="messageBody">&nbsp;</span><br /><span class="messageBody">در حالی كه میزان استاندارد آزبست در هوا، صفر و میزانی كه سازمان بهداشت و محیط زیست برای آمریكا و اروپا ارائه داده، ۰۰۰۰۵/۰ فیبر بر میلی لیتر است، اندازه‌گیری این الیاف در هوای تهران، میزان آزبست را ۰۰۳/۰ فیبر بر میلی‌لیتر نشان می‌دهد. این بدان معنا است هوایی كه تهرانی‌ها تنفس می‌كنند، ۶۰ برابر اروپا و آمریكا آزبست دارد.</span><br /><span data-jsid="text">این ذرات نامرئی كه قطر آنها كمتر از ۵/۰ میكرون است، در هنگام تنفس به اعماق ریه نفوذ می‌كنند و برای همیشه در آنجا می‌مانند. با گذشت زمان این ذرات بر اثر تحریكات مداوم خود می‌توانند سبب بیماری‌های آزبستوسیس (Asbestosis)، سرطان ریه، سرطان حنجره یا بیماری مزوتلیوما (Mesothelioma) شوند كه همه آنها نهایتا به مرگ منتهی می‌شوند.</span><span class="messageBody"> </span><br /><a href="http://apps.facebook.com/causes/posts/636274"><b><span style="font-size: large;">ماده سرطان زای ام‌تی‌بی‌ای برای بالا بردن اکتان بنزین</span></b></a><br /><span style="font-size: small;">پالایشگاه‌های کشور به علت قدیمی و فرسوده بودن خطوط تولید از موادی برای بالا بردن اکتان بنزین استفاده می‌کنند که روزانه ۵ میلیون لیتر ماده سرطان‌زای ام‌تی‌بی‌ای وارد هوای تنفسی می‌کنند.</span><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><a href="http://apps.facebook.com/causes/posts/636274"><span style="font-size: large;"><span class="messageBody"></span></span></a></b><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4639543915692698855?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-33071766448847633342011-01-19T11:04:00.000+03:302011-01-19T11:04:02.685+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">به نظرم عصا قورت داده‌هايى که وارد بچه‌بازى‌هاى مجازى نمى‌شن، از درک واقعيت و توانايى سازگارى، چيزى کم دارند. نمونه قديمى چيزى که آن‌را «بچه‌بازى‌هاى مجازى» ناميده‌ام، کامنت معروف «عالى بود، به من هم سر بزن» در دوران طلايى وبلاگ‌نويسى بود و نمونه جديدترش جنگولک‌ بازى‌هاى فيس‌بوکى مثل تگ کردن دوستان در عکسى يا نوشته‌اى براى جلب نظر اون دوست. از آن‌هايى که وارد اين بازى نمى‌شوند، ناسازگارتر به نظرم کسانى هستند که وارد اين بازار مکاره شده‌اند و به دست‌فروشانى که با الحاح براى عرضه جنس‌شان سراغ‌شان مى‌روند، نهيب مى‌زنند که آى وارد حريم خصوصى من نشويد …<br />بحث من بر سر خوب و بد رفتار هيچ‌‌يک از دو طرف نيست، منظورم فقط بررسى اينرسى ذاتى آدم‌ها در برابر تغيير‌هاى ناگزير است. برخورد از نوع «عصا قورت‌دادگى» به رفتار آدم‌هايى مى‌ماند که سر از دنياى شهرنشينى مدرن در آورده‌اند و ناگزير از پذيرش ساختارهاى آن هستند ولى نمى‌توانند با دغدغه‌هاى سنتى‌شان کنار بيايند. مردى که بايد بپذيرد همسرش بايد برود سرکار و شايد با مردهاى به قول خودش اجنبى سر و کار داشته باشد، دخترش بايد برود مدرسه و دانشگاه و شايد نگاهش به نگاه پسرى گره بخورد و … مرد سنتى ما اگر اين ميان دست به جنايت ناموسى نزند ناچار بايد در اين برزخ بسوزد و بسازد … ولى کار براى نسل بعدى‌اش شايد چندان سخت نباشد … <br />انسان در مسير تکامل از زندگى گله‌اى به زندگى قبيله‌اى و پس از آن به زندگى خانوادگى روى آورده. يکى از کارکردهاى جامعه ‌شناختى دين‌هاى متأخر سامان‌ دادن به زندگى خانواده محور در گذار از زندگى قبيله‌اى بوده است، همان‌گونه که اسطوره‌ها و دين‌هاى قديمى بر پايه زندگى قبيله‌اى شکل‌ گرفته بودند. مدرنيته هم نياز داشت که زندگى خانوادگى را دگرگون کند و امروزه اينترنت و جامعه‌هاى مجازى، چيزى بيشتر از قبيله و خانواده را هدف گرفته‌اند: حريم خصوصى و حتا شخصيت ما را!<br />ما الآن در اين دوره گذار به سر مى‌بريم. مى‌توانيم از جى‌ميل استفاده نکنيم - مثل مردانى که به زنان و دخترانشان اجازه درس‌خواندن نمى‌دادند - يا از برنامه‌هاى کاربردى فيس‌بوک استفاده نکنيم. يا در و پنجره فيس‌بوک‌مان را ببنديم - مثل چادرى که سر زنان و دخترانمان مى‌انداختيم که مباد نگاه نامحرم ببيندشان - ولى به طور جدى شک دارم که در درازمدت تاب مقاومت در برابر اين سبک جديد زندگى را داشته باشيم …&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3307176644884763334?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-15052468380118486552011-01-09T18:53:00.002+03:302011-01-09T18:53:58.047+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">هر وقت کار مهمى در پيش دارم، نمى‌نويسم تا به آن کار مهم برسم. چون نمى‌نويسم، افسرده و بيمار مى‌شوم و دست کم به خوبى از عهده آن کار مهم بر نمى‌آيم. چيز‌هاى زيادى هستند براى نوشتن توى سرم که توى سر هم مى‌زنند که بزنند توى صف، اين‌قدر که از دست‌شان عصبانى مى‌شوم و سرشان داد مى‌زنم که تا مرتب نشويد، در را باز نمى‌کنم … ولى توى دلم مى‌دانم که اين بهانه است؛ همه‌اش تقصير خودم است … ولى باز مى‌گويم صبر کن … مى‌ترسم از روزى که آن‌ها حوصله‌شان سر برود و آسيمه‌سر بريزن بيرون … </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1505246838011848655?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-63727401506134653582010-12-20T17:08:00.004+03:302010-12-21T08:01:48.752+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">من همیشه <a href="http://www.xilinx.com/">Xilinx</a> را به <a href="http://www.altera.com/">Altera</a> ترجیح داده‌ام، هر چند خیلی وقت‌ها به دلیل محدودیت‌های سازمانی مجبور بوده‌ام با Altera کار کنم. Xilinx را هم دوست دارم، هم به نظرم برتری‌های زیادی نسبت به Altera با وجود قدمتش دارد. تنها وقتی Altera حق انحصاری استفاده از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/ARM_architecture">ARM</a> Core را گرفت، دست Xilinx را تو حنا گذاشت که مجبور شد بره <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/PowerPC">Power PC</a> Core را بخرد. در مجموع هر دو برند در مورد این بازار اشتباه کرده بودند …</span><br /><span style="font-size: large;">به هر حال من هر جا محدودیتی نبوده همیشه Xilinx را انتخاب کرده و سفارش می‌کنم. و خاطره‌ جالبی هم از این شرکت دارم. چند سال پیش برای بازدید از نمایشگاه <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/ITU-T">ITU</a> رفته بودم ژنو. نمایشگاه قاعدتا به سولوشن‌های مخابراتی ‌پرداخته بود و من حسب وظیفه‌ام، آن‌جا کمابیش دنبال محصول‌های <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/NGN">NGN</a> می‌گشتم ولی به هر حال به عنوان یک سخت‌افزاری و به خصوص FPGA کار، محدود غرفه‌هایی که چند تا بورد هم در ویترینشان گذاشته بودند، توجهم را جلب می‌کردند. شاید کلا یکی دو تا بیشتر هم نبودند. آن میان ناگهان نگاهم به یک غرفه خیلی کوچک در میان غرفه‌های بزرگ و پر زرق و برق افتاد که یک پیرمرد و پیرزن ساده و بی‌آلایش توی آن نشسته بودند؛ بر خلاف دیگر غرفه‌‌ها که دست کم یکی دو تا دختر خانم خوشگل و آرایش‌کرده با می‌نی‌ژوپ داشتند …</span><br /><span style="font-size: large;">چون بازدیدکننده‌ها هم همه مخابراتی بودند کسی به این غرفه کوچولو موچولو با اون پیرمرد و پیرزن توجهی نمی‌کرد. خوب چی فکر می‌كنید. Xilinx فکر کرده بود که شاید در بین مخابراتی‌ها هم چند نفری پیدا بشوند که طراح سخت‌افزار باشند … اشتباه هم نکرده بودند، دست کم توجه من‌را بین اون همه غرفه بزرگ جلب کرده بودند. تا طرفشان رفتم، به احترام بلند شدند و شروع کردند به پرسیدن که آیا می‌دانم <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/FPGA_prototype">FPGA</a> چی است. گفتم آره ده ساله که دارم از این راه نون می‌خورم. خواستند آخرین محصول‌شان را معرفی کنند که گفتم همین الآن از فلان آی‌سی‌تون روی بوردم گذاشته‌ام. خوش‌حالی اون دو نفر را می‌شد حس کرد. انگار بعد از چند روز اولین نفری بود که به غرفه‌شان سر زده بودم و تازه می‌شناختم‌شون …</span><br /><span style="font-size: large;">امروز ولی دلم به حال Xilinx سوخت و اولین چیزی که به ذهنم آمد، قیافه آن زن مسن غرفه نمایشگاه ژنو بود که کلی هم اشانتیون بهم داد …&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span>&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-6372740150613465358?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-50137056399175542022010-11-18T16:22:00.006+03:302010-11-18T16:39:45.932+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUhCdLp7EI/AAAAAAAAAKw/hw6Xm_3EbOg/s1600/sacrifice.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUhCdLp7EI/AAAAAAAAAKw/hw6Xm_3EbOg/s1600/sacrifice.gif" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">… آیین قربان کردن حیوان برای معبودات و خدایان، از مراسم توتم کشی توتم پرستان قدیم سرچشمه گرفته است، و درعین حال توتم‌پرستان علاوه بر کشتن توتم، از حیوانات دیگر نیز در مراسم دینی قربانی می‌‌کنند. بزرگترین مناسک ایجابی توتم‌پرستان، کشتن توتم و خوردن از گوشت و خون توتم است …</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUg3T_vjeI/AAAAAAAAAKs/IU6FhOMiZXw/s1600/animal+sacrifice.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="140" src="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUg3T_vjeI/AAAAAAAAAKs/IU6FhOMiZXw/s320/animal+sacrifice.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">... قبایل توتم پرست در استرالیای مرکزی در آغاز فصل بهار جشن توتم کشی را به راه می‌اندازند. این جشن بزرگ رابه نام «<a href="http://www.sacred-texts.com/aus/ntca/ntca08.htm">این‌تی‌شیوما</a>» می‌خوانند. در آن جشن همه اعضای قبیله حاضر شده و خود را کاملا به شکل توتم خود در می‌آورند و در رقص‌ها و اظهار احساسات خود، حرکات و سکنات و اطوار و صدای او را تقلید و حکایت می‌کنند، و سپس توتم بیچاره را می‌کشند و در میان خود، گوشت و خون آن را تقسیم کرده و با ولع تمام می‌خورند.</span><br /><br />در همین رابطه: <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/11/blog-post_17.html">قربان کردن انسان</a><br /><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div>بنیان‌های اجتماعی ادیان ابتدایی- دکتر یوسف فضایی - انتشارات پویان - صفحه ۲۷۳</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5013705639917554202?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-84873040881113799642010-11-17T12:07:00.003+03:302010-11-18T16:29:33.963+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUjIZ2uqUI/AAAAAAAAAK8/bS6tNo8jC5w/s1600/page42_blog_entry111_summary_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOUjIZ2uqUI/AAAAAAAAAK8/bS6tNo8jC5w/s1600/page42_blog_entry111_summary_1.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;">در روایات و اساطیر یونانی می‌بینیم که: <a href="http://www.pantheon.org/articles/a/agamemnon.html">آگاممنون</a>، یکی از قهرمانان ملی یونانیان، در <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Trojan_War">جنگ معروف «تروآ»</a> برای مصالح ملی و دینی، از طرف خدایان مأمور می‌شود که دخترش </span><span style="font-size: large;">«</span><span style="font-size: large;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/i/iphigenia.html">ای‌فی‌جنی</a>» را در موقع حرکت به جنگ تروآ، برای جلب کمک و مساعدت خدایان قربان کند؛ ولی آگاممنون در آغاز، این خواهش خدایان را قبول نمی‌کند، اما سپس راضی می‌شود و دخترش «ای‌فی‌جنی» را فریب داده به او می‌گوید: باید او را برای برقراری جشن نامزدی او با «<a href="http://www.pantheon.org/articles/a/achilles.html">آشیل</a>» به بندر «<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Avlida">اولیس</a>» ببرد؛ ولی در حقیقت او دخترش را برای قربانی به آن بندر می‌برد، تا به کاهن سپارد. اما پیش از آن‌که کاهن آن دختر را قربان کند، مادرش «<a href="http://www.pantheon.org/articles/c/clytemnestra.html">کلی‌تمنس‌‌ترا</a>» آگاه می‌شود و آهویی ماده به معبد نزد کاهن می‌فرستد، کاهن آن آهو را به جای دختر آگاممنون قربان می‌کند.&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOOTzrvgpsI/AAAAAAAAAKc/ebfd4xUq57E/s1600/The-Sacrifice-of-Iphigenia-1632-33.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOOTzrvgpsI/AAAAAAAAAKc/ebfd4xUq57E/s320/The-Sacrifice-of-Iphigenia-1632-33.jpg" width="227" /></a></div><br /><span style="font-size: small;">آلبر ماله وژوال ایزاک - ج ۱، ص ۱۸۵ به نقل از «بنیان‌های اجتماعی ادیان ابتدایی» اثر دکتر یوسف فضایی، انتشارات پویان، صص ۱۳۲ - ۱۳۳&nbsp;</span><br /><br />در همین رابطه: <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2009/11/blog-post_29.html">کوتاه نوشته‌ای از سال قبل</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-8487304088111379964?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-129036934965459842010-11-01T12:52:00.011+03:302010-11-02T08:03:46.729+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">فامیلی من یک پسوند دارد که جز در فرم‌های رسمی ازش استفاده نمی‌کنم: امیرانی، که در واقع نشان‌دهنده اصل و نسبم است. پدر و مادرم متولد روستای <a href="http://1341zaer.persianblog.ir/">امیران</a> جایی در حاشیه کویر بین <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">اردستان</a> و <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87">زواره</a> هستند. بعد از مدت‌ها تصمیم گرفتم توریست‌‌وار سری به این منطقه بزنم؛ البته با برنامه‌ای بسیار فشرده، متناسب با کار و کم‌بود همیشگی وقت!<br />پنجشبه بعد از ظهر از تهران خارج شدیم و شب را <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">اردستان</a> مهمان خاله‌ام بودیم. صبح تا ظهر جمعه را وقت داشتم تا گشتی آن اطراف بزنم. با پسر خاله رفتیم <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">مسجد جامع</a>. هوا خنک بود و شهر خلوت. هنوز هم خبری از مراسم نماز جمعه نبود:</span><br /><span style="font-size: large;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TMxBVFPduDI/AAAAAAAAAI8/YM8Eqn4GvSY/s1600/DSC03647.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TMxBVFPduDI/AAAAAAAAAI8/YM8Eqn4GvSY/s320/DSC03647.JPG" width="320" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2VTCfDNjI/AAAAAAAAAJY/YLDEgYqCM4g/s1600/DSC03677.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2VTCfDNjI/AAAAAAAAAJY/YLDEgYqCM4g/s320/DSC03677.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2T_gZtq-I/AAAAAAAAAJQ/EarpGSy7FiU/s1600/DSC03677.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp;<span style="font-size: large;">نکته جالب برای من این‌که هرچه گشتم شناسنامه این اثر باستانی را ندیدم. از حافظه‌ام می‌دانستم که اثری است مربوط به دوره سلجوقی و لوکیشن بعضی از قسمت‌های <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D8%B1%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86_%28%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C%29">سریال سربداران</a>. البته توی فیلم این کولرها و لامپ‌های آویزون نبود!&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1-Jc9GwAI/AAAAAAAAAJE/P25emCqAlag/s1600/DSC03661.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1-Jc9GwAI/AAAAAAAAAJE/P25emCqAlag/s320/DSC03661.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span id="goog_994940614"></span><span id="goog_994940615"></span> </span></div><span style="font-size: large;"> کنار مسجد هم <a href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D8%A8_%D8%A7%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%B1_%D8%AD%D8%A7%D8%AC_%D8%AD%D8%B3%D9%86&amp;action=edit&amp;redlink=1">این آب‌انبار</a> بود با معماری آب‌انبارهای یزد:<br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1-mAEu_LI/AAAAAAAAAJI/vsZFvpah0kg/s1600/DSC03649.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1-mAEu_LI/AAAAAAAAAJI/vsZFvpah0kg/s320/DSC03649.JPG" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">و البته یک گربه علاقه‌مند به آثار باستانی هم دیدیم:</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1_GsfmSeI/AAAAAAAAAJM/andlRW5dOcA/s1600/DSC03657.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM1_GsfmSeI/AAAAAAAAAJM/andlRW5dOcA/s320/DSC03657.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><span style="font-size: large;"> <a href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%86%D9%87&amp;action=edit&amp;redlink=1">قنات ارونه</a> همان نزدیک بود. مثل خیلی معماری‌های دیگر به خصوص مرتبط با آب و آب‌یاری در استان اصفهان این‌‌را هم به شیخ بهایی نسبت می‌دادند. ین عکس را هم از این نما از مسجد گرفتم:</span><span style="font-size: large;"> </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2WFaImOKI/AAAAAAAAAJc/uoJm9OXgxbM/s1600/DSC03682.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2WFaImOKI/AAAAAAAAAJc/uoJm9OXgxbM/s320/DSC03682.JPG" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">بعد از این بازدید کوتاه راهی امیران شدم. سری به مادر بزرگ و پدربزرگم زدم با وجود این‌‌که پدربزرگ ۸۶ ساله‌ام به خاطر آلزایمر بسیار پیش‌رفته‌اش من را نمی‌شناسد. خانه‌شان در بافت قدیم ده است، جایی که در واقع روستایی است که خاطره‌های محو کودکی‌مان را تشکیل می‌دهد، زمانی که بیشتر، عیدها برای دیدنشان می‌رفتیم. حالا ولی بافت جدیدی کنار آن روستای قدیمی شکل گرفته که خودشان بهش می‌گویند شهرک. از این هردو گذشتم و رفتم به اصطلاح زیر خط. منظور از خط راه‌آهن تهران - بندر عباس است که از نزدیکی روستا می‌گذرد. شروع ساختش مربوط به زمان رضا شاه است ولی بچه که بودیم و به ده می‌رفتیم فقط خط بود و از آهن خبری نبود. <br />پیش از خط مزار شهدا جلوه می‌کند، چیزی که به خاطر آن معتقدم بار جنگ روی دوش روستا نشینان ما بود. این همه سنگ قبر شهید مال روستایی است که فکر کنم زمان جنگ کم‌تر از ۱۰۰ خانوار داشت.&nbsp; </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2cNIr0POI/AAAAAAAAAJg/ZTi4QTybirI/s1600/DSC03688.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2cNIr0POI/AAAAAAAAAJg/ZTi4QTybirI/s320/DSC03688.JPG" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">آن‌سو تر از خرابه‌های ده قدیم چیز زیادی باقی نمانده: </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2cvIfGT5I/AAAAAAAAAJk/W4T23MRgbuM/s1600/DSC03689.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2cvIfGT5I/AAAAAAAAAJk/W4T23MRgbuM/s320/DSC03689.JPG" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">این خرابه‌های مسجدی است که گویا تا قرن دوم هجری آتش‌کده بوده و این هم خرابه‌های قلعه:&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2ejODFncI/AAAAAAAAAJo/mIcCAsqp6sE/s1600/DSC03690.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2ejODFncI/AAAAAAAAAJo/mIcCAsqp6sE/s320/DSC03690.JPG" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">بچه که بودم دوربین نداشتم و&nbsp; گرنه به نظرم آن‌ موقع‌ها قلعه خیلی بزرگ‌تر و سالم‌تر بود و دیوارهای بیشتری از خانه‌ها و مسجد هنوز برپا بود.</span><br /><br /><span style="font-size: large;"> دیگه ظهر شده بود و هوا خیلی گرم و حوصله همراهان بیشتر از آنی سر رفته بود که بهم فرصت بدهند عکس خوبی از راه‌آهن و ایستگاهی که هیچ‌‌گاه راه نیفتاد بگیرم. تنها اجازه گرفتم که چند دقیقه تا زواره برویم و آن‌جا هم فقط از دو میدان کوچک و بزرگ تونستم اون‌هم با عجله عکس بگیرم. <br /></span><br /><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2faEqhFrI/AAAAAAAAAJw/z5w8gEsWKy4/s1600/DSC03696.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2faEqhFrI/AAAAAAAAAJw/z5w8gEsWKy4/s320/DSC03696.JPG" width="320" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><span style="font-size: large;">بازار شه‌بانو (اول میدان کوچک) </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM6IacaomQI/AAAAAAAAAKA/pmU1Yjjcc8c/s1600/DSC03695.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM6IacaomQI/AAAAAAAAAKA/pmU1Yjjcc8c/s320/DSC03695.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><span style="font-size: large;">البته مسجد جامع در میدان کوچک صدای خطبه‌ نماز جمعه می‌آمد:</span> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2f2MiAXTI/AAAAAAAAAJ0/xnyYqrC-27g/s1600/DSC03697.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2f2MiAXTI/AAAAAAAAAJ0/xnyYqrC-27g/s320/DSC03697.JPG" width="320" /></a></div></div><span style="font-size: large;"> و همان موقع که این عکس را می‌گرفتم صدای قد قامت هم بلند شد:<br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2gSLuv7RI/AAAAAAAAAJ4/lIsYj8S_3m0/s1600/DSC03699.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2gSLuv7RI/AAAAAAAAAJ4/lIsYj8S_3m0/s320/DSC03699.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"></div><span style="font-size: large;">در </span><span style="font-size: large;">میدان بزرگ&nbsp; هم گفتند که محرم و صفر تعزیه خوانی و عزاداری می‌کنند: <br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2gnKS4N8I/AAAAAAAAAJ8/ihUV3MGk-H0/s1600/DSC03701.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM2gnKS4N8I/AAAAAAAAAJ8/ihUV3MGk-H0/s320/DSC03701.JPG" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">ر</span><span style="font-size: large;">استی حتما می‌دانید که بیشتر مردم <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87">زواره</a> سید هستند و داستان معروف فامیل <a href="http://www.mibosearch.com/Dictionary.aspx?wId=132281&amp;DicName=dehkhoda&amp;word=%D8%AE%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87">خرجسته</a> را هم لابد شنیده‌اید!</span><br /><br /><span style="font-size: large;">بقیه عکس‌ها را در <a href="http://www.facebook.com/mehdizaeri">فیس‌بوک</a> می‌گذارم.</span><br /><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-12903693496545984?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-916639134663025162010-10-27T11:57:00.001+03:302010-10-27T12:02:21.436+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">چهل سال گذشت، از آن روز‌هایی که پسری در محله <a href="http://www.p30data.com/forum/showthread.php?p=435752">بیسیم نجف‌آباد</a> به دنیا آمد. یک ماهی مانده به یک سالگی‌اش خانواده‌اش به اصفهان رفتند و یک سال پیش از آن‌که به مدرسه برود، اینبار به نجف‌آباد اصفهان رفتند، جایی که تا دیپلمش را گرفت آن‌جا بود. بعد از آن کوچه‌های خاطره‌بار کودکی و نوجوانی‌اش از انقلاب و جنگ، تظاهرات و خانه‌های سوخته و زخمی‌ها و کشته‌ها و دوستان و هم‌کلاسی‌های شهید جنگ‌اش را پشت سر گذاشت تا به دانشگاه صنعتی شریف بیاید و …<br />خوش‌حالم که این سال‌ها گرامی‌داشت روز جهانی کوروش هم‌‌روز تولدم است. جمعه ۷ آبان ۸۹ چهلمین تولد من است که بیش از هر تولدی به آن فکر می‌کنم. اصلا فکرش را نمی‌کردم، یا بهتر بگویم تصورم از چهل‌سالگی این نبود که هستم …<br />فردا می‌خواهم سری به روستای پدری‌ام <a href="http://1341zaer.persianblog.ir/">امیران</a> بزنم. در آن روستای حاشیه کویر دست‌رسی آسانی به اینترنت نخواهم داشت، از هم‌این‌رو دو روز زودتر احساسم را از این‌ تولد نوشتم. امروز صبح با خودم فکر می‌کردم خوب است بعد از مرگم به جای سال‌مرگ، تا وقتی که کسی به یادم هست، همین هفت آبان و در روز جهانی کوروش، ادامه تولدهایم را جشن بگیرد. مثلا بعد از ۱۲۵ سال که مردم، هفت آبان بعدی‌اش، صد و بیست و ششمین سال‌گرد تولدم را گرامی بدارند، به جای سال‌مرگ‌ام …&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-91663913466302516?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-59754195137683261802010-10-13T19:26:00.006+03:302010-11-17T20:41:45.552+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">خيلى‌ها وقتى مى‌گويم که از سال ۷۳ تو ايران با FPGA کار مى‌کرده‌ام با تعجب مى‌پرسند که مگر آن‌موقع‌ها اصلا FPGA ساخته شده بود که تو ايران باهاش کار بکنى. حق هم دارند چون تازه چند سال بعد تو آزمايشگاه‌هاى بعضى دانشگاه‌ها مثل شريف و تهران سر و کله FPGA پيدا شد. به همين دليل هم من بين مهندس‌هاى سخت‌افزار هم‌دوره خودم شايد تنها کسى باشم که موقع طراحى خيلى behavioral فکر مى‌كنم …&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOQKZquxp9I/AAAAAAAAAKk/1pLU1_ah2z4/s1600/265288-6720137_fig5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="126" src="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOQKZquxp9I/AAAAAAAAAKk/1pLU1_ah2z4/s320/265288-6720137_fig5.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;">اولين FPGA که من با آن کار مى‌کردم به گمانم ۱۰۰۰ گيت داشت، که آن موقع‌ خيلى خيلى زياد بود. بعدها به FPGAهايى که چند ده يا چند صد هزار لاجيک‌سل داشتند مى‌گفتيم sea of gate، به خصوص که کم‌کم core‌هاى پردازنده به صورت سخت يا نرم روى FPGA آمده‌اند و اين امکان فراهم شد که شما سخت‌افزار و نرم‌افزارتان را به صورت لخت‌افزار پياده‌سازى کنيد.</span><br /><span style="font-size: large;"> از طرفى در دنياى پردازنده‌ها هم به دليل محدوديت‌هاى تکنيکى، که جاى طرحشان اين‌جا نيست، در کنار افزايش کارآيى هسته‌هاى پردازنده، به اضافه کردن تعداد هسته‌ها در سطح يک پردازنده پرداختند و امروزه ديدن پردازنده‌هاى چند core خيلى عادى است. اين روند تا ۲۰۲۵ به افزايش هزار core در هر پردازنده خواهد انجاميد. تصورش را بکنيد، آن‌ موقع طراحى که با آن پردازنده کار خواهد کرد حس و حال ۱۵ سال پيش من را خواهد داشت. افزايش تعداد اين هسته‌ها باز‌هم امکان‌پذير است تا جايى که به sea of core تبديل شود!<br />سيستم عاملى که حتا براى يک پردازنده هزار core لازم است، خيلى متفاوت از سيستم‌عامل‌هاى امروزى است. حتا ارتباط اين تعداد core ديگه از طريق buss امکان پذير نيست و با مفهوم Network On Chip رو به رو خواهيم بود. در سطح اين تراشه‌ها به Router‌هايى احتياج هست که اطلاعات را بين هسته‌ها مسيريابى کنند. با تجربه اينترنت، احتمالا handle کردن اين موضوع سخت نباشد.<br />خوب حالا ما يک درياى از هسته‌ها با مسيرياب‌هاى هوشمند داريم، چى فکر مى‌کنيد؟&nbsp;</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOQMphqifGI/AAAAAAAAAKo/SDGcL40Z6mg/s1600/mesh.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TOQMphqifGI/AAAAAAAAAKo/SDGcL40Z6mg/s1600/mesh.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;">من به يک شبکه عصبى قوى در سطح تراشه فکر مى‌کنم که از هوشمندى بسيار بالايى برخوردار خواهد بود. فکر کنيد يک اقيانوس از لاجيک‌سل که با يک تخمک اوليه (هسته ساده پردازنده) مى‌تواند شروع به رشد کند. اولين برنامه‌هاى نرم‌افزارى مى‌توانند، بر حسب نياز‌هايى که دريافت مى‌کنند، هسته‌هاى ديگرى را تشکيل داده، سيستم بعدى را که شامل هسته‌ها، برنامه و لاجيک مورد نظر است، طراحى، کامپايل و بارگذارى کنند و سامانه همين‌طور پيشرفته‌تر و پيچده‌تر شود، تا جايى که ديگه يک شبکه کاملا هوشمند تشکيل شود که خودش را بتواند با هر نيازى تطابق دهد. اين ساده‌ترين و مورد توافق‌ترين مفهوم هوش است.<br />فکر کنيد که توليد اين‌ تراشه‌ها در سطح ميلياردى و با ارتباطى که اين تراشه‌ها با يک‌ديگر مى‌توانند داشته باشند چه پتانسيل قويى نه تنها براى هوش که حتا براى آگاهى در سطح تراشه خواهد بود!!&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: large;">پ.ن. مطلب بالا را نوشته بودم که <a href="http://www.altera.com/corporate/news_room/releases/2010/products/nr-edward.html?f=hp&amp;k=wn1">اين خبر</a> را ديدم. از تعبير ecosystem خيلى خوشم آمد.<br />&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5975419513768326180?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-4574980765027614162010-09-25T15:18:00.001+03:302010-09-25T15:18:35.956+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">فهمیدن بعضی واقعیت‌ها اگرچه با بررسی‌های کارشناسانه و پیچیده امکان‌پذیر است، اما بدون این همه هم می‌توان درکشان کرد، مثل درک ننه‌جون کروبی از تورم. ولی این‌چیزی که من می‌خوام بگم یه کم متفاوته: از جنس پیش‌گویی است یا بهتر بگم پیش‌بینی. درسته که در این مورد دیگه داشتن تحصیل عالی لازم است ولی یه جور شامه هم هست که می‌تونه بعضی‌ها رو در این زمینه کمک کنه. بگذارید یه مثال بزنم: تشخیص فاصله با کمک امواج سونار به تکنیک‌های محاسبه‌ای پیچیده‌ای احتیاج داره که دانستنش از پس فیزیک‌دان‌ها و مهندسان بر می‌آید و بس و پیاده‌سازی‌اش به کامپیوترهای پیش‌رفته احتیاج داره؛ ولی خفاش بدون همه اون محاسبه‌ها و بدون هیچ دردسری می‌تونه راهش رو با کمک امواج سونار پیدا کنه. شاید اگه خفاش‌ها هم در علم پیش‌رفت می‌کردند از این‌که گونه‌هایی هستند که دور و برشان را با امواج الکترومغناطیس و بدون نیاز به کامپیوترهای پیش‌رفته شناسایی می‌کنند، تعجب می‌کردند …<br />خوب این مقدمه خیلی هم به چیزی که می‌‌خواهم بنویسم ربطی نداشت، جز این‌که بگم کافیه تو ایران زندگی کرده‌باشی تا از چیز‌های خیلی ساده و پیش پا افتاده‌ای که شاید در محاسبه هیچ اقتصاددانی جایی نداشته باشد، بتونی بوی تورم رو از دور و از پیش احساس کنی. مثلا خود من روز‌های قبل از انتخابات پارسال بوی باروت و دود سطل‌های زباله در حال سوختن را در خیابان‌های تهران احساس می‌کردم و یا یکی دو سال قبل که قیمت نفت سر به فلک گذاشته بود، منتظر یک واقعه بزرگ اجتماعی در کشور بودم، واقعه‌ای که چیستی‌ و چگونگی‌اش واقعا از اون موقع قابل پیش‌بنی نبود، فقط با ترس و دلهره منتظرش بودیم، آنچه سال پیش در خیابان‌های تهران شاهدش بودیم.<br />حالا هم چند روزی است که نه به واسطه پیش‌بینی پی‌آمد حذف </span><span style="font-size: large;">یا</span><span style="font-size: large;">رانه‌ها، یا تحریم‌ها (که با محاسبه تورم سنگینی را پیش‌بینی می‌كنند) که از اسکناس‌ها نوی دستگاه‌های خودپرداز بانک‌ها، اون‌هم این موقع سال؛ بوی گرانی را از همین حالا استشمام می‌كنم … </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-457498076502761416?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-29251574036581870672010-09-14T19:18:00.000+04:302010-09-14T19:18:26.450+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">روز‌هاى آخرى که کارهاى تسويه حساب رو دنبال مى‌کردم، از کنار ديوارها که مى‌گذشتم با خودم فکر مى‌کردم که حتما دلم براى اين آجرهاى قرمز تنگ خواهد شد و شد …<br />بيشتر از ۱۵ سال پيش بود. بعد از آن خيلى‌جاها رفتم، کار کردم، زندگى کردم ولى هيچ‌جا چنين حس نوستالژيکى برايم به جا نگذاشت. بعد از آن‌هم گاهى آن‌جا رفته‌ام، يا از کوچه‌هاى اطرافش گذشته‌‌ام. يا حتا آن‌روز فراموش نشدنى از روبه‌روى‌اش گذشتم. بى اغراق هربار مو به تنم سيخ مى‌شود، وقتى از کنار جوانى‌ام رد مى‌شوم و حالا که ياد آن روز هم مى‌افتم، بيشتر …<br />پيشترها از اين حس مى‌ترسيدم و سعى مى‌کردم زودتر از آن‌جا فرار کنم، مثل آدم بى‌تجربه‌اى که براى بار اول مست مى‌كند بى‌حس مى‌شود و از سرمستى مى‌ترسد. اما کم‌کم عادت کردم … <br />امروز باز گذرم آن‌طرف‌ها افتاد. بر خلاف سابق دوست نداشتم اين حسرت جوانى را زود وانهم. آهسته قدم مى‌زدم با اين‌که ديرم شده بود. تک تک آجرها را با نگاهم مى‌خوردم، خيلى هيزتر از نگاه هوس‌آلود پسرى به سينه‌ها و باسن دخترهاى جوان. بوى چمن را مى‌بلعيدم، با تمام وجود. دلم نمى‌خواست کارم زود تمام شود. بهانه‌اى ديگر پيدا کردم؛ جايى چند دقيقه‌اى بيشتر سرم را بند کردم. مى‌خواستم بروم که کسى از پشت صدايم زد …<br />فکرش را بکن. بعد از ۱۵ سال، آشنايى صدايت مى‌کند. بر مى‌گردى و دوستى را مى‌بينى. دوستى که دورادور مى‌دانى نه مثل تو مهندس که نويسنده‌ شده است، هر چند خودش اصرار دارد که مترجم است. سراغ وبلاگم را مى‌گيرد و سراغ آخرين کارش رامى‌گيرم. ترجمه‌اى است از کتابى که پيش از اين ترجمه ديگرى از آن‌را خوانده‌ام. دست کم از اين‌که زمينه کارى‌اش با علاقه‌ام جور است خوش‌حال مى‌شوم و ازش مى‌خواهم مشخصات کتاب و ناشرش را بهم بدهد و …<br />سينه‌ام را از آخرين دم‌هاى اين هواى پر خاطره پر مى‌كنم و آخرين ديد را از سينه‌ ديوار آجرى مى‌دزدم و مى‌آيم تا کى دوباره به آن حال و هوا برگردم. شايد زمانى نه چندان دور و مکانى دور…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-2925157403658187067?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-59822082385520847692010-08-29T16:34:00.011+04:302010-09-20T18:23:24.837+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/World_population">جمعیت زمین</a> برای سال ۲۰۱۱ حدود ۷ میلیارد و برای سال ۲۰۲۰ حدود ۸ میلیارد تخمین‌ زده می‌شود؛ در حالی‌که <a href="http://www.ericsson.com/news/100603_wibergh_50b_20100603141431">اریکسون پیش‌بینی کرده</a> که تا سال ۲۰۲۰ تعداد وسیله‌هایی که روی شبکه جهانی به هم متصل خواهند بود به ۵۰ میلیارد خواهد رسید. این وسیله‌ها شامل کامپیوترهای شخصی، گوشی‌های موبایل و کنترل کننده‌های صنعتی و خانگی و … خواهند بود. بعضی‌ها شاید ۲۰۲۵ را برای این تعداد اتصال روی شبکه جهانی واقع‌بینانه‌تر بدانند. به هر حال دور از انتظار نیست که تا سال ۲۰۳۰ تعداد node‌های شبکه جهانی به ۱۰۰ میلیارد برسد، چیزی در <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Human_brain">حد تعداد نورون‌های مغز انسان</a>!<br />من با پذیرش انگ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Reductionism">reductionism</a> - هم‌چون پیش‌ از این - انتظار دارم که اگر هر node این شبکه دست کم به ۱۰ هزار node دیگر وصل باشد، احتمالا به هوشی معادل هوش بشر دست پیدا خواهد کرد. قوی‌تر و یا درست‌تر، بسیار قوی‌تر بودن node‌های شبکه جهانی این شانس را از دید من فراهم می‌کند که با تعداد کم‌تری ارتباط مستقیم هم به این هوش دست‌رسی پیدا کنیم. قبول دارم که هوش را منحصر به node‌های پردازنده و ارتباط بین آن‌ها نکنم و به سنسورها و عمل‌گرها هم فکر کنم که البته آن‌ها هم در شبکه جهانی وجود دارند. به عنوان یک مهندس با این سطح از reductionism هیچ مشکلی ندارم و مطمئن هستم چنین شبکه‌ای از هوش‌مندی معادل هوش بشر برخوردار خواهد بود. نکته مهم بعد از این مرحله است. آیا این موجود هوش‌مند زبان ما را یاد خواهد گرفت؟ چرا که نه؟!<br />آیا نمی‌توان پیش‌بینی کرد که اگر شبکه هوش‌مند جهانی متولد شده در سال ۲۰۳۰ بعد از چند سال - مثل یک کودک - زبان ما را یاد گرفت (من به عنوان یک فارسی زبان هیچ مخالفتی با این ندارم که بگذاریم زبان انگلیسی زبان اولش باشد) کم کم به آگاهی و حتا خود آگاهی برسد؟! گوگل آیا نقش ذهن نخستیان را برای این موجود نو ظهور ندارد؟!&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://knol.google.com/k/the-global-brain-the-semantic-web-the-singularity-and-360-2020-consciousness-to#"><img border="0" ilo-full-src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TJdmG6xD_mI/AAAAAAAAAIY/efi_LVr9Qt8/s320/the-global-brain-google-knol-twain-26nov2008.jpg" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TJdmG6xD_mI/AAAAAAAAAIY/efi_LVr9Qt8/s320/the-global-brain-google-knol-twain-26nov2008.jpg" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">پ.ن. تردید دارم که آیا لازم است این ۵۰ تا ۱۰۰ میلیارد وسیله همه آی‌پی ولید داشته باشند، یا نه. حتا اگر چنین باشد خوش‌بختانه <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/IPv6">IPv6</a> با فضای آدرس دهی ۳۴۰ تریلیاردی ظرفیت لازم را برای این منظور دارد. واضح است که IPv4 با تنها ۴.۳ میلیارد آدرس برای آن شبکه کارآ نیست.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5982208238552084769?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-49000778670786695132010-08-26T19:32:00.001+04:302010-09-19T16:23:10.238+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">نمی‌دونم <a href="http://news.softpedia.com/news/Chinese-Woman-Found-to-be-Half-Brained-71602.shtml">داستان این زن چینی</a> یادتون هست یا نه. شنیدن این‌که کسی یک یا سه کلیه داره یا قلبش سمت راست سینه‌اش هست شاید برای بعضی‌ پذیرفتنی باشه ولی این‌که کسی با نصف مغز زندگی سالمی داشته باشه شاید عجیب به نظر برسه، ولی این‌طور نیست. آشنایی ابتدایی با مغز و اعصاب برای این کافیه که خیلی از شنیدن این خبر تعجب نکرده باشید. در واقع دو نیم‌کره مغز تا حدود زیادی پشتوانه هم هستند. ما مهندس‌ها هم قسمت‌های مهم و حیاتی سامانه‌ها را به صورت redundant می‌سازیم. مثلا کارت‌های کنترلی یک مرکز تلفن همه دوتا دوتا هستند ولی مثلا کارت مشترکان نه …</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/THaBnsjhm3I/AAAAAAAAAII/a4FwBwlApmM/s1600/Chinese-Woman-Found-to-be-Half-Brained-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" ilo-full-src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/THaBnsjhm3I/AAAAAAAAAII/a4FwBwlApmM/s320/Chinese-Woman-Found-to-be-Half-Brained-2.jpg" src="http://4.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/THaBnsjhm3I/AAAAAAAAAII/a4FwBwlApmM/s320/Chinese-Woman-Found-to-be-Half-Brained-2.jpg" width="320" /></a></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><span style="font-size: large;">درست است که در انسان دست کم در مورد بخش‌هایی از مغز که مربوط به گفتار و شنوایی است این redundancy&nbsp; به طور کامل رعایت نشده و دونیمه چپ و راست به کارهای جداگانه گماشته شده‌اند ولی در همین مورد هم اگر آسیبی به خصوص در سن پایین به یک طرف وارد بشه، طرف دیگر وظایف آن‌را به عهده می‌گیره و به تعبیر مهندسی نیمه دوم train&nbsp; می‌شه. بنابر این دو نیم‌کره را می‌توان مثل دو دو دستگاه کاملا مشابه فرض کرد که backup هم هستند. اگر یکی از دو طرف آسیب بیبینه مادام که طرف دیگه سالم بمونه شخص می‌تونه به زندگی عادی خود ادامه بده (آسیب قسمت‌های مربوط به گفتار را به سنین پایین محدود کنید) با پیشرفت پزشکی و مهندسی می‌توان انتظار داشت که زمان</span><span style="font-size: large;">ی</span><span style="font-size: large;"> فرا برسد که آن نیمه آسیب‌ دیده هم سر فرصت بهبود پیدا کند. در حالت extreme فرض کنید، یک نیم‌کره به هر دلیل - ولو مثل زن چینی به طور مادرزاد - به طور کامل حذف بشود و با یک نیم‌کره مصنوعی - شاید سیلیکونی و یا کوانتمی - جای‌گزین بشود ( مطمئن هستم که استبعادی در این مورد نخواهید داشت، به هر حال زمانی ایده قلب مصنوعی به همین اندازه خیال‌پردازانه بوده)<br />این نیم‌کره با رشته‌هایی به نیم‌کره سالم باقی‌مانده متصل می‌شود و فرصت کافی برای learning دارد. از بد حادثه بیمار با آن نیم‌کره طبیعی‌اش را هم از دست می‌دهد، منتها بعد از این‌که نیم‌کرده مصنوعی به طور کامل train&nbsp; شده. جراحان و مهندسان ما باز دست به کار می‌شوند و یک نیم‌کره مصنوعی دیگر را جای‌گزین نیمکره طبیعی اکنون معیوب می‌کنند و باز به دستگاه فرصت می‌دهند که learn کند. نتیجه آیا <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mind_uploading">یک من مصنوعی</a> نیست؟</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4900077867078669513?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-82580816981423823472010-08-22T08:23:00.001+04:302010-08-22T08:23:51.043+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span style="font-size: small;"><b></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">همکار گرامی</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">جناب آقای دکتر روستا آزاد</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b><br /></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">این نامه را به عنوان عضوی از خانواده بزرگ</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">دانشگاه صنعتی شریف می نویسم. دانشگاهی</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">که از روز نخست تاسیس اثرش در کشور آشکار</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">بوده است و سنتهای عمیقی را پایه</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">گذاری کرده که بسیاری از آنها مورد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">بذیرش سایر دانشگاههای کشور قرار گرفته اند. این سنتهای</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">عمیق و ریشه دار که با</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">همت اساتید این دانشگاه شکل گرفته اند عامل اساسی در</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">موفقیت ویژه ای است که</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">دانشگاه ما بدان نایل آمده است. آنها ستونهای اصلی</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">موفقیتهای علمی و اجتماعی</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">خانواده ما هستند. فرو ریختن آنها به معنای از هم</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">پاشاندن چهل سال کار و زحمت</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">کسانی است که با دل بستن به ارتقاء علمی فنی و</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">اجتماعی کشور آجر به آجر بنای</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">عظیم دانشگاه صنعتی شریف را بر پا کرده اند</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b>. .<br /></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">ازاینرو از شما به عنوان عضوی</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">از این خانواده انتظار می رود با احترام به این</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">سنتها ریشه های آن را محکمتر</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">سازید. به ویژه از شما انتظار می رود باز هم به</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">عنوان عضوی از این خانواده بزرگ</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">سنت انتخاب ریاست دانشگاه را محترم شمارید و</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">تنها پس از اخذ رای همکاران</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">دانشگاهی خود آنهم در صورت مثبت بودن نظرشان) که</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">من به حصول آن اطمینان دارم</span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;">(&nbsp; </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">به قبول ریاست یا سرپرستی دانشگاه اقدام نمایید</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span style="font-size: small;"><b>.</b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">&nbsp;</span></b></span></span></span><br /><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">مطمینا پشتوانه تایید و حمایت</span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">همکاران دانشگاهی&nbsp; &nbsp; شما&nbsp; بیش از هر حکم و حمایت</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">دیگر&nbsp; اثرات سازنده در مدیریت</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">سالم و روان دانشگاه خواهد داشت</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b>.<br /></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">اینجانب و بسیاری دیگر از آن می ترسیم که</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">آغاز فروپاشی سنتهایی که نقش مثبت</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">خود را در سالیان گذشته به خوبی نشان داده اند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">آغاز در غلطیدن این دانشگاه به</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">سطح دانشگاه های متوسط کشور و منطقه باشدو آن را</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">از جایگاه والا و منحصر به فرد</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">خود به زیر آورد</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b>..<br /></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">اینجانب مطمین هستم که</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">جنابعالی به عنوان عضوی دلسوزو توانا ,&nbsp; در دانشگاه</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">صنعتی شریف که در سمت معاونت</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">پژوهشی منشاء اثرات مثبت بسیاری بوده اید هیچ</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">تمایل و علاقه ای به این اتفاق</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">ناگوار ندارید و اجازه نخواهید داد که این امر</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">به دست شما صورت گیرد</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b>.<br /></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">لذا</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">پیشنهاد میکنم مراسم تودیع آقای دکتر سهراب پور و معارفه شما تا بعد از</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">نظرخواهی</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">از جمع همکاران دانشگاهی به تعویق افتد</span><span dir="ltr"></span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><span dir="ltr"></span><span style="font-size: small;"><b>.<br /></b></span></span><span lang="AR-SA" style="color: black;"><span style="font-size: small;"><b>همکار و دوست شما</b></span></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><br /><br /><span style="font-size: small;"><b></b></span></span><span style="font-size: small;"><b><span lang="AR-SA" style="color: black;">حسام</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" lang="AR-SA" style="color: black;"><span dir="ltr"></span> </span><span lang="AR-SA" style="color: black;">الدین ارفعی</span></b></span><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><b></b></span></span></span><br /><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span style="color: black; font-family: Arial; font-size: x-small;"><span dir="ltr" lang="EN-GB" style="color: black;"><b><span style="font-size: small;"><br /></span></b></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-8258081698142382347?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-28836713818320168472010-08-17T13:18:00.004+04:302010-08-17T16:22:22.890+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"> </span><br /><span style="font-size: large;">سال‌ها پیش دوستی داشتم که دوبار پیاپی اقدام به خودکشی کرده بود. بار دوم هم البته ناموفق. بعدها که بهتر شده بود، بیشتر از ترس عذابی که بابت جراحت‌ها کشیده بود از خودکشی می‌ترسید و تا مدت‌ها آرزوی مرگ بی‌‌دردسر داشت …</span><br /><span style="font-size: large;">آن‌چه حالش را بهتر کرده بود، بیست و چند <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Electroconvulsive_therapy">شوک الکتریکی</a> بود که به‌اش داده بودند. خودم یک مورد دیگر را از نزدیک دیده بودم. بیماری بود که از فرط افسردگی تنها زندگی گیاهی داشت. بی‌اغراق بی هیچ حرکتی در طول شبانه روز. هر بار که شوک‌اش می‌دادند تا چند روز روی پا بند نبود. از صبح تا شب پای میز پینگ پونگ یا فوتبال‌دستی بود یا می‌دوید و نرمش می‌کرد … البته هرچه زمان می‌‌گذشت از شور و حرارت‌اش کم می‌شد و هفته‌ای نمی‌گذشت که باز به زندگی گیاهی‌اش بر می‌گشت.</span><br /><span style="font-size: large;">دانشمندان مکانیسم کارکرد شوک الکتریک را به درستی نمی‌دانند، ولی آن‌چه برای بحث من کافی‌است این که با شوک الکتریک می‌توانی شبکه عصبی آموزش‌دیده را به هم بریزی. ما می‌گوییم ضریب‌هایش را پاک کنی تا از اول آموزش ببیند. </span><br /><span style="font-size: large;">هوش طبیعی مبتنی بر <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Neural_network">شبکه‌های عصبی</a> است. نودهای کودن بسیار زیاد که با هم ارتباط دارند. آموختن در واقع شکل‌گیری ارتباط‌های خاص بین این نودهای کودن است. طبیعت نشان داده که این مکانیسم تا چه اندازه می‌تواند به هوش‌مندی برسد. اما دو خطر همیشه وجود دارد. یکی آن‌که به مهندسی می‌گوییم <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/03/blog-post_28.html">local minimum</a> و از آن مهم‌تر پدیده‌ای موسوم به <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ant_mill">Ant mill</a>. جهش‌ها -مثل <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mutation">جهش‌های ژنتیک</a> - راه برون‌رفت از کمینه‌های محلی هستند، اما برای نجات از یک چرخ عصاری اشتباه و نافرمانی لازم است!! </span><br /><span style="font-size: large;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ant_colony">مکانیسم بسیار ساده مورچه‌ها</a> برای مسیریابی تشکیل یک شبکه عصبی می‌دهد که میلیون‌ها سال است کارآیی خود را نشان داده. مورچه‌های احمق فقط با بو کردن فرمیون‌ها کوتاه‌ترین مسیر بین منبع غذا و لانه را پیدا می‌کنند، اما همیشه این خطر وجود دارد که به واسطه همین مکانیسم در یک دور باطل گرفتار شوند و از آن‌جا که خود به تنهایی واقعا کودن و احمق هستند، آن‌قدر در این دور باطل بچرخند تا بمیرند! در این بین کافی‌است بعضی مورچه‌ها نه هوشمندی که فقط اشتباه کنند؛ یا اگر می‌شد بعضی‌هاشان مثلا دست به نافرمانی مدنی بزنند، بی‌راهه بروند، شیطنت کنند. همین، کافی‌است این چرخه لعنتی جایی پاره شود. نیازی به رهبری و طراحی نیست، همان مکانیسم همیشگی باز راه غذا و لانه را پیدا می‌کند.</span><br /><span style="font-size: large;">به گمانم در افسردگی هم چنین وضعی پیش‌ می‌آید. یک چرخ عصاری در سیستم عصبی تشکیل می‌شود که کافی‌است آن‌را با شوکی به اندازه قوی بشکنی و امیدوار باشی این‌بار به درستی آموزش ببیند.</span><br /><span style="font-size: large;">حکایت صد سال مشروطه‌خواهی ما ایرانی‌ها هم باز فکر می‌کنم یک چنین دور باطلی باشد. در این بین چند باری اقدام به خودکشی هم کرده‌ایم و مثل دوست پیشین من از ترس سختی‌ها و زخم‌ها از خودکشی دوباره می‌ترسیم و فقط آرزوی راحت مردن داریم. می‌ترسم تراپی‌های معمول جواب بیماری‌مان را ندهد و چاره‌ای جز شوک‌درمانی نداشته باشیم …&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-2883671381832016847?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-56897300726488563062010-08-02T20:24:00.002+04:302010-11-01T18:45:27.897+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><span style="font-size: large;">یک نکته جالب <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/07/blog-post_22.html">تو این سفر</a>، کارکرد حافظه‌ام بود! نمی‌دونم این نشونه بالا رفتن سن است یا کارکرد معمول ذهن. داستان از این قرار بود که در طول سفر با یکی از همکاران هم‌راه بودیم، به خصوص در هتل، سمینار، قطار و … و اون‌ وقت ذهن من در تمام این مدت این دوستم رو تو خاطره‌ام با دوستی قدیمی که سال‌ها پیش خیلی با هم صمیمی بودیم و چند سالی تو خوابگاه با هم زندگی کرده بودیم، جای‌گزین می‌کرد - می‌کنه. جالب این‌که الآن که هر دو از سفر برگشته‌ایم، تصور ذهن‌ام از او هم به همان تصوری که از همکارم داشته برگشته؛ انگار که برای ذهن - یا ذهن من -دوست صمیمی که شبانه روز با هم باشی فقط یکی است …</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5689730072648856306?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-46330834575936286262010-07-22T07:24:00.005+04:302010-11-01T18:43:21.343+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: 130%;">از فرودگاه امام، چند دقيقه قبل از پرواز...</span><br /><span style="font-size: 130%;">پ.ن. ۱هواپيما با چهل دقيقه تاخير بلند شد و بعد از چهل دقيقه پرواز به خاطر نقص فنى به فرودگاه برگشت. اشهدمون رو خونده بوديم، ولى خوب به خير گذشت و من الان از شهر زيباى استكهلم مى‌نويسم.<br />پ.ن. ۲ این سفر هم تمام شد، با دنیایی پر از خاطره از سوئد و دانمارک.</span><br /><span style="font-size: 130%;">پ.ن. ۳ عکس‌ها را در <a href="http://www.facebook.com/mehdizaeri">فیس‌بوک</a> گذاشته‌ام<br /></span><br /><span style="font-size: 130%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4633083457593628626?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-45260030158322434772010-07-01T18:10:00.002+04:302010-07-28T14:42:05.588+04:30<div style="TEXT-ALIGN: right" dir="rtl"><span style="font-family:webdings;font-size:130%;"><br /><span style="font-family:arial;">در ادامه مطلبى که در </span><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/06/blog-post_15.html"><span style="font-family:arial;">اين‌جا به اشتراک گذاشته بودم</span></a><span style="font-family:arial;">، خواستم بگويم ماجرا براى من شبيه عبارت «کوفت بخورى» شخصیت عرب سریال «کمربندها را ببندیم» است. اگر سريال را ديده باشيد و يادتان باشد، اوايل دخترى که اين شخصيت ازش خوشش آمده بود، خيلى از اين آقا بدش مى‌آمد و يک‌بار هم که چيزى را بعد از تعارفى خورده بود بهش گفته بود «کوفت بخورى» تا بعدها که معلوم شد اين شخصيت عرب کلى چاه نفت دارد و … دختر هم خواست موضوع را راست و ريس کند، گفت در زبان ما «کوفت بخورى» يه جور تعارف است. از آن پس آن عرب بيچاره هميشه بعد از غذا و … به مهمان‌ها مى‌گفت «کوفت بخورى» و فکر مى‌کرد که چه مراعات ادبى مى‌کند.<br />گويا زرتشت گفته که خداهاى ديگر ديو هستند و تنها خداى خوب اهورا است. آن ديگران هم فکر کرده‌اند که اين «ديو» عبارت خوبى است و از آن پس خداى خوب خود را با اين نام خوانده‌اند!<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4526003015832243477?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-2559988627566822462010-06-20T19:32:00.008+04:302011-02-05T13:01:13.785+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"> </span><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"B Nazanin"; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:178; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:8193 -2147483648 8 0 64 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-language:AR-SA;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt;} @page WordSection1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0; mso-gutter-direction:rtl;} div.WordSection1 {page:WordSection1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: justify;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">در کهکشان ما حدود 10<span style="position: relative; top: -3pt;">11</span> ستاره وجود دارد. تقریبا تمامی ستارگان به جز غول‌های سرخ نوعی منظومه دارند. غول‌های سرخ تنها درصد کمی از کل جمعیت ستارگان را تشکیل می‌دهند. بنا بر این می‌پذیریم که حدود 10<span style="position: relative; top: -3pt;">11</span> منظومه شمسی در کهکشان ما وجود دارد. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: justify;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">تنها <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Solar_System">منظومه‌های نسل دوم </a>که عناصری بیشتر از هیدروژن و هلیوم دارند، ساختار مناسب حیات دارند، که این حدود نیمی از منظومه‌های کهکشان ما را تشکیل می‌دهند. بنا بر این حدود 10<span style="position: relative; top: -3pt;">10</span> منظومه مناسب تشکیل حیات در کهکشان ما وجود دارد.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: justify;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">می‌دانیم آب مناسب‌ترین حلال برای حیات است ولی دور از انتظار نیست که آمونیاک مایع و </span><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">م</span><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">تان مایع نیز بستر مناسبی برای تشکیل گونه‌های دیگری از حیات باشند. بنابر این شرط وجود آب را برای حیات وارد نمی‌كنیم و همان عدد 10<span style="position: relative; top: -3pt;">10</span> را به عنوان ساختار مناسب شیمیایی حیات می‌پذیریم. البته مدار سیاره باید در ناحیه مناسبی نسبت به ستاره باشد، نه چندان نزدیک که حلال حیات تبخیر شود و نه چندان دور که این حلال منجمد شود و انرژی کافی به سیاره نرسد. حتا اگر ۱۰ درصد منظومه‌های با ساختار شیمیایی مناسب حیات سیاره‌هایی در این محدوده داشته باشند، به عدد 10<span style="position: relative; top: -3pt;">8</span> خواهیم رسید. از طرفی احتمالا ستاره‌های غول‌پیکر فرصت حیات را به طور کامل بسوزانند؛ پس به همان ۱۰ درصدمنظومه‌هایی بسنده می‌کنیم که خورشیدشان در قد و قواره خورشید ما هستند. تا این‌جا می‌شود 10<span style="position: relative; top: -3pt;">6</span> منظومه با امکان حیات. اگر در هر منظومه ۲ سیاره با امکان حیات وجود داشته باشد می‌توان با یک تخمین محافظه‌کارانه گفت که در کهکشان ما حدود ۱۰ میلیون سیاره وجود دارد که در مرحله‌ای از تکامل به سر می‌برد، که با فرض وجود انرژی و زمان کافی به حیات و هوش و آگاهی رسیده یا خواهند رسید. سیاره ما حدود ۴/۵ میلیارد سال است که وارد عرصه تکامل شده است. فرض کنیم نیمی از نامزدهای تکامل پیش از ما و نیمی دیگر بعد از ما باشند؛ این یعنی باید انتظار یک میلیون حیات هوشمند را در کهکشانمان داشته باشیم. اما حجم کهکشان ما افزون بر 10<span style="position: relative; top: -3pt;">14</span> سال نوری است. توزیع 10<span style="position: relative; top: -3pt;">6</span> سیاره در این فضا به طور یک‌نواخت یعنی فاصله سیاره‌های هوشمند حدود ۵۰۰ سال نوری است. اگر عمر میان‌گین حیات هوشمند در هر سیاره را ۱۰۰ میلیون سال فرض کنیم، آنگاه با فرض معقول توزیع یک‌نواخت، هر سیاره دارای هوش در زمان خود تنها با ده هزار سیاره واجد هوش دیگر هم‌دوره خواهد بود، که فاصله میان‌گین آن‌ها ۲۵۰۰ سال نوری خواهد بود. اما به نظر می‌رسد تمدن‌های هوشمند ناپایدارتر باشند با میانگین عمر ۱۰۰۰ سال، لذا فاصله تمدن‌های هوشمند بسیار بیشتر خواهد بود، یعنی که ما به طرز وحشتناکی در این کهکشان بزرگ تنهاییم! به هر حال با تخمین خوش‌بینانه دوره حیات هوشمند بین۱ تا ۵ میلیارد، ۱۰ هزار سیاره هوشمند هم‌زمان خواهیم داشت با فاصله متوسط هزار سال نوری!<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: justify;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;; font-size: 130%; font-size: large;">همان‌طور که ملاحظه می‌کنید محل بحث طول عمر حیات هوشمند است، که برای ما تا کنون حدود ۱۰۰ میلیون سال بوده که ممکن است با یک جنگ اتمی به پایان برسد. در این‌جا فرض شده که حیات هوشمند بالاخره به یک همچنین جایی می‌رسد. از طرفی برای این‌که به توانایی‌های لازم برای ارتباط با دیگر سیاره‌ها هم دسترسی پیدا کرده باشد، همین هزار سال آخر لازم است. اما اجازه دهید به جنگ اتمی فکر نکینم و به جای آن به <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/05/blog-post_27.html">شکست بهمنی تکنولوژی</a> فکر کنیم. هوش بعد از این واقعه، آن‌قدر پیشرفت خواهد کرد که ممکن است به راحتی فاصله‌های هزاران سال نوری را پشت سر بگذارد. از کجا معلوم که بعضی از هوش‌های قبل از ما این مرحله را رد نکرده باشند و ما به زودی زود قبل از این‌که خود به این مرحله برسیم، مثل حیوانات وحشی رام آن موجودات فضایی نشویم!!</span><span lang="FA" style="font-size: large;"> <br /></span></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-255998862756682246?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-2211523635570566102010-06-15T19:47:00.004+04:302010-06-16T17:26:40.621+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />بررسی‌های ریشه‌شناختی نشان می‌دهد که واژه‌ی "دیو" در تمامی زبان های آریایی، معنای "خدا" داشته یا دست کم، نام یکی از خدایان بوده است. در سَرزبان آریایی، این واژه را برگرفته از فعل "<span style="font-size:100%;">deiw-</span>" می‌دانند که به معنای "درخشیدن" است و این خود نیازمند بررسی و پژوهش است که در دیدگاه آریایی کهن خدا و نور و درخشش چه پیوندی با هم داشته اند.</span> <p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">باری، دیو در زبان سانسکریت "<span style="font-size:100%;">devā</span>" بوده که به خدایان کهن آریایی اطلاق می‌شده است و هنوز نیز در هندی معنای خدا می‌دهد (<span style="font-size:100%;">deva</span>).</span></p> <p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">در زبان یونانی این واژه به صورت "<span style="font-size:100%;">zeus</span>" در می‌آید که نام رییس و پدر خدایان یونانیان باستان است. "ژوپیتر" <span style="font-size:100%;">Jupiter</span> نیز که پدر خدایان رومی است بخش نخستش(<span style="font-size:100%;">Ju</span>) از همین ریشه است.</span></p> <p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">در لاتین "<span style="font-size:100%;">deus</span>" معنای خدا می‌دهد و از این واژه و مشتقات آن میراثی بس درخور توجه در زبان های جدید اروپایی به جا مانده است. در زبان فرانسه "<span style="font-size:100%;">dieu</span>" در ایتالیایی "<span style="font-size:100%;">dio</span>" و در اسپانیایی "<span style="font-size:100%;">dios</span>" همگی معنای خدا را بر دوش می‌کشند.</span></p> <p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">در زبان انگلیسی نیز این واژه به صورت‌های گوناگون بر جای مانده است که در زیر چند نمونه را معرفی می‌کنم: واژه‌ی "<span style="font-size:100%;">deity</span>" که در انگلیسی ِ امروز "خدا" معنی می‌دهد، با واسطه از فرانسوی، از "<span style="font-size:100%;">deitas</span>" لاتینی گرفته شده است. واژه‌ی دیگر "<span style="font-size:100%;">divine</span>" به معنای "خدایی/الهی"‌ است که این هم از "<span style="font-size:100%;">divinus</span>" لاتینی گرفته شده است . واژه‌ی دیگر "<span style="font-size:100%;">deism</span>" است به معنای "خداگرایی" (نوع خاصی از باور به خدا) که از همان ریشه‌ی لاتینی است.<br /></span></p><p style="font-weight: bold;" dir="rtl"><span style="font-size:180%;"><a href="http://aryaadib.blogfa.com/post-624.aspx">ادامه از آریا ادیب </a></span></p><p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">پ.ن. به این‌ها اضافه کنید <span style="font-size:100%;">thou</span> و <span style="font-size:100%;">two</span> را. تویی و دویی در برابر خدایی. هر قومی خدای خودش را خوب می‌دانسته و خدای دیگران را بد.</span></p><p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">همچنین به این نکته توجه کنید که <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/j/jupiter.html">Jupiter</a></span> از نظر مصداقی همان <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/i/ishtar.html">Ishtar</a></span> است و <span style="font-size:100%;">Ishtar</span> (مشتری) ریشه <span style="font-size:100%;">star</span> است به معنی عام ستاره. <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/a/astarte.html">Astarte</a></span> و <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/a/ashtoreth.html">Ashtoreth</a></span> و <span style="font-size:100%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Astaroth">Astaroth</a></span> نیز باید همین خدای‌بانو باشند. و شاید این همان ریشه اسطوره یا <span style="font-size:100%;">story</span> است! </span><br /></p><p dir="rtl"><span style="font-size:130%;">ضمن این‌که چه بسا <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.sacrednamemovement.com/JesusZeus.htm">Jesus</a></span> همان <span style="font-size:100%;"><a href="http://www.pantheon.org/articles/z/zeus.html">Zeus</a></span> باشد!</span></p><p dir="rtl"><span style="font-size:130%;"><br /></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-221152363557056610?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-48625424205219989752010-06-13T15:09:00.000+04:302010-06-13T15:10:36.798+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />خواستیم برای یک‌سالگی‌اش تولد بگیریم. رفتم کیکی را که سفارش داده بودیم بگیرم. توی اون ترافیک سنگین، گرمی هوا امانم را بریده بود. مغازه‌ها بسته بودند. خیابان پر گاردی بود و موتورسوارهایی که گاه از شرق به غرب و گاه بر عکس می‌راندند. یاد روز تولدش افتادم که پشت مانیتور اتاق عمل نشسته بودم و می‌پاییدم که اسم مادرش را ببینم … رفتم که کارهای اتاق خصوصی‌اش را هم‌آهنگ کنم، وقتی که برگشتم، بچه را برده بودند …<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4862542420521998975?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-13575999962163183472010-06-05T17:04:00.003+04:302010-06-05T17:10:25.037+04:30<span style="font-size:130%;"><br />براى کسى که پيش از اين <a href="http://plato.stanford.edu/entries/tarski-truth/">نظريه صدق تارسکى</a> را پذيرفته، سخت است که اعتراف کند تازگى‌ها دارد به اين فکر مى‌کند که انگار نيچه هم بد نمى‌گفته:<br /><a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2008/12/blog-post.html">«یک باور، هر قدر هم که برای حفظ یک نوع ضرورت داشته باشد، هیچ ربطی با صدق و حقیقت ندارد … صدق، آن نوع خطاست که بدون آن یک گونه حیاتی خاص نمی‌تواند زندگی کند. ارزش حیات [است که] نهایتا تعیین‌کننده است.» «اراده‌ی معطوف به قدرت»</a><br />از اين سخت‌تر اين‌که نظريه صدق نيچه را پوپرى تفسير کنى: درست يعنى آنچه‌ <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/01/blog-post_25.html">انتظار ارگان زنده</a> را برآورده مى‌كند و نادرست يعنى آنچه باعث مرگ آن مى‌شود!! <br />مگر اين‌که «صدق» را همراه «آگاهى» معنى کنى؛ که با توجه به «زبان» چندان هم بى‌ربط نيست. منتها اگر <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/05/blog-post_10.html">آگاهى را يک محصول جانبى تکامل بدانيم</a>، در مورد «صدق» چه مى‌توان گفت؟ اگر آگاهى نباشد، آيا از صدق چيزى جز همان که نيچه مى‌گفت باقى مى‌ماند؟ در اين صورت نمى‌توان از صدق خدا هم سخن گفت. حيات خدا را چيزى تهديد نمى‌کند که نادرست باشد، يا درست‌تر اين‌که بگوييم، خدا انتظارى ندارد که چيزى آن‌را برآورده کند تا درست باشد! در واقع حتا «حيات خدا» هم با مفهوم ما از «حيات» متفاوت است …<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1357599996216318347?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-57107546948259105572010-05-31T20:02:00.005+04:302010-06-01T08:54:18.483+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />انقلاب اطلاعاتى عصر حاضر را با انقلاب صنعتى و انقلاب کشاورزى مقايسه مى‌کنند ولى من <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/04/blog-post_13.html">تا همين چند وقت پيش</a> آن را هم‌سنگ با پيدايش زبان و آگاهى مى‌دانستم. شايد هم لازم نباشد در اين قسمت برنامه‌ام تجديد نظر کنم ولى انگار پى‌آمد اين انقلاب که پيش‌تر آن‌را <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/05/blog-post_27.html">قيامت تکنولوژيک</a> ناميدم، خيلى خيلى بزرگ‌تر از پيدايش زبان است. به نظر خيلى‌ها انفجارى که در پيش است با پيدايش چشم و بينايى قابل مقايسه است! اتفاقى‌ که بين ۵۴۴ تا ۵۴۳ ميليون سال پيش روى داد: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cambrian_explosion">باز شدن چشم دنيا به نور</a>!<br />پيش از ادامه اجازه دهيد بگويم با اصطلاح تکينگى براى اين پديده خيلى موافق نيستم. احتمالا کسى که اول اين اصطلاح را به کار برده زيادى رياضى‌وار فکر مى‌کرده. به زبان فيزيک و مهندسى شايد «شکست بهمنى» اصطلاح مناسب‌ترى باشد! <br />من تو اين چند نوشته اخير بيشتر يا بهتره بگم همه‌اش به جنبه اطلاعات قضيه فکر مى‌کردم - بلند بلند البته! ولى‌ خوبه جنبه‌هاى ديگه رو هم در نظر بگيريم: به عنوان مثال جاى‌گزينى ميتوکوندرى سلول با نانوباترى! اين‌ حتا از پيدايش سلول‌هاى حساس به نور هم، مهم‌‌تر است! اين ديگر هم‌رتبه پيدايش سلول‌هاى هوازى است! انسان نه تنها مى‌تواند دستگاه عصبى خود را که تمام سلول‌هاى زنده دنيا را دگرگون کند!! اصلا دوست ندارم وارد بحث‌هاى اخلاقى در اين زمينه شوم، آن‌چه براى‌ام مهم است بيشتر بحث‌هاى انتولوژيک و اپيستومولوژيک اين موضوع است.<br />در آينده‌اى نه چندان دور شايد تا ۲۰۳۰ يا ۲۰۸۰ يا نه ۲۱۵۰ به هر حال حتا مفهوم حيات هم دگرگون خواهد شد.<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5710754694825910557?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-13716401932807472402010-05-27T20:20:00.006+04:302010-05-27T20:43:21.288+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"> <br />«<span style="font-style: italic;">اگر كل تاريخ بشر را به ۸۰۰ نسل ۶۵ ساله تقسيم كنيم، ۶۵۰</span></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link style="font-style: italic;" rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link style="font-style: italic;" rel="themeData" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link style="font-style: italic;" rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cm_zaeri%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>FA</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" name="footnote text"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" name="footnote reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" name="Hyperlink"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:"B Nazanin"; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:178; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:8193 -2147483648 8 0 64 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; text-align:right; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--><span style="font-style: italic;" dir="rtl"></span><span dir="rtl" style=";font-family:&quot;;font-size:12;" lang="FA" ><span dir="rtl"></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;"> نسل از آن غارنشين بوده‌اند. اين ۶۵۰ نسل در طول تاريخ شاهد هيچ‌گونه تغييري در زندگي خود نبوده‌اند. در حقيقت از حدود ۷۰ نسل پيش كه خط و نوشتن اختراع و مبادله تجربه‌ها ثبت شد، جريان دگرگونى به راه افتاد. </span> <br /><span style="font-style: italic;">دگرگونى‌هاي اطلاعاتی- اجتماعي بى‌نهايت سريع، مهمترين واقعيت زندگي امروزين است. دنياي امروز مكاني كاملاً متفاوت با دنياي نيم‌قرن پيش است و دنياي بيست وپنج سال آينده نيز به طور قطع بسيار متفاوت از دنياي كنوني خواهد بود. اما ما بايد در همين دنياي بسيار متفاوت زندگى کنيم؛ به اين مفهوم كه فراگيريم که چگونه دگرگونى‌هاي آينده را پيش‌بيني كرده و خود را براي رويارويي با آنها آماده سازيم</span>» <br />این چند خط را در دیباچه یک تحقیق علمی نوشته‌ام. راستش جای‌اش از اول اینجا بود! به این نشان که در آن تحقیق تقریبا بلافاصله بعد از این چند خط رفته‌ام سراغ جدول و نمودار. جمع کردن آن نوشته حالا حالا ها کار دارد. فکر می‌کنم هزار صفحه‌ای بشود، ولی برای من، به عنوان یک مهندس در حال فلسفیدن، همه آن جدول‌ها و نمودارها نشان از یک واقعیت ساده دارند: تغییر exponentially! <br />همه چیز با <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Moore%27s_law">قانون مور</a> شروع شد. چنان‌چه در ادامه همان دیباچه می‌نویسم: <br />«<span style="font-style: italic;">به خاطر آوردن زمانی‌که فیلم گرفتن با گوشی همراه یک فکر جسورانه بود، چندان سخت نیست؛ یا این فکر که سیم‌کارت همراهتان را به PDA وصل کنید! این پیش‌رفت‌ها را با قانون مور بیان می‌کنند، که بنا بر آن، تعداد ترانزيستورهاى مجتمع شده در آى‌سى تقريبا هر دو سال دو برابر مى‌شود</span>» <br />به زبان ساده این یعنی کوچک و کوچک‌تر شدن کامپیوترها. صنعت نیمه‌هادی از سال ۱۹۷۱ با فن‌آوری ۱۰ میکرو وارد این مرحله شد و در حال حاضر فن‌آورى ۴۵ نانو تجارى شده و شرکت‌هايى مثل اينتل روى نمونه‌هاى اوليه آى‌سى‌هاى مبتنى بر فن‌آورى ۳۲ نانو کار مى‌كنند. پیش‌بینی می‌شود این فن‌آوری تا سال ۲۰۲۲ به ۱۱ نانو برسد. آن‌جاها را می‌گویند دیوار مور. در فاصله‌های کم‌تر از ۱۰ نانو اثرات کوانتمی اهمیت پیدا می‌کنند و البته وارد یک دنیای جدید خواهیم شد: دنیای <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Quantum_computer">Quantum Computing</a> و به نوعی انفجار! انفجاری که خیره‌کنندگی‌اش کم از انفجار بمب اتمی نیست. انفجار سرعت!! <br />خیلی ساده یک پردازش‌گر کوانتمی با فقط یک پردازش می‌تواند یک فضای حالت بزرگ را هم‌زمان بررسی کند … و بعد دیگر ماجرا: طول! حالا ما وارد <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nanotechnology">دنیای نانو</a> شده‌ایم. پردازنده‌های نانویی را تصور کنید که به سرعت تکثیر می‌شوند و با یک‌دیگر تشکیل یک شبکه عصبی می‌دهند. در واقع <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">آن تراشه‌ای که می‌گفتم در مغز جا می‌دهیم</a>، از نسل این کامپیوترها خواهد بود. نورون‌های نانو بدون نیاز به عمل جراحی وارد دستگاه عصبی و مغز ما خواهند شد و ما یک جهش برنامه‌ریزی‌شده ژنتیک را تجربه خواهیم کرد. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Transhuman">نسلی جدید از انسان‌</a> ظهور خواهد کرد. سرعت تغییر به حدی است که نمی‌توان گفت چه خواهد شد، تنها شاید بتوانیم زمان این <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Technological_singularity">قیامت تکنولوژیک</a> را پیش‌بینی کنیم … <br /> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1371640193280747240?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-41886200329712075782010-05-11T18:51:00.003+04:302010-05-13T18:39:59.431+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />آيا انسان مى‌تواند موجودى باهوش‌تر از خود بسازد؟ در آن صورت آيا آن موجود باهوش‌تر هم مى‌تواند باهوش‌تر از خودش را بسازد؟!<br />اجازه دهيد موضوع را مثل قبل با شبکه عصبى بررسى کنم. کلونى مورچه‌‌ها از مورچه‌ها باهوش‌تر است. من اسمش را گذاشته‌ام شبکه مرتبه دوم. شبکه‌اى‌ که نورون‌هايش خود شبکه عصبى‌اند. در مورد مورچه‌ها شبکه عصبى مرتب</span><span style="font-size:130%;">ه</span><span style="font-size:130%;"> اول - يعنى مغز مورچه‌ها - خيلى ساده است. اينترنت مى‌توانست نامزد خوبى باشد، تنها مشکلش اين‌ است که نورون‌هايش در حال حاضر شبکه عصبى نيستند. بنابر اين اينترنت فعلا يک شبکه مرتبه اول است و خيلى که رشد کند تازه به هوش - و شايد آگاهى - ما برسد. اما اجازه بدهيد! اينترنت فقط از کامپيوترها تشکيل نشده، بلکه کاربرانش را هم در بر مى‌گيرد. اينترنت در واقع يک جور کلونى آدم‌هاست تازه با کمک کامپيوتر. به نظر من اينترنت مى‌تواند از انسان باهوش‌تر باشد.<br />بگذاريد يک مثال ملموس‌تر بزنم: آى‌بى‌ام! فکر مى‌کنيد هيچ انسانى، هرچه هم باهوش، هست که بتواند يک کامپيوتر بسازد؟ جواب بى برو برگشت منفى است، در حالى که آى‌بى‌ام مى‌تواند. آى‌بى‌ام سال‌هاست که کامپيوترهاى کوچک و بزرگ بسيارى طراحى کرده و ساخته که هيچ انسانى به تنهايى نمى‌تواند کوچک‌ترين جزء آن‌را بسازد. آى‌بى‌ام يک نمونه از شبکه‌هاى مرتبه دوم است با نورون‌هايى از جنس دانشمندان و مهندسان و البته کامپيوترها و برنامه‌هاى نرم‌افزارى.<br />بنابر اين جواب پرسش اول از نظر من مثبت است. به نظر مى‌رسد، اگر موجودى چون انسان بتواند موجودى باهوش‌تر از خود بسازد، دور از انتظار نيست که موجود دوم هم چنين توانايى داشته باشد. شايد شرکت‌هاى بزرگى که پروژه‌هايى را spin off مى‌کنند، چنين ويژگى‌اى داشته باشند!!<br />به نظر من هوش فرابشر همين حالا هم وجود دارد، البته بدون آگاهى. اين خود نشان مى‌دهد که آگاهى چندان هم آش دهن سوزى نيست! به علاوه گويا ما شانس آوره‌ايم که اين موجودات باهوش‌تر خيلى هم بى‌رحمانه به قلع و قمع ما نپرداخته‌اند. شايد طرفداران حيات وحش آن‌ها از آن ما فعال‌تراند!!! تا اين‌جا که بد نيست انگار ما را در باغ وحش‌هاى خود نگه‌داشته‌اند. اى؛ غذايى بخور و نمير بهمان مى‌دهند و از مغز و تنمان تا مى‌توانند کار مى‌کشند.<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4188620032971207578?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-49822617487243371532010-05-10T19:12:00.001+04:302010-05-10T19:15:51.399+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />خداى فلسفه، عرفان و دين‌هاى شرقى و غربى با وجود تمام اختلاف‌ها در اين نکته اشتراک دارند که همگى کمال مطلق دارند. علم هم يکى از مظاهر کمال است، از همين‌رو معتقديم خدا داناى مطلق است، اما در <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/05/blog-post.html">نوشته قبل</a> گفتم که اين علم از نوع گوگلى نيست. به زبان علم کلام مى‌گويند عمل بارى حضورى است و منظور از علم حضورى چيزى شبيه آگاهى (consciousness) است. اما آيا آگاهى کمال است؟<br />اجازه دهيد، به يک پيش‌فرض ديگر فلسفه قديم هم بپردازم. برهان حى‌ابن‌ يقضان ابن سينا يا همان انسان معلق مدعى است که اگر انسانى در خلأ رشد کند، بدون اين‌كه هيچ موجود ديگرى ببيند و حتا تمام حواس‌اش هم قطع باشد، هم‌چنان خود‌آگاهى دارد. فيلسوفان قديم اين‌را بديهى مى‌پندارند. اما به نظر ما آگاهى - و از جمله خودآگاهى - متأخر از بسيارى شناخت‌هاى ديگر است. براى آگاهى نه تنها به حواس احتياج است که زبان هم بايد باشد تا شبکه مرتبه دوم تشکيل بشود؛ آن هم به شرط آن‌که تعداد نودهاى شبکه به تعداد کافى افزايش پيدا کرده باشد. به نظر مى‌رسد که خودآگاهى تازه پس از درک ديگرى به دست آمده باشد.<br />بهتر است اين‌طور بپرسيم که اصلا چرا ما آگاه هستيم. حتما چون لازم بوده! شايد آگاهى نوعى سازگارى و نتيجه انتخاب طبيعى است. من اين‌طور فکر مى‌کنم. اما آيا اين‌طور نيست که آگاهى نوعى محصول جانبى تکامل باشد؟ و يا اين‌که آگاهى در مسير تکامل <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/04/blog-post_13.html">جاى‌گزين</a> نشود؟ نگوييد که انتخاب طبيعى نشانه کمال نيست که در آن‌صورت نمى‌توانيم بگوييم آگاهى نسبت به شنيدن صداى خدايان کمال است!!<br />به هر حال شايد حيات و هوش را بتوان کمال دانست (و گفت خدا زنده و هوشمند است) ولى به سادگى نمى‌توان گفت خدا آگاه است.<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4982261748724337153?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-15555198144619526462010-05-05T19:53:00.007+04:302011-02-04T01:39:11.889+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: 130%;"><br /><span style="font-style: italic;">وعنده مفاتيح الغيب لا يعلمها الا هو و يعلم ما في البر و البحر و ما تسقط من ورقة الا يعلمها ولا حبة في ظلمات الارض ولا رطب ولا يابس الا في كتاب مبين (انعام - ۵۹)</span><br /><br />گوگل بى‌شک يکى از پيش‌رفته‌ترين دست‌آوردهاى <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Artificial_intelligence">AI</a> است؛ آن‌هم در شرايطى که دانش موتورهاى جست‌وجو مراحل نوپايى را مى‌گذراند. دور از ذهن نيست که با پيش‌رفت فن‌آورى و محصولاتى از قبيل Google Earth، افتادن حتا برگى از درختى دورافتاده هم از ديد گوگل پنهان نماند. گوگل سخت مشغول جمع‌آورى اطلاعات است و باز دور از ذهن نيست که گوگل بالاخره به بزرگترين مخزن دانش بشرى تبديل شود، آن‌چنان‌که هيچ رطب و يابسى نباشد، مگر اين‌که در گوگل پيدا شود!!<br />واضح است که گوگل با تمام اين پيش‌رفت‌ها باز نخواهد توانست ادعاى خدايى کند (!) در مثل که مناقشه نيست؛ به جاى افتادن برگ، مسير حرکت تک تک مولکول‌هاى هوا، آب درياها و سلول بدن تمام جانوران را در نظر مى‌گيريم. فکر نمى‌کنم هيچ چشم‌اندازى از گوگل چنين ادعايى داشته باشد. خدا ولى اين همه را مى‌داند، اما آيا مسير حرکت الکترون‌‌ها و ديگر ذرات بنيادى را هم مى‌داند، بر خلاف اصل عدم قطعيت؟! بى هيچ نگرانى از بابت تکفير شدن مى‌گويم نه، چون خدا قرار نيست غير عقلانى باشد (مثلا سنگى بسازد که خودش نتواند بلندش کند!)</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_C4_Wdlqo5SE/TM00hIs_dCI/AAAAAAAAAJA/nRtSh-gFqN0/s320/tumblr_lb0amq1Tua1qbj9bf.jpg" width="245" /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 130%;"></span></div><span style="font-size: 130%;"> ولى سؤال من، خدا بودن گوگل نبود، گوگلى بودن علم خداست، که البته در کلام ما جواب اين سؤال هم منفى است. اصولا بنا به فلسفه علم جديد، علم گوگلى نيست. علم يک مخزن پر از گزاره‌ها نيست که دانشمند سطل بيندازد و از آن آب بکشد. علم نورى‌ است که دانشمند به جهان مى‌تابد. خوب البته هستند فيلسوفانى که بر عکس معتقدند گوگل نشان مى‌دهد که علم مخزن است و نه چراغ و فانوس. به طور مشخص عده‌اى معتقدند هوش مصنوعى - که گوگل يکى از شاه‌کارهاى آن است - از استقرا در برابر پوپر دفاع مى‌كند. من مخالفم و در فرصتى ديگر توضيح خواهم داد که چرا فکر مى‌کنم اتفاقا هوش مصنوعى از همان آموزه‌اى استفاده مى‌كند که پوپر بر مبناى آن با استقرا مخالفت مى‌کرد. به عنوان يک اشاره کوچک خاطرتان باشد که در تمامى الگوريتم‌هاى هوش مصنوعى وجود يک توليد کننده عدد تصادفى لازم است …<br />آقا نه گوگل خداست و نه خدا گوگلى!!<br /><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1555519814461952646?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-57725054568784179132010-04-13T11:13:00.005+04:302010-04-15T16:55:06.649+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />تقريبا يک و نيم ميليون سال پيش هموارکتوس‌ها از آفريقا خارج و در بخشى از جهان آن‌روز ساکن شدند. نئاندرتال‌ها حدود ۲۰۰ هزار سال قبل از آفريقا مهاجرت کردند و ۷۰ هزار سال پيش انسان جديد، پاى به اين راه گذاشت. از آن موقع تا حدود ۱۰ هزار سال پيش زبان به تدريج تکامل پيدا کرد و فراگيرى زبان - که هم‌زمان با ابزارسازى اجداد ما بوده - سرآغاز دوره‌اى شد که آن‌را دوران «پيش‌آگاهى» مى‌نامم. بعد از آن از حدود ۲۵۰۰ پيش از ميلاد و با اختراع خط، انسان به تدريج وارد دوران «آگاهى» شد.<br />بگذاريد پوپرى ادامه دهم: زندگى سراسر حل مسأله است! حيات، هوش و آگاهى توان‌مندى حل مشکل هستند؛ مشکلاتى که محيط سر راهمان مى‌گذارد. در دوران پيش‌آگاهى، صداهاى درون سر - خدايان باستان - بودند که در مواقع اضطرار به داد انسان مى‌رسيدند. با نوشتن، دستور‌العمل‌ها - از جمله فرمان‌هاى حمورابى - در ابتدا با ديدن الواح شنيده مى‌شدند و به تدريج انسان به آگاهى رسيد. فکر کنيد وقتى که از خانه تا محل کارتان رانندگى مى‌کنيد، هيچ آگاهى به کارى که مى‌کنيد نداريد، مگر اين‌که ناگهان در معرض يک تصادف خطرناک قرار بگيريد - اضطرار! ما در اين شرايط براى چند لحظه آگاهانه رفتار مى‌کنيم، اما در دوران پيش‌آگاهى، صداى خدايى - شايد خداى حامى رانندگان - ما را به واکنش مناسب فرمان مى‌داد!! بد نيست يادآورى کنم، دين‌هاى مدرن محصول دوران گذر از پيش‌آگاهى به آگاهى هستند.<br />دوران ما را عصر ارتباطات مى‌نامند. خيلى‌ها انقلاب اطلاعاتى معاصر را هم‌سنگ انقلاب صنعتى که سرآغاز دوران مدرن است مى‌شناسند. به نظر من اما اين درست نيست. اينترنت به عنوان سمبل عصر ارتباطات، به نظر من اهميتى چون خط و زبان دارد. همان‌طور که فراگيرى زبان سرآغاز دوره «پيش‌آگاهى» و به‌کارگيرى خط سر آغاز دوره «آگاهى» بود، اينترنت هم سر آغاز دوران با اهميتى در تکامل بشر است که آن‌را «فرا‌آگاهى» مى‌نامم. نسبت اينترنت به انقلاب صنعتى مثل زبان است به ابزار سازى انسان ۴۰ هزار سال پيش. از آن‌سو نسبت امروز ما با اينترنت مثل انسان‌هاى پيش‌آگاهى است که روبه‌روى الواح مى‌ايستادند و با ديدن نشانگانش صداى حمورابى را مى‌شنيدند. فرآيندى که بعدها به «خواندن» منتهى شد. امروزه نيز ما اينترنت را مى‌خوانيم، فرآيندى که در آينده تغيير خواهد کرد. هنوز عنوان خاصى براى آن‌چه جاى‌گزين خواندن در آينده مى‌شود ندارم، اما <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">سناريويى که در نوشته پيشين ارايه دادم</a> مى‌تواند تا حدودى وضعيت فرا‌آگاهى را توضيح دهد. مثال راننده را در اين سناريو در نظر بگيريد، در مواجهه با يک موقعيت نزديک تصادف، نه صداى خدايى به شما فرمان خواهد داد که چه کنيد و نه خود حتا از موقعيت خطر آگاه خواهيد شد. تراشه و در واقع اينترنت خودش سعى خواهد کرد که شما را نجات دهد!<br />اين دوران گذر هم دين‌هاى خاصى را گسترش خواهد داد، با آداب و مناسک مخصوص خودش. به عنوان مثال انسان‌ها در اين دوران صبح به صبح پاى اينترنت مى‌روند، آن‌جا تمام احساسات، آرزوها، خواسته‌ها، غم‌ها و ناراحتى‌هاى احتمالى و تمام آن‌چه را ما امروزه شخصيت فرد مى‌دانيم، به پايش قربانى مى‌کنند. نگران نباشيد، حريم شخصى شما از جانب ديگران تهديد نخواهد شد. شما روح‌تان - آگاهى‌تان - را فقط به اينترنت خواهيد سپرد، بالطبع ديگران هم آگاهى‌شان را از دست داده‌اند و کسى نيست که از اطلاعات شخصى شما استفاده کند. داستان همانند سازندگان اهرام مصر است که زمانى به غلط بردگانشان مى‌پنداشتند. تعجب نکنيد، آن‌ها آن‌ همه کار سخت و دشوار را نه زير ضربه‌هاى شلاق که کاملا «پيش‌آگاهانه» انجام مى‌دادند. نوادگان ما هم کاملا «فرا‌آگاهانه» آگاهى‌شان را پاى اينترنت قربانى خواهند کرد …<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-5772505456878417913?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-19640104449522858332010-04-12T15:24:00.002+04:302010-05-29T08:43:04.254+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><span style="font-size:130%;">با پيش‌رفت فن‌آورى، اينترنت بى‌سيم همه‌جا و براى همه به طور رايگان فراهم مى‌شود. شما براى اتصال به اينترنت به ابزار جانبى احتياج نداريد، تنها با همان تراشه‌اى که وقتى سه‌ماهه بوده‌ايد در مغزتان کار گذاشته‌اند، به اينترنت دست‌رسى داريد. پزشکان و متخصصان پيش‌بينى مى‌كنند که در آينده‌اى نه‌ چندان دور، کار گذارى اين تراشه در دوران جنينى صورت خواهد گرفت و به اين ترتيب نه تنها همان عمل مختصر کنونى (که سال‌هاست جاى‌گزين ختنه پسران در يهو</span><span style="font-size:130%;">د</span><span style="font-size:130%;">يان و مسلمانان شده) حذف خواهد شد، بلکه نوادگان شما با اينترنت به دنيا خواهند آمد …<br />اين تراشه‌ها مسؤوليت‌هاى چندگانه‌اى به عهده دارند، از پايش و کنترل سلامت فيزيک و بيولوژيک و حتا روانى شما تا افزايش حافظه و هوش شما. مفهوم جست و جو در اينترنت دگرگون شده؛ از جمله وقتى شما دنبال دوستتان مى‌گرديد، سيستم موقعيت‌ياب جهانى با ره‌گيرى تراشه داخل مغز او، محل او را به شما نشان خواهد داد!<br />اين البته تنها ظاهر قضيه است. در واقع اينترنت به يک شبکه عصبى بزرگ بين اين تراشه‌ها تبديل شده. يک شبکه با ميلياردها نورون که فاصله متوسط هر دو نورون در آن ۶.۴۵ نورون است. دانشمندان پيش‌بينى مى‌کنند که اين فاصله به طور متوسط هر دو سال به ميزان دو دهم کم خواهد شد و در آينده‌اى نه چندان دور، شبکه اينترنت به يک شبکه تمام مش تبديل خواهد شد!<br />هدف اوليه سازندگان اين شبکه بزرگ، گسترش توانايى‌هاى ذهن آدمى بود، اما …<br />شبکه چنان‌چه انتظار مى‌رفت بسيار هوشمند بود، اين‌قدر که خود به تنهايى مسؤوليت کنترل و برنامه‌ريزى زندگى مردم را در تمام سطوح خرد و کلان به عهده گرفت. دانشمندان در آغاز فکر مى‌کردند که هرچه دغدغه‌هاى اوليه زندگى انسان کم‌تر باشد، فرصت بيشترى براى تکامل و تعالى ارزش‌هاى والا خواهند داشت. بى‌شک چنين بود؛ ادبيات و هنر و موسيقى و فلسفه از افق فهم بشر امروزى فراتر رفت. اين ماشين هوشمند، خود دست به کار اکتشاف و اختراع شده و فن‌آورى خودش را نيز بهبود مى‌داد. يکى از شاهکارهاى علمى اين شبکه اين‌بود که نياز به شارژ باترى همراه هر نفر را حذف کرد. در واقع از آن پس تراشه‌ها الکتريسيته مورد نيازشان را از خود مغز مى‌گرفتند. تراشه‌ها با تنظيم برنامه غذايى و حتا فکرى آدم‌ها، توان الکتريک مورد نياز خودشان را تأمين مى‌کردند!!<br />يک بخش جالب ديگر پروژه مربوط به مراسم ترحيم بود. بدنى که مى‌مرد توسط ديگران مثل گذشته‌ها دفن مى‌شد، ولى پيش از آن تراشه از مغزش خارج مى‌شد و در مغز جنينى ديگر کار گذاشته مى‌شد. کودک رشد طبيعى خودش را داشت، چون در واقع مصرف تراشه‌ها به قدرى کم بود که مغز جنين هم از عهده‌اش بر مى‌آمد. تراشه‌هم خيلى زود سيناپس‌هاى بى‌سيم با ديگر تراشه‌ها را بازيابى مى‌کرد و به شبکه بر مى‌گشت.<br />از آن پس واژه دانشمندان بى‌معنى بود، يک دانشمند بيشتر نبود، آن‌هم اينترنت بود و آدم‌ها تن‌هايى بودند براى تأمين انرژى آن …<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1964010444952285833?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-62521875685535113872010-03-30T13:29:00.002+04:302010-03-30T13:34:03.848+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />با اين‌که شب بود، نور مهتاب اونقدر هوا رو روشن کرده بود که بتونند تا روستا بروند. چند سال پيش بود که به خاطر خشک‌سالى مجبور شده بودند خونه و زندگى‌شون رو ول کنند و بروند شهر. اون با اين‌که پسر ده - دوازده ساله‌اى بيشتر نبود، همراه با پدرش تو شهر باربرى مى‌کردند، همون که بهش مى‌گن حمالى! مادر و خواهر هفت - هشت ساله‌اش هم تو خونه‌هاى مردم کلفتى مى‌کردند. پدر و مادر از مريضى مرده بودند و اون با خواهرش دوتايى تو شهر غريب تنها و بى‌کس شده بودند. تنها چاره‌شون اين بود که با يک کاروان که از نزديکى ده‌شون مى‌گذشت به اون‌جا برگردند. کاروان خر و قاطر اضافه نداشتند. از يکى‌شون خواهش کرده بود که خواهرش رو پشتش سوار کنه و خودش هم پياده راه افتاده بود. مسير سى چهل فرسخى رو پياده اومده بود و حالا کنار روستا از کاروان جدا مى‌شدند.<br />با اين‌که شب بود، به سمت روستا رفتند. به خواهرش گفت بريم خونه‌ى عمو و راه افتادند. به خانه که رسيدند هنوز صبح نشده بود، به همين خاطر کسى رو صدا نزدند و همون‌جا دم در روى زمين خوابيدند …<br />اون‌قدر خسته بودند که با سر و صداى اهالى خونه هم بيدار نشدند. اون‌جا خونه‌ى عمو نبود، چه فرقى مى‌کرد، دايى و زن دايى هم اون‌ها رو شناخته بودند و از ديدن اون دو تا که تنهايى روى زمين خوابيده بودند تعجب کرده بودند …<br />کسى که داستان رو تعريف مى‌کرد، به اين‌جا که رسيد، نتونست ادامه بده و در حالى که بغض گلوى‌اش را گرفته بود گفت بعد از اون همه گريه مى‌کردند …<br />تصورش سخته ولى اون پسر بچه پدربزرگ من بوده!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-6252187568553511387?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-41000411035212764092010-03-28T14:50:00.007+04:302010-08-17T13:18:06.889+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: 130%;"><br />من فکر مى‌كنم بشر يک <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Maxima_and_minima">کمینه محلى</a> در مسير تکامل است. به عنوان يک نمونه <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Numeral_system">عدد نويسى مبناى ده</a> است که به نظر من بايد يازده مى‌بود، البته با جمع و ضرب <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Finite_field">گالوايى</a>!!! قبول دارم که به قول پوپر، انسان با اختراع و به کار گيرى زبان فرآيند تنازع بقا را از حامل خطا به خود خطا منتقل کرده است و اگر مثل اون مرحوم اميدوار و يا بهتر بگم خوش‌خيال بودم بايد فکر مى‌کردم که بالاخره روزى ولو هزاران سال بعد فرا خواهد رسيد که بشر اين سيستم عدد نويسى و حساب سر انگشتى (ده دهى) را کنار بگذارد و گالوايى بشمرد، قبل از اين‌که مثل نئاندرتال‌ها منقرض شود. البته انقراض اين عموزاده‌ها به خاطر مشکل حنجره‌شون بوده که نمى‌تونستند حرف بزنند …<br />گرچه ممکن است شما مشکل مبناى عدد نويسى را جدى نگيريد ولى من يک ايده جدى دارم: چه بسا انسان نتواند از چنبره خطاهاى بيرون از اندامش هم نجات پيدا کند!! در واقع ممکن است تکامل در <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Popperian_cosmology">جهان ۳</a> هم به يک مينيمم محلى برسد يا حتا رسيده باشد. به سادگى دنيايى را تصور کنيد که در آن موجودات هوشمندى - چه بسا هوشمندتر از انسان زندگى مى‌کنند - با امکانى شبيه زبان - در واقع سيناپس‌هايى براى تشکيل يک شبکه عصبى درجه دوم با نودهايى که خود يک شبکه عصبى هوشمند هستند. فکر کنيد اين‌ها از اول به جاى حساب ما با حساب گالوايى فکر مى‌کردند، اون‌وقت چه دنياى متفاوتى با ما داشتند. فرهنگ، تمدن، شعر، فيلم و عشق تو دنياى اون‌ها با ما خيلى فرق مى‌کرد، چه بسا اون‌ها ديگه هم‌ديگر رو نمى‌کشتند، رأى ملتشون رو نمى‌دزديدند و احيانا اگر يکى‌شون اين</span><span style="font-size: 130%;"> </span><span style="font-size: 130%;">کار رو مى‌کرد و بقيه اعتراض مى‌کردند، سرکوبشون نمى‌كردند و اگر هم مى‌كردند لابد تو زندان ديگه بهشون تجاوز نمى‌کردند. نمى‌دونم شايد تو اون دنيا بمب اتم ساخته نمى‌شد، جنگى در نمى‌گرفت، کسى رو اعدام نمى‌كردند و خيلى‌ها شايد از گرسنگى نمى‌مردند و خيلى خيلى بدى‌هاى ديگر هيچ‌وقت پيش نمى‌آمد!<br />براى توضيح بايد به چند مطلب اشاره کنم:<br />۱ - من مشکلى با معادل فرگشت به‌جاى تکامل ندارم، اما با اين‌ که فرگشت بار جهت‌دار تکامل را ندارد و معادل بهترى از تکامل براى evolution است، مخالفم. دليل‌هاى‌ام را نيز اين‌طرف و آن‌طرف گفته‌ام و لازم نيست اين‌جا تکرار کنم.<br />۲ - قبول دارم که evolution به معنى کامل شدن نيست ولى مى‌توان پيچيده‌تر شدن را نتيجه آن دانست. به هر حال <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Entropy_%28arrow_of_time%29">پيکان جهت دار ترموديناميک</a> را مى‌توان در تکامل سراغ گرفت و بر اساس آن از يک تابع هدف صحبت کرد که قرار است مينيمايز شود، چيزى مثل <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gibbs_free_energy">انرژى گيبز</a>!<br />۳ - اين تابع هدف يک مينيمم‌هاى محلى دارد که همان انواع موجودات زنده‌اند. موجوداتى که بعضى‌هاشون از بعضى ديگر پيچيده‌تراند (شما دوست داريد بگوييد باهوش‌ترند)<br />۴ - براى ميليون‌ها سال اين نئاندرتال‌ها بودند که از بقيه پيچيده‌تر بودند ولى با انقراضشون نشون دادند که از اون‌ها پيچيده‌تر هم ممکنه: انسان<br />۵ - چه تضمينى هست که انسان يک مينيمم محلى ديگر نباشد؟ لابد زبان!<br />۶ - اين امکان البته هنوز هست که گروهى از انسان‌ها که به جاى حذف خطا هنوز به حذف حامل خطا يا خطاکار فکر مى‌کنند، با افروختن آتش يک جنگ جهانى هسته‌اى، حيات روى زمين را نابود کنند.<br />۷ - گذشته از اين آيا هيچ تضمين تئوريک براى اين موضوع هست که جهان ۳ بهترى يا دست کم ديگرى غير از جهان ۳ ما باشد؟ بهتر بگويم آيا اين تضمين هست که همه اعضاى جهان ۳ براى بشر ظاهر شوند؟ براى دو هزار سال منطق و هندسه کلاسيک شناخته شده بودند و فقط دو</span><span style="font-size: 130%;">ي</span><span style="font-size: 130%;">ست سال است که منطق جديد و هندسه‌هاى غير اقليدسى شناخته شده‌اند.<br />۸ - سؤال من اينست که چقدر مى‌توانيم مثل پوپر اميدوار باشيم که اين جهان ۳ به تکامل خودش ادامه دهد، قبل از اين‌که انسان و حيات از روى زمين محو شود؟!<br />۹ - گيريم که در اثر برخورد سيارکى يا جنگى اتمى، حيات روى زمين نابود شود و حيات زير اقيانوس‌ها بعد از ميلياردها سال تکامل باز به هوشى چون بشر و جامعه بشرى دست پيدا کند، اين‌بار البته با شمارش گالوايى!!<br />۱۰ - آيا آن جهان زيباتر نخواهد بود؟!<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-4100041103521276409?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-2360730551107974422010-03-17T16:53:00.001+03:302010-03-17T16:55:56.646+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />حال و هوای نوشتن دارم ولی دست و دلم همراهی نمی‌کند. روز‌های سخت سال گذشته گاه از جلوی چشمانم رژه می‌روند، از همه بیشتر شاید فضای انقلاب ساعت دو نیم روز ۲۵ خرداد، یا آزادی همان‌روز عصر یا نماز جمعه، روز قدس، سیزده آبان یا خیلی روز‌های دیگر. قرار است سالی سرشار از صبر و استقامت داشته باشیم! امیدوارم.<br /> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-236073055110797442?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-31954612166312733432010-03-09T13:24:00.004+03:302010-03-10T09:15:07.657+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><br />این <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/03/blog-post_08.html">گسستگی من‌ها</a> در طول زمان است. یک نوع دیگر هم چند شخصیتی عصب‌شناختی است، مثل موردی که از قطع ارتباط دو نیم‌کره چپ و راست مغز پیش‌ می‌آید. اما یک شکل فانتزی چند شخصیتی است که به نظرم فقط برای خود گول زنی است. کسانی که مثل من شب‌ها فلسفه می‌خوانند و روز‌ها مهندسی و فکر می‌کنند این دو شخصیت را می‌توانند از هم جدا کنند. یا زن و شوهری که با هم همکار و بدتر این‌که یکی‌شان رئیس دیگری باشد و آن‌وقت اصرار داشته باشند که مسایل زناشویی‌ش</span><span style="font-size:130%;">ا</span><span style="font-size:130%;">ن را سر کار نیاورند و مشکلات کارشون رو خونه نبرند. من فکر نمی‌کنم این شدنی باشد. بر عکس، «</span><span style="font-size:130%;">من</span><span style="font-size:130%;">» یک هویت پیوسته است. یکی از ایرادهای این پیوستگی مثلا اینست که فلسفه خوانی با مدیریت نمی‌سازد، حالا هر چه هم اصرار داشته باشی که این دو را با هم قاطی نکنی!<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-3195461216631273343?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-74706278211340801702010-03-08T09:50:00.001+03:302010-03-08T09:53:47.467+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><span style="font-size:130%;">پیوستگی «من» از اون باورهایی است که به نظرم خیلی دلیل‌مند نیست! اینکه «آگاهی» از کوانتاهای چند ثانیه‌ای شکل گرفته از دید <span style="font-size:100%;">neuroscientist</span> ها مسلم است. شاید اون چیزی که تصور پیوستگی را ایجاد کرده «حافظه» باشد. این هم که ما حافظه کوتاه مدت و بلند مدت داریم</span><span style="font-size:130%;">،</span><span style="font-size:130%;"> درست ولی به نظر من بهترین مدل برای حافظه انسان در طول عمرش چیزی شبیه <span style="font-size:100%;">cache</span> است؛ یک هرم وارونه که قاعده‌اش زمان حال است و رأسش گذشته‌های خیلی دور، دوران کودکی! این <span style="font-size:100%;">cache</span> بودگی حافظه باعث می‌شود ذهن با گذشت زمان فقط <span style="font-size:100%;">snap shot</span>های خاصی را نگه‌داری کند. مثل تصویر آن خورشید قرمز رنگ دم غروب که تمام افق را پوشانده بود؛ آن روزی که تازه وارد سنندج شده بودیم! البته این تصویرها لزوما چشمی نیستند، بعضی‌هاشون ممکنه یک بو یا مزه خاص باشند. مزه آب پرتقال با کالباسی که بعضی شب‌ها می‌خوردیم. هوا تاریک بود و به همین دلیل تصویر چشمی از اون به خاطرم نمونده. اینقدر هست که معده‌ام چون هنوز به این آت و آشغال‌ها عادت نکرده بود، کلی به خاطر این شبه غذایی که توی کوه‌های سردشت بهمون می‌دادند، ناراحت می‌شد. هر چی هست مزه آب پرتقال یه جایی نزدیک رأس اون هرم وارونه برای من یادآور دوران جنگ است و هر بار این مشکل فلسفی را برایم <span style="font-size:100%;">trig</span> می‌کند که من امروز من چه نسبتی با من اون شبهای سرد سردشت و روز‌های گرم و شرجی فاو دارد!! </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-7470627821134080170?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-11054338184560392262010-03-07T10:08:00.002+03:302010-03-07T16:04:08.265+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">ابر یک نماد مهم برای مهندسان IT است. ما ها خیلی‌وقت‌ها کل شبکه اینترنت را با یک ابر نشان می‌دهیم. این البته یک ضرورت تکنیکال است، برای پوشاندن جزئیات. اما ابری دیدن فضا در خیلی از ارکان زندگی ما جاری و ساری است. خیلی از جلسه‌های ما به بحث‌های ابرناک می‌انجامد؛ طوری که آدم فضای مه‌آلود را هم‌آن‌جا داخل اتاق احساس می‌کند؛ انگار پاهای‌ات روی زمین نیست. گاهی - اگر مثل من از ارتفاع بترسی- هول برت می‌دارد که اگر بدون چتر نجات سقوط کنی چه؟!</span><br /><span style="font-family:arial;">جایی صحبت طراحی یک کسب و کار جدید است. بازار را که می‌خواهی بررسی کنی، در بهترین حالت در یک فضای ابری گیر می‌افتی؛ اگر هوا آلوده نباشد، یا فضا از گاز‌های تازه برخاسته از یک آتش‌فشان آکنده نباشد!</span><br /><span style="font-family:arial;">موقع فلسفه‌خوانی گاه متن‌های ابرآلود -وهم‌آلود- جلوی‌ات باز می‌شود، اگر هم اعتراض کنی به بی‌سوادی و نفهمی متهم می‌شوی. وقت مبارزه انتخاباتی باز هم‌این‌طور! بعضی ذهن‌ها اما به کلی متفاوت هستند، مثل ذهن فیلسوفان انگلوساکسون. نمونه‌‌ی فارسی‌اش قلم آرش نراقی. من به مهندسی اسمش را ذهن‌های اکسلی می‌گذارم. خودم توی جلسه‌های ابری درخواست می‌کنم که بحث را اکسلایز کنیم؛ دست کم تصویر دوبعدی ابرها را روی کاغذ بکشیم. </span><br /><span style="font-family:arial;">تا این‌جا انگار یک اختلاف سلیقه است، ولی در واقع این‌طور نیست. همیشه اکسلایز کردن یک فضای ابری نتیجه بخش نیست که هیچ، برای شخص اکسلایز کننده گاه هزینه‌ هم دارد، آن‌هم هزینه‌های خیلی سنگین! </span><br /><span style="font-family:arial;">به نظرم، ابرناکی تا حدودی به دیکتاتوری ربط دارد. دست کم اکسلیزاسیون (!) نوع</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">ی</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"> مشروطه‌خواهی است، که خوب صد و ده سال در فرهنگ ما سابقه دارد!! </span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-1105433818456039226?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>Mehdi Zaerihttps://profiles.google.com/110297101247979080720noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6549064063986160397.post-20979020949708568642010-03-03T09:24:00.008+03:302010-03-03T10:47:58.184+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><span style="font-size:130%;">مى‌دونم که <a href="http://mehdizaeri.blogspot.com/2010/02/blog-post_16.html">نوشته قبلى</a> را بايد با معرفى يک کتاب تمام مى‌کردم. اما نکردم! مى‌تونيد به حساب بدجنسى‌ام بگذاريد، ولى واقعيتش اينه که فکر کردم کتابى که چنين وجدى در من انگيخته شايد براى خيلى‌ها اصلا جاذبه‌اى نداشته باشه. در واقع همان‌طور که پيش از اين هم گفته‌ام فکر مى‌کنم مفهوم کتاب براى من با ديگران متفاوت است! اينجا تو تهران و حتا راسته خيابون انقلاب، کتاب يعنى کتاب درسى يا زبان. براى کتاب‌خوان‌ها هم کتاب يعنى ادبيات يا تاريخ يا فلسفه قاره. من ولى کتاب‌هاى خاصى مى‌خوانم، تيراژ بعضى‌‌هاشون اينقدر کمه (مثلا ۵۰۰ جلد) که بعدا جرأت نمى‌کنم بيام و اين‌جا معرفى‌شون کنم. به هر حال اين آخرى «پيدايش انسان» بود اثر «يوزف ه. رايش هلف» ترجمه‌ى سلامت رنجبر، انتشارات آگاه، پاييز ۸۸. کتاب را خيلى سريع مرور کردم، و به هيچ يک از معيارهاى رايج مثل ترجمه و … دقت نکردم. موضوع تکامل است و جالب براى من رانده شدن انسان از بهشت! ربط آن به اسب‌ها و گورخرها و پشه‌ها. و نيز يک نکته جالب در مسير تکامل، اين‌که با وجود گستردگى فضاى حالت، توزيع تصادفى انگار گوسى است (اين‌ها برداشت‌هاى خودم است) توضيح اين‌که پريمات‌ها سه بار از آفريقا بيرون آمدند و سعى کردند آدم شوند و با اين‌كه تا حدودى موفق مى‌شدند، در دوبار نخست منقرض شدند. تو گويى طبيعت قرار بوده که از اول به آدم برسد و اين‌قدر سعى و خطا يا به قول پوپر خطا و اصلاح خطا کرده تا به مقصود رسيده. اجازه بديد اين موضوع بماند براى بعد و به يک کتاب ديگر بپردازم:<br /><a href="http://www.facebook.com/rahimkhani?ref=nf">سياوش</a> اين‌قدر از اين کتاب تعريف کرد، که با وجودى ‌که در رسته کتاب‌هاى مورد علاقه‌ام نبود آن‌را خريدم. «مشروطه ايرانى» نوشته دکتر ماشاء‌الله آجودانى که مى‌دانم کتاب معروفى است و به خصوص از آن کتاب‌هايى است که به مفهوم جمعى کلمه کتاب است! کتاب را بيشتر به خاطر بخشى خريدم که به تبديل مفهوم ولايت صوفيه به ولايت فقيه پرداخته است، از باب اين‌که با سندها و روند تاريخى بحث آشنا باشم وگرنه اصولا با اين تغيير مفهوم ولايت در ادبيات شيعه آشنايى داشتم، نمونه‌اش جوادى آملى خودمان! و نيز با اين هشدار دکتر سروش به گمانم به يک نويسنده پاکستانى که آميختن عرفان با سياست بسيار بسيار خطرناک‌تر از آميختن دين با سياست است! اما خوب من کارى به اين کارها ندارم، و فقط مى‌خواهم اين بخش از نامه جلال‌الدين ميرزاى قاجارى به آخوندزاده را از صفحه ۴۲ کتاب براى‌تان بنويسم:<br /><br />«<span style="font-style: italic;">من بى‌چاره چنين مى‌دانستم که شماها که بيرون از اين کشور ويران هستيد، جانى بدر برده، آسوده زندگانى مى‌کنيد و از کردارهاى بد ما آگاهى نداريد و دل‌خوشيد. اگر چه باز چنين است، دستى از دور بر آتش داريد. چند چامه پر و پوچ سروش را از دور شنيدن تا هزار سروش پدر سوخته را ديدن و صد هزار بدتر از آن‌ها را به گوش خود شنيدن - ببين که دورى ره از کجاست تا به کجا؟ باز شما آزادى اين‌که دل خود را خوش کرده، نامه‌اى را به اين نيکويى مى‌نگاريد، داريد که به راستى پدر سروش و روزنامه‌نگار را مى‌سوزانيد. من‌ بى‌چاره هزار چيز در دل ناگفته دارم.</span>»<br /><br />نامه و نامه‌نگارى‌ها مال بيشتر از صد و ده - بيست سال پيش است ولى دستى که به سر و روى ادبياتش بکشى انگار وبلاگ‌نويسى آنور دنيا چيزى نوشته و وبلاگ‌نويسى ديگر اين‌‌جا دارد مى‌گويد چه دل خوشى داريد. خبر نداريد اين‌جا به خاطر امضاى يک بيانيه وبلاگى زندگي‌ات را تبخير مى‌کنند!!<br />در همين راستا دوستان سفارش اکيد دارند که اين فرزند دلبندم را سر به نيست کنم. شايد به زودى چنين کردم!! </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >پ.ن. پس اين فرشته وحى کى از راه مى‌رسه تا گوسفندى براى قربانى کردن بهم بده که مجبور نباشم سر اين فرزند دلبندم را ببرم</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >؟</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >!!</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6549064063986160397-2097902094970856864?l=mehdizaeri.blogspot.com' alt='' /></div>